W zamierzchłych czasach, gdy kończyłem studia i rozpoczynałem swoją przygodę z piwami innymi niż koncernowe jasne lagery, porter z Cieszyna i ubóstwiane przeze mnie wtedy czeskie tmave, którymi opijałem się po czeskiej stronie Miasta Aniołów, piwa pszeniczne zachwyciły mnie tym, że smakowały inaczej. Bardzo miła odmiana po przytłaczającej słodowości i względnie lekkiej goryczy bieda pilsów sprawiała, że weizeny piło mi się lekko, smacznie i przyjemnie. 

Niestety wraz z poznawaniem bogactwa świata piwnego, niuansów smakowych i zapachowych, początkowa fascynacja zmieniła się w konstatację, że klasyczne hefeweizeny są nudne jak flaki z olejem. Wysyp przeciętnych i słabych pszenic w polskich browarach restauracyjnych - zgodnie z modą na magiczny zestaw: pils, marcowe, pszenica, ew. koźlak - doprowadził do tego, że zacząłem świadomie i z rozmysłem omijać. Szczególnie, że złożyło się to z początkiem piwnej rewolucji w Polsce i rosnącą dostępnością całkiem nowych stylów piwnych.

Na pewno nie jestem wyjątkiem i wielu z Was miało dokładnie tak samo, że lubiane niegdyś piwo przestało nie tyle wyrywać z butów, co zwyczajnie smakować. Czyż nie? Jest to niewątpliwie związane z poznawaniem nowych smaków, które naturalnie zastępują lubiane wcześniej. Naturalny proces, dla którego nie ma już odwrotu.

Czy jednak w istocie weissbiery nudzą jak fabuła w polskim filmie? Czy bliżej im do "Klanu" czy może jednak do "W ciemności"? Postanowiłem sprawdzić to na jak najbardziej klasycznych przykładach z niemieckiego Weisses Bräuhaus G. Schneider & Sohn.

Howdy ho! - jak mawiał Mr. Hankey, Christmas Poo, czyli jeden z trzecioplanowych bohaterów kultowego serialu South Park, gorszącego polską obyczajowość w czasach, gdy nawet mi się nie śniło, że będę pił alkohol. Właśnie ta postać pojawia się przed moimi oczami, gdy pomyślę o piwach świątecznych, które zalewają półki sklepowe od kilku lat w grudniu. 

Przyznaję szczerze i bez bicia, że nie jestem fanem tego typu piw, w ich klasycznej odmianie. A na czym właściwie polega idea piwa świątecznego? Christmas ale to w założeniu piwo na zimę, a więc jest nieco mocniejsze alkoholowo, gęstsze, słodkie i przyprawione rozmaitymi ingrediencjami. To piwa, które mają nam osłodzić mroźne zimowe wieczory, rozgrzewać gdy aura wychładza ciało. Mają roztaczać bożonarodzeniowe aromaty, gdy karp wściekle miota się w wannie, a cała rodzina szoruje wszelkie, przez cały rok nietykane, kątki domostwa, aby nowonarodzonemu nie było przykro.

Stężenie przypraw w większości przypadków jest dla mnie nie do przełknięcia. Ilość ładowanych do tanków goździków, cynamonu, imbiru, skórki pomarańczowej, miodu, suszonych śliwek i innych owoców, gałki muszkatołowej czy ziela angielskiego wystarczyłaby do przyprawienia potraw we wszystkich nowojorskich restauracjach przez cztery lata. Piwa, które w założeniu powinny być smakowo zbalansowane, są ulepkowate i przyswajalne niczym żelazo w logice Kokokorwina.

Bardzo byłem ciekaw, czy od zeszłego roku zaszła jakaś zmiana, albo pojawiło się świąteczne piwo inne od znanych mi do tej pory. W roku poprzednim (od poprzedniego, czyli 2014.) posmakowało mi jedno świąteczne piwo. Wróciło w 2014 i byłem niezwykle ciekawe obecnej formy. Są też dwa całkiem nowe.

Sobota, 24. stycznia 2015, nieco przed godziną 19:00 o której miała otworzyć Kontynuacja. Filia wrocławskiego lokalu będącego ważnym punktem na mapie polskiego piwa rzemieślniczego. Na świeżym, wilgotnym śniegu zgromadził się mały tłumek, pokornie ustawił w kolejce i tylko przez duże szyby z zainteresowaniem spoglądał do otulonego ciepłym światłem wnętrza. Po szybkim kontakcie z właścicielami troszkę się poprzeciskałem bardzo chcąc zrobić zdjęcia, zanim ludzie runą do środka. Sukces był połowiczny - nie udało mi się uchwycić Kontynuacji przed atakiem spragnionej dobrego piwa hordy hop headów, ale dzięki ominięciu kolejki udało się zająć miejsce siedzące, bo po kilku minutach w lokalu trzeba już było delektować się na stojaka. 

Ze wszystkich kobiet belgijskich akurat blondynki nie wywołują u mnie drżenia serca. Nie pocę się myśląc o nich i zawsze strzelam oczami za ciemniejszym kolorem włosów. To właśnie na widok ciemnych cieknie mi ślinka.

Podobnie z piwem. Wszelakie ciemne przyprawiają mnie o ciarki, zachwycam się nimi, upajam. Belgijskie blondy, w całym bogactwie tamtejszego piwowarstwa, to chyba najmniej ciekawe style. Co nie znaczy, że w ogóle nieciekawe. Wciąż mało w naszym kraju interpretacji klasycznych belgijskich piw. Quadrupli, tripli i dubbli tyle co kot napłakał. Za to blondów kilka się pojawiło. Dziś o dwóch. Jeden z Pracowni Piwa, a drugi z Wrężela.

Łypie żabimi oczami, zaciekle macha wężowym ogonem, panoszy się jak indyk i zabija wzrokiem. Nie, to nie Docent po kilkunastu godzinach okupowania stołecznego wielokranu, ale legendarny stwór Bazyliszek. Zamieniał on w kamień nieszczęśników, którzy zapuścili się w warszawskie podziemia.  

Bazyliszek to także "warszawski" browar. Jest to browar kontraktowy warzący swoje piwa w Puławach (Trzy Korony), Płocku (Browar Tumski), Radomiu (Pivovaria), a od 2015 r. także w natolińskim Artezanie. Nieprzypadkowo posłużyłem się jednak przed chwilą cudzysłowem, gdyż Bazyliszek straszenie swoje ogranicza do warszawskiego multitapu PiwPaw (choć czasem postraszy tu i tam w mieście Warsa i Sawy), a wszystkie piwa w mniejszym lub większym stopniu odnoszą się do naszej stolicy. Dzięki temu, że Sosnowiec jest najdalej na południe wysuniętą dzielnicą  Warszawy, a także przez to, że PiwPaw prowadzi sprzedaż wysyłkową, trafiły do mnie cztery nowe piwa Bazyliszka. W dodatku sprawca zamieszania - Kacper (Zwrotnica Piwa czy coś - klik) - po przelaniu piwa dla mnie z litrowych baniaków, nakleił eleganckie etykiety, dzięki czemu stałem się pierwszym posiadaczem etykietowanych półlitrowych butelek z Bazyliszka w tej części Sosnowca, a może i Europy.