Eksploracja lubianej przeze mnie czeskiej kultury piwnej, do której zaprosił mnie Pilsner Urquell, dostarczyła mi kilku sporych zaskoczeń. W odwiedzonej przeze mnie tankovnej - świątyni Pilsnera - krakowskim Hevre, poznałem Vladyslava Zhyrkova, tamtejszego tapstera. Nigdy wcześniej nie spotkałem się z określeniem tapster, tym bardziej byłem ciekawy kim jest. Wypytałem więc Vladka na czym polega jego rola w tankovnej, jak można zostać tapsterem i jak wygląda szkolenie tapsterów. Serdecznie zapraszam na to spotkanie!

Beskid Śląsko-Morawski nie jest specjalnie popularnym kierunkiem dla polskiego turysty. Nasze Beskidy są zwykle bardziej atrakcyjne - wiadomo - lepsze bo polskie, bo bliżej, bo "taniej", bo wyższe, bo w ogóle. Czasem nie trafiają argumenty, że: (1) są ciekawsze bo mniej oklepane, (2) szlaki są równie gęste (bądź bardziej) niż u nas, (3) schronisk (nieco innego typu niż u nas, ale jednak) jest cała masa, (4) na każde zadupie dojeżdża pociąg częściej niż dyliżans do Colorado u progu XIX w. czy na ten przykład do Szczyrku, (5) Łysa Hora jest wyższa niż Skrzyczne, (6) piwo dla mniej wymagających w markecie kosztuje 12 koron, a (7) bardziej wymagający mogą wybierać w licznych minipivovarach, których w Beskidzie Śląsko-Morawskim jest więcej niż w całym województwie śląskim.

Mnie do wizytowania tamtejszych okolic nie trzeba dwa razy namawiać, co więcej sam jestem często prowodyrem wyjazdów w góry czeskie. Tak też było tym razem, gdy namówiłem (aczkolwiek bez żadnego trudu) znajomych na spacer w okolicach Ostrego (1044 m.n.p.m.) i wizytę w pobliskim minipivovarze.

Korzystając z jak zwykle fantastycznego pobytu w Cieszynie, gdzie odbywa się festiwal filmowy Wakacyjne Kadry (więcej tu), organizuję sobie we własnym zakresie mini festiwal - wakacyjne warki. W tym roku mój wybór to wizyta w podcieszyńskim gościńcu w Vojkovicach, gdzie znajduje się Pivovar (czyli browar) Konicek.

Wyświetl większą mapę

Vojkovice to malutka miejscowość rzut beretem od Czeskiego Cieszyna. Gdybym nie wiedział, że gościniec znajduje się właśnie tam, to nigdy, powtarzam nigdy, bym tam nie wjechał. Nie znajduje się koło żadnej drogi prowadzącej do choćby małego miasteczka. To po prostu wiocha. A mimo to w godzinach przedpołudniowych w piątek parking był pełen i musieliśmy zostawić auto przy ulicy. Wyglądało to jak stypa, ślub, chrzciny czy komunia, ale w środku okazało się, że Ci ludzie nie są razem, wszyscy siedzieli w swoich grupkach przy osobnych stolikach. Wniosek? Coś ich tam przyciągnęło. Jest dobrze.
A jak smakowało piwo stamtąd?

Czyli nalot Czechów na polskie gardła... Kolejnymi piwami dostępnymi w browarze restauracyjnymi Sachsenberg na Saskiej Kępie w Czeskim Cieszynie są zdegustowane we wtorek California Pale Ale, które mi nie podeszło, z powodu śladowych ilości cytrusów i niezbyt lekkiego charakteru, oraz RAF India Pale Ale. To drugie dostałem na wynos, po tym jak uchylone drzwi na pełne piwa zaplecze wessały mnie, jak włosi makaron. To właśnie IPA postanowiłem tu przybliżyć, bo ta smakowała mi wyjątkowo lana, a wersja butelkowa jedynie trochę ustępuje jej pola.

Jakie IPA warzyli czescy piloci pod skrzydłami RAF? Zapraszam dalej!

Nie byłem specjalnie zaskoczony faktem, że większość otrzymanych prezentów urodzinowych stanowiły piwa. Czasem jako prezent główny, czasem jako dodatek do czegoś ważniejszego. Jednak jeden z prezentów zaskoczył mnie okrutnie, dlatego że takich piw na pewno sam bym sobie nie kupił.

Przedświąteczna wizyta w zlokalizowanym na Masarykowych Sadach w Czeskim Cieszynie Sachsenbergu była nieunikniona. A to dlatego, że już od pierwszej wizyty w lipcu 2011 bardzo polubiłem to miejsce i sprzedawane tam własne piwo. Saska Kupa to niezwykle ładne i sielankowe miejsce, po - jakby nie patrzeć - mniej malowniczej części Olzy. Cudnie jest tam latem posiedzieć przed lokalem, bo kamienica rzuca przyjemny cień chroniąc przed palącym słońcem. Pysznie jest posiedzieć wewnątrz, bo panuje tam po prostu przemiła atmosfera – zimą potęgowana przez gorący piecyk. A wybór piwnych smaków powala.

Nieprzypadkowo to właśnie nasi południowi sąsiedzi są liderami spożycia piwa w przeliczeniu na osobę. Nie odliczając z tego rachunku rzadko upijających się noworodków i równie sporadycznie alkoholizujących się dzieci, przeciętny Czech wypija 170 litrów złocistego trunku rocznie. Napisałem nieprzypadkowo, ponieważ to właśnie za linią Olzy i poza szczytami Sudetów warzone są rozliczne i bardzo dobre piwa. W naszym pięknym kraju w dobrym tonie jest naigrywać się ze wszystkiego co czeskie – języka, fryzur, kinematografii. Ja odnoszę jednak wrażenie, że na którą z działek czy to kultury, czy gospodarki się spojrzeć, to jesteśmy daleko w tyle za Czechami. Można powiedzieć, że tam jest Europa. Nie inaczej jest w przypadku piwa. Generalnie można powiedzieć, że czeskie piwa są słabsze od naszych. Przeciętnie 4,2% alkoholu (zupełnie nienaukowa i pozbawiona cech naukowości obserwacja), to tak akurat by wypić kilka i nie upić się jak świnia czy inny żywiec. Jednak w piwach czeskich zawartość alkoholu nie jest pierwszorzędną informacją. Nie ekscytuj się więc drogi czytelniku, gdy na czeskim piwie ujrzysz informację: 10%, 12%, 14%. Nie są to bowiem dane dotyczące zawartości alkoholu w tym przednim trunku, a zawartość ekstraktu.

Mówiąc prosto i przejrzyście procenty te to nic innego jeno zawartość ekstraktu słodowo-chmielowego w brzeczce przed procesami fermentacji. Ekstrakt w wyniku tego procesu zmienia się w alkohol i dwutlenek węgla, a w części pozostaje w piwie. Moc piwa zależy więc po części od ilości tegoż ekstraktu. Drugim czynnikiem jest stopień odfermentowania piwa. Czyli najogólniej, im więcej ekstraktu, tym piwo może dłużej fermentować, a im dłużej fermentuje, tym może by mocniejsze. To tyle uproszczeń, dalsze dywagacje byłyby już ekstremalnie skomplikowane.

Zawartość mocy w piwie, jego kopniak, szybkość w jakim piwo poniewiera nie jest sprawą wagi życiowej dla przeciętnego zjadacza knedli. Powiedzieć, że tylko u nas się na to zwraca uwagę, to pewnie zbyt daleko idący wniosek, ale... przemyśl to sam Ty, który czytasz to.

Dziś na warsztat zarzucam zakupione w wytęsknionym Cieszynie dwa piwa pochodzące z Kruszowic (wybaczcie to spolszczenie ale pisać to łatwiej niż Krušovice). Jest to miasteczko w połowie drogi między Złotą Pragą a Karlowymi Warami. To właśnie w tych drugich po raz pierwszy miałem przyjemność spróbować Kruszowickiego piwa – tam ciemnego, do którego niechybnie wrócę. Wtedy wypite w karczmie Diana tuż obok wieży widokowej o tej samej nazwie, skąd widok na Karlove Vary jest przedni, zrobiło na mnie wrażenie ogromne.

Krusovice Musketyr

Piwo o pięknym kolorze bursztynu, delikatnym niczym trzepot skrzydeł prehistorycznego komara zatopionego w nim. Na krótko na jego powierzchni zagościła kremowa piana, ulotna jak czasy przeszłe. Była i już jej nie ma. Kruszowicki Muszkieter należy do jasnych piw beczkowych (světlé výčepní pivo). Cechuje się więc zawartością ekstraktu między 8 a 11%. Na zdjęciu można zauważyć, bym nie był gołosłowny, gdzie została umieszczona informacja o zawartości alkoholu.

Piwo jest interesująco gorzkie, co czyni jego smak wyrazistym. Na kontr-etykiecie (ta etykieta z tyłu butelki) można wyczytać, że zawiera słód pszeniczny, ale ja go nie wyczuwam, więc zakładam że nie jest go tam wiele. Bardzo mi smakuje. Goryczka nie jest ani trochę przesadzona. Po skosztowaniu ostatniego łyka żałuję, że nie mam drugiej butelki. To pozwoli mi jednak przejść do...

Krusovice Cerne – piwo koloru Noir dla takiego Humpreya jak ja czyli Czarne. To ciemne piwo beczkowe jest czarne niczym najczarniejsze czeluście diabelskiego rectum. Próbowałem spojrzeć przez nie wprost na mocną żarówkę. Nic nie przebija przez mroczne i gęste smaki oraz aromaty. Brunatna piana szybko zniknęła – i dobrze. Pozostała tylko kojąca czerń. W myśl zasady, że czarne wyszczupla przystąpiłem do degustacji. „Ahhh” - rozległo się w pokoju. Gorzkie, tak bardzo gorzkie. Żadnej słodkości, którą kojarzyć mogą wielbiciele czeskich ciemniaków. Pijąc to piwo mam wrażenie jakbym podgryzał sobie ziarenka kawy w międzyczasie. Delikatne jej nuty się tu pojawiają. Kruszowickie Czarne ma mocny palony smak, do którego chciałoby się wracać, niczym do beztroskich różowych lat siedemdziesiątych. Ma w sobie tylko 3,8% alkoholu, więc delektować się smakiem można przez wiele butelek. I co z tego, że produkowane pod szyldem Heinekena. To właśnie dzięki temu piwo to można kupi w każdym zakątku Czech i większości polskich marketów. Plus globalizacji.

Ponieważ zakupy w czeskocieszyńskiej Billi były obfite, to do podróży po Czechach i Morwach wkrótce powrócę.