...i Groń Jana Pawła II. Czyż to nie wspaniały pomysł na miejscówkę na piwo w gorący sobotni dzień? Początkowo mieliśmy udać się na inny szczyt Beskidu Małego - Hrobaczą Łąkę, ale ponad dwie godziny w górę mogło nie tyle zmęczyć wkrótce czteroletniego szkraba, co znudzić ją niemiłosiernie, a nas przyprawić o bóle głowy, których nie złagodziłby nawet najlepszy imperialny stout. Gdy opuszczaliśmy Jaworzno w kierunku Chrzanowa, na dalekim horyzoncie ukazały nam się poszarpane szczyty Tatr, a takich widoków nie uświadczylibyśmy z zalesionego szczytu Hrobaczej. Szybki przegląd mapy pod kątem widoków i wybór padł na krótki czarny szlak z Rzyków na Groń Jana Pawła II oraz Leskowiec. Może i Beskid Mały, ale piwo duże.

W teorii sobota nie była najszczęśliwszym dniem na wyjście w góry. W piątek w gronie znajomych graliśmy w Magię i Miecz (kostur mojego czarodzieja okazał się być zbyt długi dla Czarownicy, Trolla, Złodzieja, a nawet Kapłana). Przy okazji odbyła się degustacja domowych porterów bałtyckich i imperialnych stoutów. Całość sprawiła, że wstawanie o 7:00 po pójściu spać po trzeciej to jeden z najsłabszych pomysłów na jakie można wpaść. No ale słowo się rzekło, trasa ustalona, zapasy poczynione, prezent dla Magdy i Marcina (Browar Szaman) z okazji urodzenia córki spakowany... Trzeba jechać. Kierunek Wielka Rycerzowa!

Pędząc trasą S69 znów miałem nadzieję, że  nie dotknie jej żadna "dobra, zmiana", bo zawsze marzył mi się dojazd do Węgierskiej Górki w godzinkę, a nie pokonywanie samego odcinka Bielsko-Górka w czasie niewiele krótszym.

Szyndzielnia jest bez wątpienia jedną z największych atrakcji Bielska-Białej, a także bardzo popularnym celem wycieczek w Beskidzie Śląskim. Bardziej świadomy łazik górski będzie zdobywał ją od strony Bystrej Śląskiej, gdzie może jeszcze zahaczyć o sympatyczne schronisko Stefanka na Koziej Górze lub Cygańskiego Lasu (dzielnica BB), a nawet od strony zbiornika w Wapienicy. Mniej wytrawny będzie się starał podejść od strony bielskiego Dębowca (tu też jest urocze schronisko, ale nisko) ryzykując przemieszczanie się w tłumie ludzi, co ma miejsce zawsze przy dobrej pogodzie. Użytkownik sandałów, weselnych lakierek, hiper przyczepnych japonek, butów na koturnie czy obcasach zdecyduje się na wjazd linową kolejką gondolową. Dla każdego coś miłego.

Plan na pierwszy dzień święta Wielkiej Nocy był prosty, wrzucić piwo do plecaka, wpakować Małego Dziubka na sanki i dociągnąć go spod Klimczoka na Błatnią. Warunki atmosferyczne były iście wiosenne. Mżawka dnia poprzedniego była już wspomnieniem, nisko zawieszone chmury zniknęły i odsłoniły połyskujący w jaskrawym słońcu szczyt Klimczoka, a śniegu wciąż było dużo. Z radością myślałem o piwie, którego napiję się w Schronisku na Błatniej. Wybór padł na dwa, w założeniu bardo dobre, piwa - russian imperial stout z Birbanta, blend piwa leżakowanego w trzech różnych beczkach oraz potężniejszą wersję quadrupla z Szałupiw - Buba Fest. Zapowiadało się srogo!

Pomysł świątecznej ucieczki z miasta nie jest konceptem nowym. Praktykowałem go jeszcze długo zanim bardziej profesjonalnie zainteresowałem się piwem. Bardziej profesjonalnie to oznacza, że przestałem je (no nie zawsze) chlać, zacząłem zgłębiać wiedzę, czytać, degustować, poszukiwać i odkrywać, co w konsekwencji doprowadziło do powstania Piwnych Podróży. Same podróże jednak były pierwsze. Obchodzenie świąt (z daleka) w górach także. Te święta z różnych powodów także chciałem ominąć. W pełni mi się to udało, a na dodatek pogoda okazała się wymarzona z punktu widzenia górskiego eskapisty. Piwne szczytowanie sprawiło także, że było mi mokro. Nie mniej mokro było trzem zarąbistym laskom, które były ze mną.

Pierwszy dzień wiosny stał się idealną okazją do tego, aby wybrać się w góry i przypomnieć sobie jak wygląda zima. Trasa, którą zaproponowałem, jest najbardziej klasyczną z klasycznych beskidzkich pętli - to oznacza, że szlakami robimy kółko i nie idąc po własnych śladach schodzimy z powrotem do zaparkowanego samochodu - i zaczyna się w Żabnicy. Dojazd tam zajął nam godzinę, a wszystko to dzięki wieloletniemu projektowi "Polska w Ruinie", w ramach którego został w tamtym roku otwarty newralgiczny odcinek trasy S69 między Bielskiem a Żywcem. Pozostał jeszcze ostatni na tej drodze kawałek przez Węgierską Górkę do Milówki, który - z tego co się orientuję - zakłada zbudowanie tunelu znacznie dłuższego niż ten w Lalikach (w pobliżu granicy ze Słowacją).

Hala Pawlusia

Nasza trasa biegła od przysiółka Skałka, który jest częścią Żabnicy, zielonym szlakiem na Rysiankę, dalej na Halę Lipowską, a następnie na Halę Boraczą, skąd czarnym szlakiem zeszliśmy z powrotem do Skałki. Nie zabrakło oczywiście świetnego piwa.

Czas spędzany w pociągu lub w oczekiwaniu na spóźnioną jedynie 40 minut* chlubę polskiego kolejnictwa zwaną Intercity, to przestrzeń na zanurzenie się w pełzającej mgle wspomnień. Pijąc pyszną małą czarną w kawiarni, która nijak nie pasuje do sosnowieckiego dworca, słuchając jazzowych evergreenów w wykonaniu Michaela Buble, skłaniam się ku otulonym bielą i zmrożonym Bieszczadom, a szczególnie ciepło myślę o Schronisku pod Małą Rawką. Kończąca się zima, nijak mająca się do pory roku, którą pamiętam z idealizowanego dzieciństwa, tym bardziej sprawia, że wspomnienia są nachalne. Chciałbym znów wbić buty w puszysty śnieg, poślizgnąć się na wychodzonej ścieżce, ścisnąć dupolot udami, chłonąć panoramę uśpionych połonin. Szczególnie chciałbym jednak znów posiedzieć w cieple najlepszego miejsca noclegowego w Bieszczadach.