Krótko po tzw. odmrożeniu postanowiłem rzucić wszystko i wyjechać w Beskidy. Tym samym kilka minut po 6 rano ruszaliśmy w trasę do Rycerki Górnej. Tam swój początek i koniec zarazem ma jedna z najbardziej klasycznych pętli w Beskidzie Żywieckim. Chodzi o taki szlak, z którego idziecie w jedną stronę, robicie kółeczko przez góry i schodzicie w to samo miejsce z innej strony. Niepodważalną zaletą pętelek jest możliwość powrotu do zaparkowanego auta bez konieczności szukania sposobu powrotu do niego. Pogoda tego dnia miała być idealna do szwendania, a że nie byłem kierowcą, to spakowałem do plecaka dwa mocne piwa, w tym jedno najmocniejsze w domu (21%). Serdecznie zapraszam na Wielką Raczę i Przegibek.

Czasami bywa tak, że góra jest bardzo niska, a mimo to staje się turystyczną atrakcją. Położony w części Beskidu Małego, zwanej Grupą Kocierza, Żar jest nią z kilku powodów. Dla nas stał się kuszący z uwagi na biegnącą na szczyt drogę asfaltową, która miała umożliwić wtoczenie tam jedenastokilowego (tara) bolidu Hanny. To miało pozwolić jej na zdobycie już drugiej góry w 32 dniowym życiu (pierwszą była Hala Boracza). Dla mnie była to dobra okazja, do szczytowania z czymś smacznym. Całkiem przypadkowo wylosowałem z lodówki - jak się okazało - rzecz niebanalną.

Dziś bomba. Browar, o istnieniu którego wie bardzo niewielu. Otóż od około dwóch lat nie ma podstaw do tego, by nazywać Ursę Maior jedynym browarem w Bieszczadach, już całkowicie abstrahując od polemiki, czy Uherce Mineralne leżą jeszcze w Bieszczadach. Wtedy to w Mucznem powstał malutki browarek restauracyjny. Dziś zabieram Was właśnie do niego. Na samiuteńki kraniec Polski. Z uwagi na swoją lokalizację, jest to najbardziej na południe położony browar w naszym kraju. Siedlisko Carpathia i Browarnia Muczne.

Beskid Śląsko-Morawski nie jest specjalnie popularnym kierunkiem dla polskiego turysty. Nasze Beskidy są zwykle bardziej atrakcyjne - wiadomo - lepsze bo polskie, bo bliżej, bo "taniej", bo wyższe, bo w ogóle. Czasem nie trafiają argumenty, że: (1) są ciekawsze bo mniej oklepane, (2) szlaki są równie gęste (bądź bardziej) niż u nas, (3) schronisk (nieco innego typu niż u nas, ale jednak) jest cała masa, (4) na każde zadupie dojeżdża pociąg częściej niż dyliżans do Colorado u progu XIX w. czy na ten przykład do Szczyrku, (5) Łysa Hora jest wyższa niż Skrzyczne, (6) piwo dla mniej wymagających w markecie kosztuje 12 koron, a (7) bardziej wymagający mogą wybierać w licznych minipivovarach, których w Beskidzie Śląsko-Morawskim jest więcej niż w całym województwie śląskim.

Mnie do wizytowania tamtejszych okolic nie trzeba dwa razy namawiać, co więcej sam jestem często prowodyrem wyjazdów w góry czeskie. Tak też było tym razem, gdy namówiłem (aczkolwiek bez żadnego trudu) znajomych na spacer w okolicach Ostrego (1044 m.n.p.m.) i wizytę w pobliskim minipivovarze.

Koniec Świąt okazał się być doskonałą okazją dla zimy, aby przypomniała nam, jak powinna wyglądać ta pora roku. Zachmurzyło się, sypnęło śniegiem, zmroziło szyby w samochodach i krew w żyłach. Gdy dookoła biało, a na dodatek przez cały Nowy Rok świeci słońce, pojawiają się pomysły o "wyprawie" w góry. Tak oto narodził się pomysł, aby wyskoczyć w Gorce, przenocować na Starych Wierchach i zejść do Nowego Targu przez Turbacz. Wyprawa to oczywiście słowo nieco na wyrost, ale dobrze oddaje sens dwudniowego wypadu z noclegiem w schronisku, do którego trzeba na swoich własnych plecach (nie tak jak cieniasy w Himalajach) dotaszczyć ręcznik, termos, książkę, grę planszową praz oczywiście "skromne" ilości piwa rzemieślniczego, a wszystko to w padającym śniegu, na śliskim podejściu, w czasie zawiei i zamieci. Tak było w drugi dzień. Naprawdę warunki głęboko zimowe. Zachwycające. A jakie piwa zabrałem w góry? Ano między innymi takie.

...ale w jakże innych okolicznościach przyrody. W sobotę po pracy postanowiłem obejrzeć heroiczny, przegrany (tak wtedy zakładałem) bój z mistrzami świata w piłce nożnej o prawo startu w kolejnych mistrzostwach Europy, w knajpie. Wybór padł na Browariat, bo ciągle coś nowego, a poza tym atmosfera na wydarzeniach sportowych jest tam przednia, a ekipa za barem wyśmienita. Z Danielem, który mi towarzyszył w Katowicach, umówiłem się na kolejny dzień na wypad w Beskid Śląski. Tam też Piwnemu Podróżnikowi nie mogło zabraknąć piwa - uff, dobrze że na Mariackiej, na którą poszedłem w piątek po jedno piwo, kupiłem jednak pięć.

Wpis podzieliłem na dwie części (spokojnie, w jednym poście) - jedna to Piwo w sobotę, druga to Piwo w niedzielę. Prosto. Na koniec łyżka dziegciu w wagonie PKP.

Tematów do pisania mam nadmiar, pomimo tego że w lipcu odpoczywałem od alkoholu. Zupełnie inaczej mam z górami. Brak wyjazdów i spacerów zaowocował tym, że gdy tylko Daniel, wykańczający mnie akurat w Magię i Miecz, odebrał telefon z zaproszeniem w góry, nie pozostało mi nic innego jak wprosić się kulturalnie na wspólny wypad. Było mi tak bardzo obojętne gdzie pojadę, że nawet wizja zatłoczonych pociągów i dróg do i z Wisły nie odwiodła mnie od tego pomysłu. Jak się okazało trasę szlifowaliśmy pędząc Suzuki - pewne było wdrapanie się na Stożek. Dalej okazało się, że zrobiliśmy bardzo przyjemne i przede wszystkim malownicze kółko czeską stroną Beskidów. Oczywiście nie obyło się bez piwa, ale tytuł wyjaśnia wszystko. Zapraszam!

Ostatni weekend stycznia zaproponował kawałek zimy, o jakiej od dawna marzą miłośnicy białego szaleństwa, przynajmniej tak to wyglądało u naszych południowych sąsiadów. Całkiem spore ilości śniegu, bardzo niska temperatura szczypiąca w policzki, jak dawno niewidziana ciocia oraz wiatry godne sekcji dętej batalionu reprezentacyjnego wojska polskiego raczonego przez dwa tygodnie fasolką po bretońsku. Naszą ekipę los poniósł w Beskid Śląsko-Morawski, gdzie pomiędzy malowniczymi szczytami ciągną się zadbane wsie i miasteczka, a w nich lokalni piwowarzy chuchają i dmuchają, by kufle wieczorem nie pozostawały puste. Palec na mapie wskazał całkiem dobrze mi już znany Radhost, co dawało spore możliwości wyboru miejsca spożycia jasnego pełnego w drodze powrotnej, ale o tym następnym razem...

Istotne było kolejne piwne szczytowanie, na które zabrałem piwo, które okazało się wyśmienite.

12 stycznia 2014 r., drugi weekend, a ja już po sześciu dniach wracam w góry. Dobrzy byłoby utrzymać tę częstotliwość, wszak jechać raz w tygodniu w góry, to nie jest zbyt wygórowane marzenie. Tym razem zmontowana dzień wcześniej ekipa postanowiła, pomimo nie najlepszej pogody, dojechać do Skawicy i wdrapać się na Policę.

Wyświetl większą mapę

Piwny Podróżnik potraktował to jako wyśmienitą okazję do skonsumowania kolejnego piwa belgijskiego, gdyż jest jego ogromnym fanem. Wybór padł na Affligem Dubbel. Co prawda Brouwerij Affligem należy do koncernu Heineken, ale nie jest to nietypowe w Belgii, więc wysokie oczekiwania wobec piwa nie zostały zachwiane ani na moment. Czy to był dobry wybór?

Rymarzów to bardzo małe miasteczko leżące w kraju morawsko-śląskim na północy Czech. Pewnie nigdy bym o nim nie usłyszał, gdyby nie to, że w drugiej klasie podstawówki spędziłem tam niesamowite dwa zimowe tygodnie na zielonej szkole. Jeszcze w tym roku na spotkaniu klasowym wspominaliśmy, lekko już zatarte w pamięci, wydarzenia z tego wyjazdu. Nigdy nie umknie nam omyłkowy zakup win w kartonach, które miały być sokami, a okazały się czym innym, gdy zaczęło od nas jechać alkoholem. To działo się jeszcze w Czechosłowacji, która niedługo po tym rozpadła się, a ja od tam tego czasu nie gościłem w tej uroczej miejscowości.

Zmienić się to musiało, przy okazji wizyty na Pradziadzie, u stóp masywu którego położony jest Rýmařov. A gdy jeszcze okazało się, że działa tam browar restauracyjny, postanowiłem zrobić wszystko, by namówić ekipę na odwiedziny. Nie było trudno...

Refleksja na temat Bieszczadów nie pojawiłaby się w mej głowie, gdyby nie kolejne dwa pyszne piwa z Bieszczadzkiej Wytwórni Piwa Ursa Maior. W trakcie pisania pojawiły się obrazy i zapachy, które zalegały głęboko ukryte w czeluściach hipokampa. Wróciło też to, co w Bieszczadach bardzo istotne - ludzie. W górach spotyka się ludzi niezwykłych, istnieje z nimi trudna do uchwycenia więź porozumienia. Nieprzypadkowo oddaje się cześć wszystkim na szlaku, częstując ich uśmiechniętym powitaniem. Każdy z nich jest tym samym miłośnikiem dolin i szczytów, bratem, siostrą. W Bieszczadach jest szczególnie... tam spotyka się rodzeństwo syjamskie.

Sprawcą lawiny wspomnień jest Ursa Maior, która tempa nie zwalnia, a nawet przyspiesza. Jeszcze nie dopadłem ich piwa nr 5, a już pojawiła się informacja o szóstce. Dziś jednak 3 i 4, czyli Deszcz w Cisnej oraz Megaloman. Powrót w dzikie Bieszczady gwarantowany...

Jeszcze nigdy do tej pory wybór piwa na górską wyprawę nie był tak trafny, jak w niedzielę 17. listopada. Zastanawiam się, czy to ja tak dobrze przewidziałem warunki, jakie napotkamy na szlaku, czy też może to wpakowane pomiędzy termos a bułki piwo sprowadziło je na nas. Skłaniałbym się ku tezie, że to piwo ukształtowało nasze przeznaczenie. To była klątwa Manitou, klątwa Brązowej Stopy!

Najnowsze piwo z AleBrowaru to uwarzone w nowatorskim stylu india brown ale Brown Foot (czyli Brązowa Stopa). Na zdjęciu w tle widać królową Beskidów, a o tym gdzie zabrałem piwo i o samej Brązowej Stopie poniżej.