Browar Piwoteka dołączył do czołówki polskiego kraftu już jakiś czas temu, ale wciąż nie zwalnia tempa. Niczym załoga statku Enterprise eksploruje obszary nieznane lub zapomniane. Odważnie sięga po nietypowe składniki i ochoczo kooperuje z innymi browarami. Poszczególnym piwom poświęciłem do tej pory dwa osobne wpisy - oto pierwszy (klik!), a to drugi (klik!), ale były też degustacje w Wielopakach. Symbolem Piwoteki chyba na długo pozostanie Ucho od Śledzia uwarzone z dodatkiem właśnie śledzi, ale wśród nietypowych piw było takie z wodorostami, drugie polskie (ale pierwsze sensownie dostępne) gose (piwo słone), piwo chociebuskie, gotlandsdricke, a wśród klasycznych: brown porter, porter bałtycki i koźlak pszeniczny. 

Dziś kolejna dawka piw, także nietypowych i niespotykanych. Są też dwie kooperacje: z Beerbros i z Antybrowarem. Piwoteka walczy o miano najbardziej kreatywnego browaru, a jej pomysłodawca - Marek Puta to prawdziwy pomysłowy Dobromir polskiej sceny piwnej.

...czyli cascadian dark ale versus black india pale ale.

Gdzieś w najbardziej hermetycznych, niedostępnych i mało przyjaznych miejscach światowego Internetu toczy się zażarta dyskusja pomiędzy kilkunastoma pasjonatami, czy styl piwa, o którym dziś napiszę, powinien nazywać się Black IPA czy może Cascadian Dark Ale. Czasem jest mniej merytoryczna, czasem bardziej, ale nie zmienia to faktu, że obie nazwy stosowane są przez producentów piwa zamiennie. O tym poniżej.

Dziś o dwóch piwach w jednym stylu. Jedno to cascadian dark ale, a drugie to black IPA. Jedno to najnowsze piwo browaru, którego początek działalności rozpoczyna piwną rewolucję, a drugi to wstały z martwych browar regionalny.

Trochę czasu zajęło mi ogarnięcie się po tamtym łikendzie, z którego najtrudniejszy był jak zwykle finał Ligi Mistrzów. Od wielu lat świętuję go wspólnie ze Słoniem, bo to też okres jego urodzin. Zwykle kończy się to wypiciem masy dobrego piwa i kacem-gigantem rano. Potem totalny nawał pracy i tak oto dopiero po tygodniu mogę spokojnie podsumować mój jednodniowy pobyt w Kra... mmm... Zabierzowie. Skupię się przy tym głównie na piwie, a o okolicznościach spożywania jeno wspomnę.

Jesień 2013 roku to kolejny etap ofensywy Browarów Regionalnych Jakubiak, czyli grupy należącej do Marka Jakubiaka, w skład której wchodziły do tej pory: Browar Ciechan i Browar Lwówek. Wypuszczone zostały wtedy pierwsze piwa z, zakupionego w 2012 r., Browaru Bojanowo. Udokumentowana historia piwowarstwa w regionie sięga oczywiście nawet XVII wieku, ale sam browar w Bojanowie powstał w 1881 roku. W szczytowym okresie produkował 100 tysięcy hektolitrów piwa rocznie. W 1999 roku został postawiony w stan likwidacji i rozpoczęło się jego umieranie. Marek Jakubiak wcielił się w rolę nekromanty i postanowił wznowić w nim warzenie. Do trzech browarów BRJ Niedługo dołączy do nich kupiony niedawno Browar Tenczynek. Jak wychodzi warzenie w reaktywowanym Bojanowie? Czy piwa pozycjonujące się pomiędzy browarnictwem rzemieślniczym a piwami z dużych browarów prezentują poziom stawiający je ponad masowymi eurolagerami i jednocześnie nie odbiegają zbytnio jakością od polskich rzemieślników? Zapraszam do czytania.

Browar Szałpiw wystartował w 2013 r. i w krótkim czasie znalazł gorących zwolenników jak i zajadłych hejterów. Ja ulokowałem się gdzieś pomiędzy - z jednej strony zachwycił mnie Szczun liźnięty na zeszłorocznych Birofiliach i spodobał się Śrup, a z drugiej przytłoczyła śląska rzeczywistość, w której niezwykle ciężko było o poznańskie piwa - jeżeli nawet butelki dojeżdżały, to w śladowych ilościach. Choć może to lepiej, bowiem Dynksy (Jasny i Ciemny) miały średnią prasę, a Kejter wypity w Setce był po prostu zły.

Niemniej jednak gdy w lokalnych sklepach (już liczba mnoga mnie poraża - tak jest więcej niż jeden sklep w Sosnowcu i okolicy, w którym można kupić dobre piwo - jeden w zasięgu krótkiego biegu, drugi w odległości kilkuminutowego nadupczania na kole) cudem pojawiły się eleganckie etykiety Szałupiw, nie mogłem sobie odmówić smacznych powrotów.

Zwykle jest tak, że przemierzam piwną pustynię niczym Mad Max, albo niczym ostatni rewolwerowiec Roland poszukuję swojej piwnej Mrocznej Wieży. Zwykle sosnowieckie sklepy prezentują ofertę przeznaczoną dla pana Mietka, co to lubi w autobusie machnąć dwa mocne przed pracą, albo dla Typowego Bartka, studenta geologii, dla którego piwo z Łomży jest najwyższą emanacją ducha craft z browaru regionalnego. Zwykle jestem niepocieszony. Zwykle nie znajduję nic ciekawego i sapię z wściekłości, że znowu trzeba będzie jechać do bardziej cywilizowanych Katowic po coś smacznego, a przede wszystkim nowego. Tak, nowego. Bo próbowanie nowych piwnych smaków cieszy mnie najbardziej. Dlatego właśnie gdy zobaczyłem poniższe piwa na półce sklepu, który jest ode mnie rzut beretem, postawiłem oczy w słup i krzyknąłem: "Shut up and take my money!"

W grudniu 2013 r. z bardzo entuzjastycznie przyjmowanymi piwami Bieszczadzkiej Wytwórni Piwa Ursa Maior zaczęły dziać się dziwne rzeczy. Większość problemów smakowych, o których pisano w Internecie, sprowadzało się do mocno warzywnego aromatu. Charakterystyczny zapach świeżo otwartej puszki kukurydzy to nic innego tylko siarczek dimetylu (zły, zły DMS), który najczęściej pozostaje w piwie z powodu niedogotowania brzeczki lub nieodparowania go (tego DMSu) w czasie warzenia. I ja miałem nieprzyjemność trafić na niego wówczas w Bombinie Blues i w Dobrej Karmie. Fakt, jeszcze żadnemu piwo nie udało się pokonać zupy jarzynowej, którą kiedyś ze znajomym odkryliśmy w Ajpie Dark z Wojkówki. Każdemu może się zdarzyć, pewnie nie tylko ja wychodzę takiego założenia, szczególnie gdy jest to młody browar. Problemem u Ursy był jednak nie sam DMS, ale sposób w jaki zareagowano na sygnały, że z piwami jest coś nie tak. Obrona Częstochowy zmieniła się internetowy szturm na rzekomych hejterów, co spowodowało konsternację, niedowierzanie i rąk załamanie u miłośników piwa. Mam nadzieję,  że usuwanie komentarzy, banowanie użytkowników i drwienie ze smakoszy to już przeszłość. Po krótkiej przerwie postanowiłem spróbować piw nowych i Bombiny z nadzieją, iż jest lepiej.

Renegat czyli Black IPA (lub Cascadian Dark Ale, jeśli tak wolisz), kolejny single hop - Blond Palisade oraz robust porter Bombina Blues. Jak zwykle mają fantastyczne etykiety. To są małe dzieła sztuki. Doskonałe pojedynczo, dopracowane, dopieszczone, każda z odrębnym klimatem i charakterem, a jednak razem tworzą wspaniałą serię i czynią piwa z Bieszczadów bardzo rozpoznawalnymi.

Lekko ponad tydzień temu Kacper - 1/2 (nie ukrywajmy, ta mniej urodziwa) blogerskiego składu Piwnej Zwrotnicy - poprosił mnie o wskazanie dobrej górskiej trasy, która kończyłaby się w Bielsku Białej, aby tym samym móc odwiedzić tamtejszą Piwnicę Zamkową. Oczywiście sporządzenie takiej trasy nawet z rozmaitymi wariantami (lepsza pogoda/gorsza pogoda, jazda samochodem [bez sensu, bo trzeba kierowcy]/podróż pociągiem) to żaden problem, bo od razu przed oczami zwizualizowały mi się mapy Beskidu Małego oraz Beskidu Śląskiego. Potraktowałem to jako ciekawą możliwość wproszenia się na fajną wycieczkę. Zabrałem Katarzynę i zaprosiłem Marcina, z którym w styczniu warzyłem stout, co miało istotne reperkusje...

Co widzieliśmy? Czym się raczyliśmy? O tym dalej!

"Śrup, to jesta kóń co to nie
wiedzieć na wiela jest stary, cołki
dzień ciągnie helę z pyrkami

za gorstke siana i tytkę haferfloków."

Jeśli Ty też nie wiesz, o co chodzi, to oznacza, iż nie jesteś z Poznania. Śrup to stary koń, co to ciągnie wóz z ziemniakami, w zamian za siano i - to najważniejsze - torbę płatków owsianych. 

Śrup to najnowsze - siódme - piwo ze stajni Browaru Szałpiw, o którym do tej pory jedynie wspominałem, a więc jest okazja napisać coś więcej. Styl został określony jako cascadian dark ale, a więc inaczej mówiąc black ipa. Nie ukrywam, że CDA brzmi jednak bardziej romantycznie. 

Dlaczego nie każdy widzi? Bo Szałpiw zrobi(ł) tego na tyle mało, że nie wypiją go wszyscy miłośnicy piwa, a już na pewno nie spotkamy Śrupa przez przypadek, ale o tym innym razem.

Jesienna niedziela to wspaniały dzień na górską wędrówkę. A cóż można zabrać w pełne nieprawdopodobnych barw góry, jeśli nie jedno z ulubionych piw. Droga do położonej u stóp Wielkiego Chocza Valaskiej Dubovy nie była krótka, ale minęła szybko na planowaniu, o jakie piwne miejsca zahaczymy w drodze powrotnej. Szczyt Wielkiego Chocza sięga 1611 m. n.p.m. i rozciąga się z niego niesamowity widok na: Pilsko i Babią Górę, Tatry Zachodnie, a za nimi Wysokie, Tatry Niżne, Wielką Fatrę, Szypską Fatrę, najbardziej majestatyczną Małą Fatrę, z wyróżniającym się Wielkim Rozsutcem i (zamykając okrąg) zachodni Beskid Wysoki (trudno zgadnąć, która góra mogła być Wielką Raczą, ale tego dnia z pewnością było ją widać). Słońce prażyło, wiatru praktycznie nie było, istna sielanka, której mogło dopełnić piwo.

Tego dnia w góry zabrałem jedno z najciekawszych piwnych wydarzeń 2012 roku (2. debiut roku, 2. piwo roku i 1. piwo ciemne górnej fermentacji powyżej 13° Blg - wszystko oczywiście w plebiscycie browar.biz., wciąż jedynym sensownym w Polsce), które nie dość że nic nie straciło, to wciąż zyskuje.