Spisz to historyczna kraina zajmująca niemały fragment Karpat Zachodnich, położona w większości na terenie dzisiejszej Słowacji. Mniej zorientowanym zobrazuję to tak - wyobraźcie sobie zielone pagórki, z których obserwować możecie (w maju ciągle jeszcze) ośnieżone szczyty Tatr Wysokich i Bielskich, Tatry Niżne, niższe Słowackie Rudawy (to właśnie tu znajduje się fantastyczny Słowacki Raj) i Pieniny (to niewielki kawałek Spiszu leżący po stronie Polski). Dziś postaram się was zachęcić do spędzenia kilku dni w uroczych i niespiesznych okolicach Popradu.

W pogodny dzień tak właśnie wyglądają Tatry ze Słowackiego Raju

Trzecim odwiedzonym browarem na Spiszu miał być Buntavar w miejscowości Świt, tuż obok Popradu, ale kartka wisząca na drzwiach browaru poinformowała mnie, że z przyczyn technicznych jest on nieczynny do odwołania. Cóż, szkoda że informacji brakło na FB. Drzwi zamknięte, zapytać nie ma kogo jak, a innych browarów na mapy nie naniosłem. Opuściliśmy Spisz i ruszyliśmy na Liptów. Jak biedak szukałem otwartego wi-fi, aby ustalić w którym miejscu w Liptovským Mikulášu jest browar. Udało się, a dodatkowo - dzięki niesamowitemu szóstemu zmysłowi - zaparkowaliśmy auto rzut beretem od niego. Nie dość, że znaleźliśmy browar, to okazał się świetnym miejscem.

Pamiętacie browar Tatras, o którym pisałem w poprzednim wpisie? Dzisiejszy słowacki minipivovar znajduje się jakieś 150 metrów od niego. Egidius Brewery powstał w 2012 roku przy tym samym rynku, tego samego Popradu. Można spokojnie powiedzieć, że oba browary są dla siebie bezpośrednią konkurencją. Spotkała mnie tu też jedna z ciekawszych przygód związanych ze zakupem i spożywaniem alkoholu. Magicznym słowem jest prohibicja.

Długi weekend na Słowacji, odcinek pierwszy. Nie mieszkaliśmy w Popradzie, jednak z leżącej w połowie drogi do Kieżmarku Wielkiej Łomnicy jest raptem kilka minut samochodem. Oczekiwanie na możliwość wprowadzenia się do pensjonatu umililiśmy sobie wizytą w znajdującym się na rynku browarze. Na Spisz trafiliśmy w ostatniej chwili i przez przypadek - i dobrze się stało! Poprad nie robi tak wielkiego wrażenia jak nieodległa Lewocza. Kojarzy się bardziej z ośrodkiem przemysłowym, ale stare miasto wprowadza małomiasteczkowy, niespieszny klimat. Szczególnie w słoneczną niedzielę, gdy tu nieopodal rozciągają się majestatyczne, jeszcze mocno ośnieżone Tatry. Jeden z dwóch znajdujących się w samym rynku Popradu browarów nosi właśnie nazwę Tatras. Zapraszam więc do Minipivovaru Tatras.

Nie każdy odwiedzony przeze mnie piwowarski przybytek odciska w pamięci piętno przyjemnego podchmielenia. Niektóre nie przypadają mi do gustu panującym klimatem lub słabością najważniejszego swojego produktu. Czasem ich opisy oczekują na opublikowane w wiecznej leżakowni, bo za dużo jest fajnych rzeczy, by pisać o tych nijakich. Przychodzi jednak taki moment, gdy gorycz codzienności daje znać o sobie i piszę o miejscu, o którym jeśli nie napiszę teraz, to nie napiszę nigdy, tak bardzo było nijakie.

Zapraszam do Dolnego Kubina na Słowacji. Miejscowości skrytej w cieniu Wielkiego Chocza (pisałem o nim tu), w której od 2015 roku "działa" rodzinny browar Kohavar. Czy może być konkurencją dla wątpliwej jakości browaru Kasztelan w sąsiednim Orawskim Podzamczu (pisałem o nim tu)?

Z duszą na ramieniu jechałem do tego słowackiego browaru. Po pierwsze dlatego, że otwarto go nie tak dawno temu (bodajże 19.02.2016 r.) w jednym z najbardziej turystycznych miejsc w Słowacji, a po drugie ponieważ pobieżna lustracja strony internetowej napełniła mnie obawą o przeroście formy nad treścią. Niemniej jednak skoro już byłem w Wielkiej Fatrze, to nie mogłem nie podjechać do tego, naprawdę pobliskiego, browaru. Dziś więc kilka słów o tym paśmie górskim, miejscowości Donovaly, a także oczywiście o browarze i tamtejszych piwach. Bardzo warto przeczytać.

Tytuł wpisu wyjątkowo podchwytliwy, bo oczywiście nie opisuję rodzimego, zupełnie pozbawionego smaku lagera (którego nam niespasteryzują, która to czynność jest najczęściej kojarzona z ekskomunikowaniem, wystrzeleniem na orbitę Saturna albo kastracją), ale słowacki browar restauracyjny o nazwie Kastelán.

Minipivovar Kastelán został odkryty całkiem i zupełnie przez przypadek, bo planowaliśmy w drodze powrotnej zajechać gdzie indziej na nowy irlandzki porter. Oczywiście czujne oko nie mogło nie zauważyć napisu minipivovar, więc siłą rzeczy zatrzymać się musieliśmy.

Święta Wielkiej Nocy tradycyjnie już postanowiłem wraz z kumplem spędzić z dala od towarzyszących im szału zakupów, obżarstwa oraz pobożności na pokaz. W tym celu najlepiej udać się poza granice naszego - skądinąd pięknego - kraju. Naszym celem był słowacki masyw Wielkiej Fatry, ale nie o tym tu dziś. Słowacja w porównaniu do Polski to kraj właściwie pogański, dzięki temu w Wielki (lany) Poniedziałek można w Kauflandzie w Ruzomberoku zakupić piwo.

Moim skromnym zdaniem wśród wszelkiej maści jasnych i ciemnych piw (różnorodność niespotykana u nas na szerszą skalę) na szczególną uwagę zasługuje piwo warzone przez browar Urpiner. Piwo nazwę swą wzięło od szczyty Urpin, u stóp którego leży zlokalizowany w Bańskiej Bystrzycy browar. Internet poinformował, iż jest to największy słowacki browar regionalny. Zdecydowanie potencjalna "masowość" nie wiąże się negatywnie ze smakiem piwa. 

Miałem niewątpliwą przyjemność spróbować dwóch przepysznych piwek. Charakteryzujący się dużą zawartością ekstraktu (16%) Urpiner Exclusive oraz tzw. jedenastka - Urpiner Dark, czyli piwo Tmave (ciemne). Pierwszy z nich (na focie jak widać z prawej), dosyć mocny jak na czeskie piwo, bo aż 6,5% alkoholu. Mimo iż mocny, to dla mnie alkohol niewyczuwalny, co zawsze jest plusem przy piwie tak mocnym. Goryczkowy, ale nie zbyt; słodkawy ale bardzo delikatnie. Podobnie jak ciemniak ma bardzo miło zrównoważony smak. Ciemny Urpiner to to, co (zafascynowane ciemniakami zza południowej granicy ) tygryski lubią najbardziej. Karmelowo-czekoladowo-kawowe nuty są wyczuwalne, lecz nienachalne. Zapach przenosi nas a to na brazylijską plantację kakaowca, a to na afrykańskie pola kawowca. W pierwszym przypadku mocno bursztynowy, w drugim gorzko-czekoladowy kolor perfekcyjnie uzupełnia doznania. Butelki ozdobione ciekawymi, utrzymanymi w jednolitej stylistyce, etykietami, wręcz zachęcają do sięgnięcia krzycząc "wypij mnie!".

Następnym razem nie kupię 10 różnych piw. Kupię 10 Urpinerów. Postanowione.