Szwedzkie piwo do niedawna praktycznie nie istniało na naszym rynku. Mimo że w świadomości miłośników kraftu między Bugiem a Odrą było nieobecne, piwowarstwo rzemieślnicze w kraju Trzech Koron rozwija się prężnie, o czym niech świadczy liczba browarów. W liczącym ok. 10 milionów mieszkańców kraju jest ich kilka razy więcej per capita niż w Polsce. Dziś nazwy takie jak Dugges, Omnipollo czy tu opisywany Brewski są nam dobrze znane i wywołują różne, często skrajne emocje.

Pewnie nie sięgnąłbym po te piwa, gdyby nie stoisko Dobrego Zbeera na festiwalu w Poznaniu i łyk piwa, którym zostałem poczęstowany. To była soczysta, owocowa i chmielowa miazga. Dziś trzy piwa ze szwedzkiego Brewski, które przypomną Wam, jak smakuje lato.

Całkiem niedawno odwiedziłem Browar Trzy Korony w Nowym Sączu, o czym mogliście poczytać tu. Wspominałem wtedy, że z mocy produkcyjnych browaru korzysta kontraktowiec Trzech Kumpli - Browar Lotny. Wtedy wspomniałem, a krótko po tym zakupiłem dwa piwa Browaru Lotnego. Po 3 piwach uwarzonych w Wojkówce (Brownie, It's Not Witbier, Simple Mosaic), Kumple przenieśli się do Nowego Sącza, aby gotować piwo pomiędzy przymierzającymi biodrówki licealistkami, a wpieprzającymi kebaba na ostro bezrobotnymi - w środku marketu. Wiele szczegółów dotyczących działalności browaru zdradził mi jego założyciel...

Do Browariatu wybierałem się od dawna. A to kasa się kończyła, gdy miesiąc jeszcze nie miał zamiaru czynić tego samego. A to nie było mi specjalnie po drodze z Katowicami. Czas mijał, a piwo odłożone mi przez Roberta leżakowało sobie tam spokojnie. Po powrocie z wakacji nie dość, że zostały mi jeszcze pieniądze, to czas pozwolił mi na możliwość pokibicowania Polakom zdobywającym mistrzostwo świata w siatkówce. Akurat był półfinał. Półfinał ten był wspaniałą okazją, do przyjrzenia się bliżej zmianom jakie zaszły w portfolio piw dostępnych w Browariacie.

Gdybym chciał być błahy, napisałbym felieton o tym, jak to fajnie zabrać piwo w góry. Szkoda stawów w palcach na klepanie w klawisze, by pisać o oczywistych oczywistościach. Kocham góry i uwielbiam piwo, więc czy mogę sobie wyobrazić lepsze połączenie? Zwykle trzeba to piwo, w pocie czoła, uwieraniu odcisków i skrzypieniu kręgosłupa, wtachać na górę. Czasami bywa jednak tak, że nie trzeba go wnosić, a można się napić. I dziś będzie o tym. Będzie także o tym, że ile by tego piwa na górze już nie czekało, zawsze warto zabrać coś dodatkowo. Pojawią się też tajemnicze duchy.

Dom Śląski - widok ze Śnieżki

Trochę czasu zajęło mi ogarnięcie się po tamtym łikendzie, z którego najtrudniejszy był jak zwykle finał Ligi Mistrzów. Od wielu lat świętuję go wspólnie ze Słoniem, bo to też okres jego urodzin. Zwykle kończy się to wypiciem masy dobrego piwa i kacem-gigantem rano. Potem totalny nawał pracy i tak oto dopiero po tygodniu mogę spokojnie podsumować mój jednodniowy pobyt w Kra... mmm... Zabierzowie. Skupię się przy tym głównie na piwie, a o okolicznościach spożywania jeno wspomnę.

Browar Szałpiw wystartował w 2013 r. i w krótkim czasie znalazł gorących zwolenników jak i zajadłych hejterów. Ja ulokowałem się gdzieś pomiędzy - z jednej strony zachwycił mnie Szczun liźnięty na zeszłorocznych Birofiliach i spodobał się Śrup, a z drugiej przytłoczyła śląska rzeczywistość, w której niezwykle ciężko było o poznańskie piwa - jeżeli nawet butelki dojeżdżały, to w śladowych ilościach. Choć może to lepiej, bowiem Dynksy (Jasny i Ciemny) miały średnią prasę, a Kejter wypity w Setce był po prostu zły.

Niemniej jednak gdy w lokalnych sklepach (już liczba mnoga mnie poraża - tak jest więcej niż jeden sklep w Sosnowcu i okolicy, w którym można kupić dobre piwo - jeden w zasięgu krótkiego biegu, drugi w odległości kilkuminutowego nadupczania na kole) cudem pojawiły się eleganckie etykiety Szałupiw, nie mogłem sobie odmówić smacznych powrotów.

Tak właśnie witam każde nowe piwo na naszym, wciąż jeszcze dosyć ubogim piwnym rynku. Tym większa była moja radość, gdy w katowickim Namaste, do którego wybrałem się ze znajomymi, wśród pięciu kranów gościły dwa nowe piwa. A może to właśnie dlatego wybraliśmy Namaste? Pewnie tak. Ma to sens.

Nie trzeba być Sherlockiem, by wiedzieć na które piwa tak bardzo sobie ostrzyłem zęby. Nie trzeba być nawet Watsonem. W środku debiutujący Browar Bednary ze swoim Łowickim Pale Ale, a po prawej drugie piwo z artezańskiej serii IPA Tour - Białe IPA.

Lekko ponad tydzień temu Kacper - 1/2 (nie ukrywajmy, ta mniej urodziwa) blogerskiego składu Piwnej Zwrotnicy - poprosił mnie o wskazanie dobrej górskiej trasy, która kończyłaby się w Bielsku Białej, aby tym samym móc odwiedzić tamtejszą Piwnicę Zamkową. Oczywiście sporządzenie takiej trasy nawet z rozmaitymi wariantami (lepsza pogoda/gorsza pogoda, jazda samochodem [bez sensu, bo trzeba kierowcy]/podróż pociągiem) to żaden problem, bo od razu przed oczami zwizualizowały mi się mapy Beskidu Małego oraz Beskidu Śląskiego. Potraktowałem to jako ciekawą możliwość wproszenia się na fajną wycieczkę. Zabrałem Katarzynę i zaprosiłem Marcina, z którym w styczniu warzyłem stout, co miało istotne reperkusje...

Co widzieliśmy? Czym się raczyliśmy? O tym dalej!

Oto Porto. Drugie co do wielkości miasto w Portugalii. Samo w sobie nie imponuje wielkością. Sąsiadująca z nim przez rzekę Duoro - Vila Nova de Gaia, "ojczyzna" trunku porto, może pochwalić się większą ilością mieszkańców, ale wraz z przyległymi miejscowościami Porto tworzy aglomerację Wielkiego Porto, liczącą sobie ok. 2 mln. mieszkańców. Czy jest jednak ktoś, kto widząc poniższe zdjęcie powie "Eee, nie chcę tam jechać"?

Porto to pełne turystów, wielokulturowe miasto, gdzie tradycja spotyka się z nowoczesnością. Czuć że jest to zachód Europy, ale dostrzegalne są też objawy kryzysu. Zresztą każde portugalskie miasto, w którym byłem, ma swoje ciemne miejsca. Czy jednak są piwne jasne punkty? Czy dobre porto może zastąpić piwo?

Już myślałem, że mój plan porównania dwóch piw w stylu Saison IPA legnie w gruzach, ale okazało się, że fartem, szczęśliwym trafem, fuksem i psim swędem jednocześnie wszedłem w posiadanie tego piwa, które spisałem już na straty. Piwa, które początkowo miało być niebotycznie gorzkim (100IBU) klasztornym IPA, ale się AleBrowarowi nie udało i zostało przechrzczone na saison IPA (60 IBU). Pomysł zestawienia obu pojawił się w mojej głowie, gdy na półce najfajniejszego sklepu z piwem (Katowice, ul. Mariacka 3 <- jakby ktoś jeszcze nie wiedział) ujrzałem (i od razu zakupiłem) piwo India Saison, które na pierwszy rzut oka wygląda jako piwo norweskiego browaru rzemieślniczego Nogne Ø, a okazało się piwem uwarzonym u nich w Norwegii, ale w kolaboracji z australijskim browarem Bridge Road Brewers.

Porównam je oczywiście z Golden Monkiem, cudownie ocalałym z paszczy rozszalałych piwnych rewolucjonistów. 

Saison IPA? Jeśli brzmi to dla Ciebie kosmicznie, to koniecznie zapraszam do czytania.

Niecały miesiąc temu, 15. listopada 2013 r., pojawiły się jednocześnie na rynku dwa nowe piwa kontraktowego browaru PINTA, który od przeszło dwóch lat, eksperymentując na żywych organizmach, prowadzi piwną edukację. Gdy minął już szał na chmielowe ataki, nastąpił moment na pokazanie stylów, które są w ogóle mało popularne, a w Polsce praktycznie nieznane. Były więc: szkockie ale, witbier, pumpkin ale, alt, a teraz przyszedł czas na piwo żytnie. Piwo żytnie zaproponowała Pinta od razu w dwóch wariacjach - bardzo klasycznego roggenbiera oraz całkowicie nowofalowej, autorskiej wersji roggena doprawianego amerykańskim chmielem - black rye IPA.

Do tej pory piłem tylko dwa roggeny. Jednym z nich był oczywiście polskie żytnie z Browaru Konstancin, które było bardzo smaczne. Piszę "było", bo browar umarł. Drugim była ikona i niemiecka klasyka stylu, Roggen Thurn und Taxis. Jakieś porównanie jest... Dziś Apetyt na Życie oraz ŻytoRillo.

Mam na myśli oczywiście chmielową szyszkę. Mokra, świeża chmielowa szyszka została bowiem użyta do chmielenia najnowszego piwa olsztyńskiego Browaru Kormoran - PLON. Z racji tego, że jest to wyłącznie polski chmiel gatunku Sybilla, a świeżutka szyszunia pochodzi z polskich plantacji, sam Kormoran rozwija tę nazwę. Więc PL is ON.

Butelka olsztyńskiego PLONu dokonała skoku na bungee z wieży RTV, której czubek stanowi najwyżej położony stały punkt w całych Sudetach, przetrwała i dała się wypić. Gdzie zabrałem PLON? O co w ogóle chodzi z mokrą szyszką? I jak smakuje samo piwo? Trzeba poczytać.

"Śrup, to jesta kóń co to nie
wiedzieć na wiela jest stary, cołki
dzień ciągnie helę z pyrkami

za gorstke siana i tytkę haferfloków."

Jeśli Ty też nie wiesz, o co chodzi, to oznacza, iż nie jesteś z Poznania. Śrup to stary koń, co to ciągnie wóz z ziemniakami, w zamian za siano i - to najważniejsze - torbę płatków owsianych. 

Śrup to najnowsze - siódme - piwo ze stajni Browaru Szałpiw, o którym do tej pory jedynie wspominałem, a więc jest okazja napisać coś więcej. Styl został określony jako cascadian dark ale, a więc inaczej mówiąc black ipa. Nie ukrywam, że CDA brzmi jednak bardziej romantycznie. 

Dlaczego nie każdy widzi? Bo Szałpiw zrobi(ł) tego na tyle mało, że nie wypiją go wszyscy miłośnicy piwa, a już na pewno nie spotkamy Śrupa przez przypadek, ale o tym innym razem.

Jesienna niedziela to wspaniały dzień na górską wędrówkę. A cóż można zabrać w pełne nieprawdopodobnych barw góry, jeśli nie jedno z ulubionych piw. Droga do położonej u stóp Wielkiego Chocza Valaskiej Dubovy nie była krótka, ale minęła szybko na planowaniu, o jakie piwne miejsca zahaczymy w drodze powrotnej. Szczyt Wielkiego Chocza sięga 1611 m. n.p.m. i rozciąga się z niego niesamowity widok na: Pilsko i Babią Górę, Tatry Zachodnie, a za nimi Wysokie, Tatry Niżne, Wielką Fatrę, Szypską Fatrę, najbardziej majestatyczną Małą Fatrę, z wyróżniającym się Wielkim Rozsutcem i (zamykając okrąg) zachodni Beskid Wysoki (trudno zgadnąć, która góra mogła być Wielką Raczą, ale tego dnia z pewnością było ją widać). Słońce prażyło, wiatru praktycznie nie było, istna sielanka, której mogło dopełnić piwo.

Tego dnia w góry zabrałem jedno z najciekawszych piwnych wydarzeń 2012 roku (2. debiut roku, 2. piwo roku i 1. piwo ciemne górnej fermentacji powyżej 13° Blg - wszystko oczywiście w plebiscycie browar.biz., wciąż jedynym sensownym w Polsce), które nie dość że nic nie straciło, to wciąż zyskuje.

Imperialne India Pale Ale to styl, o którym od pewnego czasu głośno, a będzie jeszcze głośniej. Nawet nie tyle za sprawą rewolucji, której nadrzędnym celem wydaje się być dostarczanie klientom jak najbardziej charakternych piw, co za sprawą Czesława Dziełaka. Jego Imperialne IPA zdobyło tytuł Grandchampiona 2013 roku na żywieckim Festiwalu Birofilia. Dzięki tej nagrodzie, to właśnie piwo uwarzone w oparciu o recepturę Pana Dziełaka zostanie dostarczone do sklepów i pubów całej Polski już w grudniu. Piwnym maniakom styl imperial IPA nie jest obcy (z rodzimych produktów mogliśmy spróbować już Imperium Atakuje z Pinty oraz Ox Bile z Hausta), ale każdy z nim nie obeznany będzie w szoku po spróbowaniu. Dlaczego? Ano dlatego, że są to piwa przepotężnie nachmielone. 

Aby opowiedzieć trochę o stylu potrzeba jednak dobrego przykładu. Ten grzecznie czekał w lodówce na swoją kolej. A jest to Halcyon z angielskiego browaru Thornbrigde.

Zapraszam do dalszej części tekstu, gdzie znajdziesz więcej informacji a imperialnych IPA, browarze Thronbridge oraz samym Halcyonie.

Gdy tylko skończył się ostatni dzień pracy, zapakowałem się w puszkobus i wyruszyłem do Cieszyna, gdzie po raz piąty odbywa się święto piwa - Bracka Jesień. Tym bardziej się napaliłem, bo zapowiadano kilka piwnych premier, a sam musiałem nadrobić zaległości z ostatnich tygodni. Cieszyn przywitał mnie piękną, wczesnojesienną pogodą i po zmroku dotarłem na teren Browaru Zamkowego, gdzie tradycyjnie odbywa się impreza. Kogo można tu spotkać? 

No na przykład Panią Monikę (po lewej) i Panią Monikę (po prawej). Jedna z nich jest piwowarką w cieszyńskim Browarze Mieszczańskim, a druga menedżerką w Browarze Miejskim Bielitzer z Bielska Białej.

Jeśli to nie stanowi dobrej reklamy Brackiej Jesieni, to warto zauważyć, że nie daleko jest pełne delicji stoisko Browaru Krajcar, gdzie dobre piwo również serwuje urodziwa pani.

A co jeszcze można zobaczyć? I przede wszystkim co można wypić? Zapraszam dalej!

W 1999 roku został założony w londyńskim Greenwich, nieopodal Tamizy, browar Meantime, który postawił sobie za cel przywrócenie dziedzictwa piwowarskiego londyńczykom, które zostało odebrane im przez podłe koncerny, zalewające rynek bezsmakowymi lagerami. Nazwa browaru została zapożyczona ze słynnego i obowiązującego do lat 70. czasu GMT (Greenwich Mean Time), czyli czasu obowiązującego na południku zerowym, który został niegdyś zaadoptowany na świecie jako uniwersalny. Przez kilkanaście lat browar z powodzeniem realizował swoje postanowienia, dzięki czemu ich piwa są rozpoznawane na świecie, nie tylko dzięki pięknym butelkom.

Niektórzy, mimo fatalnego zdjęcia, domyślają się, że w moje spragnione łapki wpadło nic innego tylko india pale ale z londyńskiego browaru. Chociaż zdecydowanie bardziej znany jest ich porter, to mam nadzieję, że IPA mu nie ustępuje. 

A jak smakowała?

Pierwszy weekend sierpnia miałem ogromną przyjemność spędzić w Warszawie. Nie mogłem sobie oczywiście odmówić wyruszenia na warszawski szlak piwny, który kusi licznymi kranami oraz piwami, których nie można napić się na Śląsku (nie wspominając już o Zagłębiu). Na szczęście nie dane mi było odwiedzić wszystkich knajp szlaku, dzięki czemu mam większą motywację, by wrócić szybciutko do stolicy.


"Na pewno coś piłem i na pewno coś paliłem". A co? A gdzie? O tym w dalszej części. Zapraszam.