...ale w jakże innych okolicznościach przyrody. W sobotę po pracy postanowiłem obejrzeć heroiczny, przegrany (tak wtedy zakładałem) bój z mistrzami świata w piłce nożnej o prawo startu w kolejnych mistrzostwach Europy, w knajpie. Wybór padł na Browariat, bo ciągle coś nowego, a poza tym atmosfera na wydarzeniach sportowych jest tam przednia, a ekipa za barem wyśmienita. Z Danielem, który mi towarzyszył w Katowicach, umówiłem się na kolejny dzień na wypad w Beskid Śląski. Tam też Piwnemu Podróżnikowi nie mogło zabraknąć piwa - uff, dobrze że na Mariackiej, na którą poszedłem w piątek po jedno piwo, kupiłem jednak pięć.

Wpis podzieliłem na dwie części (spokojnie, w jednym poście) - jedna to Piwo w sobotę, druga to Piwo w niedzielę. Prosto. Na koniec łyżka dziegciu w wagonie PKP.

Nawet najbardziej wytrawny turysta górski ma takie chwile, gdy nie chce mu się zdobywać szczytów, przedzierać przez ostępy, torować sobie drogi maczetą, odmrażać stóp... Po prostu mu się nie chce. Jak już będę wytrawny, to dam znać jak to jest. Póki co jestem półsłodki i też mi się nie chciało. Na swoją obronę mam tylko to, że innym nie chciało się bardziej, a ja nie byłem kierowcą. Nadszedł więc dzień, gdy dzielna drużyna postanowiła (po raz kolejny, bo już wcześniej próbowaliśmy, ale nie wyszło) zdobyć Zamek Chojnik w Sobieszowie, a następnie spenetrować starożytną kopalnię mithrilu (lub czegoś podobnego) w Kowarach. Oczywiście spakowaliśmy piwo, bo w innym wypadku nie zanudzałbym swoją podróżą. Pasy zapięte? Można ruszać!

Fellowship of the beer

Jeszcze nigdy do tej pory wybór piwa na górską wyprawę nie był tak trafny, jak w niedzielę 17. listopada. Zastanawiam się, czy to ja tak dobrze przewidziałem warunki, jakie napotkamy na szlaku, czy też może to wpakowane pomiędzy termos a bułki piwo sprowadziło je na nas. Skłaniałbym się ku tezie, że to piwo ukształtowało nasze przeznaczenie. To była klątwa Manitou, klątwa Brązowej Stopy!

Najnowsze piwo z AleBrowaru to uwarzone w nowatorskim stylu india brown ale Brown Foot (czyli Brązowa Stopa). Na zdjęciu w tle widać królową Beskidów, a o tym gdzie zabrałem piwo i o samej Brązowej Stopie poniżej.

Byłem w tym roku w Bieszczadach, było to zimą. Było zimno, śnieżnie, mroźnie, był dupolot z Małej Rawki, była Bacówka pod Rawkami, było przecieranie szlaku na połoninę w śniegu do połowy uda, była widoczność na 2 metry.

Wielka Rawka zimowo...

Nie było jeszcze działającego browaru w Uhercach Mineralnych. Obecnie już jest, ale czasu nie ma na to, by na własnej skórze poczuć jesień bieszczadzką. No ale skoro ja nie mogę jechać w Biesy, to może one przyjadą do mnie? 

Ha! Udało się! Czyż nie piękny to widok? Może nie tak cudny jak Dwernik Kamień o poranku, czy delikatna mgiełka unosząca się nad Sanem w Krywem, ale i tak urzeka wspaniałą kolorystyką. 

To dwa pierwsze piwa z browaru Ursa Maior, czyli Ursa z Połoniny i Royzbawiony. 

Co to ta Ursa i jak smakowały piwa? Zapraszam!

W 1999 roku został założony w londyńskim Greenwich, nieopodal Tamizy, browar Meantime, który postawił sobie za cel przywrócenie dziedzictwa piwowarskiego londyńczykom, które zostało odebrane im przez podłe koncerny, zalewające rynek bezsmakowymi lagerami. Nazwa browaru została zapożyczona ze słynnego i obowiązującego do lat 70. czasu GMT (Greenwich Mean Time), czyli czasu obowiązującego na południku zerowym, który został niegdyś zaadoptowany na świecie jako uniwersalny. Przez kilkanaście lat browar z powodzeniem realizował swoje postanowienia, dzięki czemu ich piwa są rozpoznawane na świecie, nie tylko dzięki pięknym butelkom.

Niektórzy, mimo fatalnego zdjęcia, domyślają się, że w moje spragnione łapki wpadło nic innego tylko india pale ale z londyńskiego browaru. Chociaż zdecydowanie bardziej znany jest ich porter, to mam nadzieję, że IPA mu nie ustępuje. 

A jak smakowała?

W poprzednim roku zaczęła się w Polsce moda na odmienianie wyrażenia chmiele amerykańskie przez wszystkie przypadki. Obecny rok kontynuuję ten trend. Popularności zdobywającym wciąż wielką popularność piw w stylu American India Pale Ale pozazdrościli jej mniej intensywni bracia American Pale Ale. Był więc na jesień 2012 Shark (Kopyra & Widawa) - Ekstremalnie Chmielony Słoneczny Ale, niesamowite Pacific Pale Ale (Artezan), niezwykle smaczna Gorycz Tropików (Jan Olbracht) i nieco wcześniej dzisiejszy bohater. 

Jeśli Ale Browar nic Ci nie mówi, zapraszam. Jeśli piłaś King of Hop i chcesz porównać doznania, zapraszam. Jeśli ciekawi Cię Elvis na różowej etykiecie, zapraszam. Jeśli nie piłeś, a nie wiesz czy warto, zapraszam tym bardziej!

Pragnę oto przedstawić nowy cykl na blogu. Będą to szybkie degustacje i krótki opisy. Szybkie piwka. Nie będzie tu więc przydługich wstępów, jakże interesujących ciekawostek piwnych, opisów sposobów warzenia. Będzie samo mięso i werdykt. Dlaczego? Ja świetnie się bawię pisząc dłuższe posty, mogę sam wtedy poczytać, zajrzeć do rosnącej piwnej biblioteczki, zweryfikować poziom swojej wiedzy, dowiedzieć się czegoś nowego. Dla osób siedzących w temacie, to nic nowego. Dla mało zainteresowanych, to nic ciekawego. Czytają to pewnie tylko fanatycy. Cieszę się szczególnie, gdy ktoś mi wytyka niedociągnięcia. W nowym cyklu będzie tylko piwo... Magiczne psssst... i wrażenia.

Na ogień pierwszy Browar Jabłonowo oraz ich nowy Blond.

Tym razem wracam do podwrocławskiego browaru zoologicznego, w którym kuratelę nad nowymi zwierzętami sprawują Tomasz Kopyra i Wojciech Frączyk, piwowar z Widawy. W całkiem już sporej zwierzęcej menażerii, o której pisałem tu, właśnie pojawił się nowy okaz. Jest to Rhino, czyli nosorożec, lecz jego pochodzenia możemy doszukiwać się w USA. Rhino jest bowiem uwarzone w stylu smoked americam pale ale.

Jest to absolutna nowość na rynku, w sklepie pojawiło się w piątek (5. lipca '13) i tego samego dnia znalazło się w mojej paszczy. Jest więc szansa, że kiedy to czytasz, piwo wciąż będzie dostępne;)

W 2010 roku miałem ogromną przyjemność odbywać staż zawodowy na przepięknej wysepce zagubionej na Morzu Śródziemnym, z której przy dobrej pogodzie widać Sycylię, a mocno wiejące zimą wiatry powodują uginanie się nielicznie stojących nad brzegami drzew. Malta okazała się miejscem niezwykle urokliwym, interesującym krajobrazowo oraz pełnym przesympatycznych ludzi. Melita - jak wciąż nazywają ją miejscowi - to wysepka (a właściwie 2 główne i kilka mniejszych) wielkości dwóch polskich miast, której domeną są raczej winogrona i powstające z nich wino. Nie mniej jednak znajduje się tam jeden browar - Simons Farsons Cisk. O ile 3 lata temu już byłem zakręcony na punkcie piwa, to na pewno nie aż tak jak obecnie, więc nie dane było mi spróbować wszystkich piw, jakie proponuje lokalny browar. Dzięki szwagrowi i jego wyjazdowi szkoleniowo-rekreacyjnemu mogłem nieco nadrobić zaległości.

Czy powrót na Maltę należał do satysfakcjonujących?

Vintage ale, stare ale, tradycyjne ale... Wiele nazw na określenie stylu piwnego, którego nie da się zbyt łatwo scharakteryzować. Do tej pory nie było mi dane spróbować ani jednego tradycyjnego ale. Po powrocie z żywieckiego festiwalu nastąpiło moje kolejne piwne rozdziewiczenie. Wszystko za sprawą zakupionego tam i przytachanego do domu Smugglers Vintage Ale z kornwalijskiego browaru St. Austell.

Czym jest tradycyjne ale i jak smakuje Smugglers? Zapraszam do czytania!

Dobre uczynki wracają do nas po stokroć. Tym razem drobna przysługa zaowocowała podarunkiem w postaci fantastycznie zapowiadającego się piwa z Norwegii. Optymizm mój został spotęgowany dwoma faktami. Po pierwsze to piwo w klasycznym stylu India Pale Ale (mało rozumiem z norweskiego ale amerikanske brzmi prawie jak u nas - czyżby to jednak była AIPA?). Po drugie uwarzone zostało w browarze, z którego piwo na blogu już kiedyś opisałem i wspominam je bardziej niż miło (kliknij, by się tam przenieść)! 

Po ogromnym sukcesie Kormorana, jakim było wprowadzenie na rynek bardzo ciepło przyjętego Weizenbocka (koźlaka pszenicznego), olsztyński browar w ramach swoich Podróży Kormorana postanowił zawędrować w rejony, do tej pory odwiedzane przez browary rzemieślnicze. Podróżnik-smakosz tym razem ląduje u brzegów Stanów Zjednoczonych, by tam skosztować najbardziej charakterystycznego amerykańskiego piwa. Na etykiecie kultowość tego stylu piwnego zestawiona jest z rozpoznawalnością nowojorskich taksówek, Statui Wolności, Wodospadu Niagara czy jazzu z St. Louis. Stylem, z którym postanowił się zmierzyć Browar Kormoran, jest American IPA, czyli północnoamerykańska wariacja na temat stylu Indian Pale Ale. 

Czy Podróże Kormorana mogą z czystym sumieniem stanąć w szranki z Atakiem Chmielu (piwo roku 2011*) i Rowing Jackiem (piwo roku 2012*)? Czy jest to piwo smaczne?

Zlokalizowany na północy Kalifornii browar Sierra Nevada jest uznawany za jeden z najbardziej wpływowych w rozwoju amerykańskiego piwowarstwa rzemieślniczego, obok między innymi Browaru Anchor, który zasługuje na osobny wpis (jest już od roku zaległy, więc bez nowego bodźca się nie obejdzie). Ichni Sierra Nevada Pale Ale jest drugim najlepiej sprzedającym się piwem rzemieślniczym w USA. Piwo to zauważyłem w rękach i paszczach bohaterów filmów i seriali, więc coś jest na rzeczy. Sierra Nevada ma swój stały asortyment, warzy też piwa sezonowe oraz specjalne. Ja zakupiłem do celów degustacyjnych i porównawczych przedstawiciela żelaznej, całorocznej piątki.

Torpedo Extra IPA to przedstawiciel najpopularniejszego obecnie stylu w piwowarstwie rzemieślniczym, będącego swoistą ikoną piwnej rewolucji. Trudno uciec od nazywania zmian rewolucją, bo choćby na polskim rynku piwnym ostatni rok był znacznie więcej niż ewolucją. Styl to India Pale Ale - tu w swej amerykańskiej odmianie, którą my nazywamy American India Pale Ale (przedstawicielem był opisywany przeze mnie Punk IPA z BrewDoga i Kuguar od Widawy i Kopyra). Amerykańska od europejskiej IPA różni się zastosowaniem w procesie chmielenia amerykańskich odmian chmielu.

Jaki to ma skutek? Jak smakuje to piwo?

Do tej pory z Piwnymi Podróżami gościłem w dwóch klasztorach Trapistów. "Odwiedziłem" Rochefort oraz Opactwo Scourmont w miasteczku Chimay. Dzięki Najcudowniejszej Karolinie Świata przybyły do mnie kolejne belgijskie smakołyki (jak wczoraj opisany Lambic Pecheresse). Dziś ugoszczę więc trzeci smakowo poznany klasztor Trapistów - Westmalle. Sam nie wiem, jak to się stało, że nie opisałem jeszcze wielbionego przeze mnie Orvala. Jest cel najbliższych zakupów.

Dziś Westmalle Dubbel. Następnym razem jego mocniejszy brat.

Dopiero co gościł na blogu leżakowany w beczkach po whiskey Paradox Jura, a tu pojawiła się na rynku polska odpowiedź na ten niezwykle interesujący i charakterny styl piwa. Rodzimy Ale Browar ucieszył fanów stoutów swoim Smoky Joe. Sympatyczny ciężarowiec na etykiecie, wyraźnie męczący się z (niezbyt) ciężkim wskaźnikiem IBU i kreskówkowy dym z uszu, to jedna z ciekawszych etykiet, nie tylko Ale Browaru.

Czy piwo ma podobnie mocny charakter, co wąsy siłacza i Paradoks Jurka?

Przekopałem szybko blog i ze zdumieniem stwierdziłem, że nie zagościło na nim jeszcze żadne piwo warzone we współpracy, czy też kolaboracji, jak określają to sami autorzy, Browaru Widawa i Tomasza Kopyry, znanego i kontrowersyjnego blogera, videoblogera, piwowara domowego, sędziego Polskiego Stowarzyszenia Piwowarów Domowych (kolejność przypadkowa). W kopyrowym zwierzyńcu były już Shark, Sęp, Orka, Czarny Kur, Kangaroo, Kawka, Renifer oraz trzej dzisiejsi bohaterowie - Borsuk, Kuguar oraz Kruk. Nie licząc trzech ostatnich dane mi było spróbować wcześniej jedynie Sharka - ekstremalnie chmielonego słonecznego ale (właśnie zaświtało mi, że wspomniałem o nim przy okazji relacji z Brackiej Jesieni, gdzie przelałem go do paszczy). Był ekstremalny - ekstremalnie pyszny. Wtedy też był tam Borsuk, którym się podjarałem i zawiodłem.

Zielonogórski Minibrowar Haust uraczył nas najczarniejszym z czarnych i najmroczniejszym z mrocznych - porterem. Jak smakuje piwo o niełatwej do odszyfrowania nazwie Robust Porter? Co kryje w smaku? I dlaczego nie jest piwem dla nudnych ludzi? Zapraszam do lektury.

Kolaboracja to modne słowo w (nie tylko) naszym środowisku piwnym. Mimo że nie podoba mi się samo w sobie, bo przecież jest piękny jego odpowiednik - współpraca - bez ujemnego nacechowania, to po kolaboracji Tomasza Kopyry i Browaru Widawa nie musieliśmy długo czekać na kolejne. Bitwa o Anglię to współpraca toruńskiego Browaru Staromiejskiego Jan Olbracht i Bartosza Nowaka, piwowara domowego i blogera.

Pytanie nie tak głupie, jak mogłoby się wydawać, bo oba otrzymane w prezencie Old Bobby to piwa rosyjskie z ich największego browaru Baltika (obecnie w mrocznym władaniu Carlsberga). Tym, którzy dali się nabrać etykiecie na tradycyjne piwo z pubów, wiele wyjaśnia kontretykieta. No może wyjaśniłaby, gdyby nie była zapisana cyrylicą.

W grudniu ubiegłego roku w me nienasycone łapki wpadły aż dwa egzemplarze belgijskiego piwa trapistów z Opactwa Scourmont, znajdującego się w miejscowości Chimay, od której wzięły swoją nazwę. Zły los chciał, że oba takie same. Czerwone. Ale dzięki temu miałem okazję spróbować czerwonego Chimay'a dwukrotnie i jeszcze kogoś poczęstować. Dziś jeszcze kilka słów o piwach trapistów i o smaku tego konkretnego - Chimay Rouge.