Moja poprzednia wizyta w Zawierciu i odwiedzenie miejsca, gdzie przy Karczmie u Stacha znajduje się Browar na Jurze (albo przy Browarze na Jurze stoi Karczma u Stacha) obciążone było jedną, ale za to podstawową wadą. Udało mi się wtedy zobaczyć tylko karczmę, bo na wchodzenie do browaru było zbyt późno. Wtedy też zresztą z nikim się nie umawiałem. Tym razem było inaczej. Piwowar Pinty - Paweł Masłowski - już kilkukrotnie zapraszał mnie do odwiedzenia Browaru na Jurze, zapewniał, że to żaden problem i nawet oferował podwózkę z dworca czy ewentualnie drugiego browaru. Z uwagi na presję czasu i godzin otwarcia przedszkola, obyło się bez tego. Moja wizyta u źródeł Pinty jest o tyle ciekawa, że browar ma za sobą najlepszy rok w swojej historii. Zaskoczył nas całą masą świetnych piw.

Zapraszam na wycieczkę do zawierciańskiego Browaru na Jurze oraz degustację niepasteryzowanych piw Pinty prosto z tanków. Warto!

Gdyby ktoś dwa lata temu zasugerował mi, że z własnej woli pojadę na wycieczkę do Zawiercia, kazałbym mu się rozpędzić i uderzyć mocno głową o ścianę. To jedno z tych miast, o których nigdy bym nie słyszał, gdyby nie przechodziła tamtędy Centralna Magistrala Kolejowa, czy droga na Jędrzejów, rodzinne miasto mojej mamy. Gdybym jednak powiedział, że w Zawierciu nie ma nic ciekawego, skłamałbym. Przy wspomnianej drodze, tu gdzie na podwyższeniu spoczywa wrak Miga 15, znajduje się Karczma i Stacha. Przytulona jest do Browaru na Jurze, miejsca bez wątpienia wartego odwiedzenia. Poniżej napiszę z jakiego powodu, choć chyba nie trzeba być Wróżem Maciejem, by się tego domyślić.

Początkowo delikatnie martwiłem się o dojazd z dworca do browaru, ale na miejscu okazało się, że nie będę musiał korzystać z jedynego autobusu komunikacji miejskiej w stronę Ogrodzieńca, bowiem "akurat" nie jedzie. Trzy kilometry w piękną pogodę to nawet nie rozgrzewka przed spacerem i już po chwili dotarliśmy na miejsce.

Browar na Jurze stał się szerzej znany po tym, jak zaczęła tam warzyć swoje piwa Pinta, przez co może on uchodzić za forpocztę piwnej rewolucji w naszym kraju. Jednak jeszcze wcześniej słynął z warzenia Zawiercia Czekoladowego, które nie było piwem czekoladowym, ale doskonałym stoutem. Przez dobre dwa lata warzenia tam Pinty piwna rewolucja nie dotykała specjalnie piw zawierciańskich, ale na szczęście w pewnym momencie dostrzeżono potencjał nowej fali. To browar o mocach produkcyjnych porównywalnych z np. Gościszewem, więc potencjał jest bardzo duży. Musiałem zobaczyć to na własne oczy.

To co ujrzałem początkowo sprawiło, że chciałem odwrócić się na pięcie i uciec, gdzie pieprz rośnie. Mam wrażenie, że budynek Karczmy to koszmarny sen architekta, wynik suto zakrapianej imprezy, na której studenci architektury prześcigają się w projektowaniu kiczowatego obiektu. Nie będę się starał tego opisywać, bo na architekturze się nie znam, a poczucie estetyki sprawia, że palce wykręcają mi się w stawach. Jeden obraz przemówi lepiej niż tysiąc słów.

W środku jest właściwie analogicznie. Połączenie wiejskiej chaty, domku myśliwskiego oraz średniowiecznego zamczyska. Dla mnie nie ma w tym uroku. Na szczęście tu, gdzie zaczynają się minusy karczmy i browaru, także się kończą. 

Od razu wspomnę, że nie udało mi się wleźć do browaru. Mam nauczkę i następnym razem się umówię, ale wtedy nie będzie to tak spontaniczny wyjazd. 

W Karczmie u Stacha warto zjeść. Za niewielkie pieniądze obżarliśmy się srogo. Ja oczywiście nieśmiertelnym plackiem z gulaszem, którego smak zahaczał o perfekcję. Wiem, co mówię. Jestem ich wielkim miłośnikiem. Katarzyna zajadała się sznyclem (ja go chętnie dokończyłem zresztą), który był bardzo kruchy i delikatny. Z takim podkładem należało przejść do spożywania właściwego, szczególnie że był to dzień premiery Szatańskiej OBelgi.

Katarzyna nie wielbłąd i pić musi, co było dla mnie jedyną okazją do spróbowania już nie najnowszego wynalazku Browaru na Jurze, czyli Jurajskiego Jabłko-Mięta. Sam tego piwa nigdy bym nie kupił, ale - może już to zauważyłeś - nazwałem to piwem! Tak, bo mimo wyraźnego smaku jabłkowego z mocną nutą mięty, to wciąż smakuje jak piwo! Jabłko-Mięta rewelacyjnie gasi pragnienie i smakuje dwadzieścia razy lepiej niż Lech Szandi, którym z braku laku gasiłem pragnienie na ubiegłorocznym Przystanku Woodstock. Chyba nie piłem lepszego piwa smakowego, choć może po prostu teraz nie pamiętam. Kobietom polecam spróbować, mężczyznom polecam nie skreślać z góry.

Szatańska oBelga to belgian golden strong ale i zarówno złocista barwa, jak i 9% alkoholu mówią, że to nie jest żadna przesada. Jako miłośnik mocnych belgów stwierdzam krótko: ZAJEBIOZA! W piwie dominują intensywne aromaty kwiatowe i słodowe zaznaczające się wyraźnym toffi. Lekka drożdżowość wsparta jest delikatną kolendrą. W posmaku majaczą owoce egzotyczne wynikające z dodania chmielu Galaxy na zimno. Ani ja, ani znacznie bardziej wyczulona Katarzyna nie zauważyliśmy nuty alkoholowej. Piwo jest pełne, gęste, pijalne i bardzo smaczne! Uwaga, może być zdradliwe!



Jurajskie z Ostropestem to już niestety nie to samo piwo co na początku, a może to ja zbyt dobrze go wspominam? Sprawdza się jako solidny pils, ale ten przecież ma mieć chmiel amerykański i ostropest. Nie pieni się jakoś specjalnie, ale wygląda całkiem nieźle. Najbardziej kuleje aromat, w którym nowofalowość jest tylko ledwie zaznaczona. W smaku profil przechyla się w stronę słodową, z niewielką ziołowością. Ot do wypicia, nic więcej. W gorący dzień gasi pragnienie.




Jurajskie Porter potwierdził moją niedawną tezę, że to najlepszy porter w Polsce (jednego jeszcze nie piłem). Jest bosko aksamitny, delikatny i kremowy. Mocno słodowy smak to przede wszystkim paloność, ale także karmel, toffi i lukrecja. Są też, podobnie jak w zapachu, rodzynki. Aromat ma charakter wzmacnianego wina. Absolutnie przepyszne! Na osobną wzmiankę zasługuje piękna etykieta. Szczególnie podobają mi się mors i znaczek "nigdy nie jeżdżę po alkoholu". Jeśli nie kojarzysz, jak on tam wygląda, to koniecznie kup butelkę! Cieszę się, że Browar na Jurze stopniowo rezygnuje z poprzedniej linii etykiet, która była mocno archaiczna. Teraz jest rewelacyjnie.

Już w domu, oglądając pierwszą potyczkę Polski z Iranem w Lidze Światowej, obaliłem Koźlaka, który do tej pory jakoś omijał moją zagrodę. Mieszanka bursztynowego i brunatnego koloru prezentuje się nieźle w szkle. Dominuje w nim zapach karmelu oraz skórki chleba. Jest słodko. Nie jakoś zalepiająco, bo słodowość jest skontrowana lekką goryczą, ale nieco zbyt jak dla mnie. Alkohol zbyt szybko pojawił się w smaku, przez co piwo stało się ciężkie i długo się z nim męczyłem.


Pod względem piwa i jedzenia Karczma u Stacha i Browar na Jurze to bardzo przyjemne miejsce. Gdybym był zawiercianinem, to z pewnością często bym tam gościł i kończył wieczór pysznym porterem. Liczę, że browar jeszcze odważniej wejdzie w piwną rewolucję. Czas na zawiercian imperial stout!

Po raz kolejny nazbierałem piw, z których trudno mi było zrobić sensowne serie, więc - śladem wielkich - tworzę sześciopak. Miał być siedmio-, ale ta wynaturzona forma sama doprowadziła do zagubienia się jednego z wpisów i wszystko jest po staremu. Gdyby trzymać się szkolnej skali ocen, to mamy cały ich przekrój w tym wpisie. Jest więc jedna szóstka, jedna piątka, jedna czwóra, jedna trója, jest mierny i jeden dla mnie niedostateczny.


Aby było się trudniej połapać nie idę po kolei, ale mogę po kolei wymienić browary, które załapały się do sześciopaka - Kraftwerk, Szałpiw, Browar na Jurze, Birbant, Raduga i Sto Mostów. Serdecznie zapraszam!

Howdy ho! - jak mawiał Mr. Hankey, Christmas Poo, czyli jeden z trzecioplanowych bohaterów kultowego serialu South Park, gorszącego polską obyczajowość w czasach, gdy nawet mi się nie śniło, że będę pił alkohol. Właśnie ta postać pojawia się przed moimi oczami, gdy pomyślę o piwach świątecznych, które zalewają półki sklepowe od kilku lat w grudniu. 

Przyznaję szczerze i bez bicia, że nie jestem fanem tego typu piw, w ich klasycznej odmianie. A na czym właściwie polega idea piwa świątecznego? Christmas ale to w założeniu piwo na zimę, a więc jest nieco mocniejsze alkoholowo, gęstsze, słodkie i przyprawione rozmaitymi ingrediencjami. To piwa, które mają nam osłodzić mroźne zimowe wieczory, rozgrzewać gdy aura wychładza ciało. Mają roztaczać bożonarodzeniowe aromaty, gdy karp wściekle miota się w wannie, a cała rodzina szoruje wszelkie, przez cały rok nietykane, kątki domostwa, aby nowonarodzonemu nie było przykro.

Stężenie przypraw w większości przypadków jest dla mnie nie do przełknięcia. Ilość ładowanych do tanków goździków, cynamonu, imbiru, skórki pomarańczowej, miodu, suszonych śliwek i innych owoców, gałki muszkatołowej czy ziela angielskiego wystarczyłaby do przyprawienia potraw we wszystkich nowojorskich restauracjach przez cztery lata. Piwa, które w założeniu powinny być smakowo zbalansowane, są ulepkowate i przyswajalne niczym żelazo w logice Kokokorwina.

Bardzo byłem ciekaw, czy od zeszłego roku zaszła jakaś zmiana, albo pojawiło się świąteczne piwo inne od znanych mi do tej pory. W roku poprzednim (od poprzedniego, czyli 2014.) posmakowało mi jedno świąteczne piwo. Wróciło w 2014 i byłem niezwykle ciekawe obecnej formy. Są też dwa całkiem nowe.

Czasami bywa tak, że w pewnym okresie czasu wypijam kilka (-naście) piw, z których w żaden sensowny sposób nie można zrobić wpisu o wspólnym motywie przewodnim. Albo każde z innego browaru, albo w zupełnie innym stylu i zestawianie ich byłoby próbą pisania wspólnego artykułu o sakralnej architekturze baroku w Świętej Lipce oraz utylitarnej śląskiego brutalizmu. Próby byłyby porównywalne do starań poprawy jakości polskiej kolei i spełzły na niczym jak detektywistyczna kariera Macierewicza. Pomysł wielopaka weekendowego jest stary niczym serwis joemonster, gdzie od lat w tej formie pojawiają się najlepsze dowcipy tygodnia. Niegdyś czytywałem je, ale moje poczucie humoru wyewoluowało w stronę znacznie bardziej skrajną, znacznie poza polityczną poprawność większości serwisów parających się rozrywką. Niemniej jednak pomysł sam w sobie jest dobry, stosowany przez innych, dobrych blogerów piwnych, a z kogo czerpać jeśli nie z lepszych od siebie. Pierwszy wielopak (po)weekendowy to sześć piw, ale tylko pięć browarów - jeden z różnym skutkiem załapał się z dwoma piwami. Poza tym jest jeden browar regionalny, jeden z absolutnym debiutem, jeden doświadczony ale z debiutanckim stylem i jeszcze jeden kontraktowiec jeszcze nie całkiem okrzepły na piwnej scenie. No to zaczynamy!

Tomasz Weekendowy czyli zmęczenie z piwem

Niecały miesiąc temu, 15. listopada 2013 r., pojawiły się jednocześnie na rynku dwa nowe piwa kontraktowego browaru PINTA, który od przeszło dwóch lat, eksperymentując na żywych organizmach, prowadzi piwną edukację. Gdy minął już szał na chmielowe ataki, nastąpił moment na pokazanie stylów, które są w ogóle mało popularne, a w Polsce praktycznie nieznane. Były więc: szkockie ale, witbier, pumpkin ale, alt, a teraz przyszedł czas na piwo żytnie. Piwo żytnie zaproponowała Pinta od razu w dwóch wariacjach - bardzo klasycznego roggenbiera oraz całkowicie nowofalowej, autorskiej wersji roggena doprawianego amerykańskim chmielem - black rye IPA.

Do tej pory piłem tylko dwa roggeny. Jednym z nich był oczywiście polskie żytnie z Browaru Konstancin, które było bardzo smaczne. Piszę "było", bo browar umarł. Drugim była ikona i niemiecka klasyka stylu, Roggen Thurn und Taxis. Jakieś porównanie jest... Dziś Apetyt na Życie oraz ŻytoRillo.

W zeszłym miesiącu odbyłem prawdziwą pielgrzymkę na Koniec Świata. Czeskie Jeseniky, okolice Pradziada - ich najwyższego szczytu, schronisko Svycarna, tłum wiernych i ołtarz a na nim Koniec Świata. Przed Końcem Świata ukorzyłem się ja, Piwny Podróżnik, albowiem zwątpiłem w nie i zaparłem się go po trzykroć.

To była solidna podróż w przeszłość, bowiem Koniec Świata reprezentuje fiński styl sahti. A czymże jest sahti i czy koniec był końcem, czy może początkiem czegoś nowego, dowiecie się dalej.

Dwudziestego pierwszego dnia września 2013 roku, na I Zagłębiowskiej Giełdzie Birofilów, miała miejsce oficjalna premiera Zagłębiowskiego Piwa. Powstało ono za sprawą kooperacji sosnowieckiego baru RINO, Śląskiego Klubu Birofilów, przy wsparciu Forum dla Zagłębia Dąbrowskiego, a uwarzono je w Browarze na Jurze. Uff... Skomplikowane? Nie. 

W czasie akcji promocyjnej, która poprzedziła wydarzenie, okazało się, że jest to takie "sprawdzanie rynku" i pomimo odwoływania się do tradycji browarniczych Zagłębia, nie jest to tradycyjna receptura, a dobrze znane piwoszom piwo. Do butelek zostało rozlane Jurajskie Jasne Pełne. Jest to takie małe robienie wody z mózgu. Co jednak z tego wyszło? Proszę dalej!