Czasem jest tak, że w paczkach od browarów przychodzą bardzo ciekawe piwa. Przejść obojętnie obok nich nie można, podobnie jak obok stopnia zidiocenia w wiadomościach telewizji publicznej. Dziś o takich dwóch piwach, a na deser wrzucę jedną niespodziankę, która klimatem dopasowała się do dwóch bohaterów dzisiejszego wpisu. Co łączy te piwa? Dzikość serca. Rdzeniem tych piw, ich sercem, są dzikie drożdże. Ale nie tylko. Zapraszam.

Nieopodal Bolkowa i Nowych Rochowic, gdzie mieści się Browar Roch (klik!), znajduje się miejsce, które znacznie bardziej utkwiło mi w pamięci. Zostajemy w tych samych okolicach i jedziemy do Janowic Wielkich położonych u stóp Rudaw Janowickich. Od 2015 roku funkcjonuje tam Browar Miedzianka. Jadąc ze Skalnika, najwyższego szczytu Rudaw, mija się ciemne szczyty, równiutkie pola uprawne i zielone łąki. Droga wije się wśród pagórków i malutkich miejscowości, które z pewnością pamiętają znacznie lepsze czasy. Browar pojawia się nagle, właściwie wyrasta z niczego. Gdy później siedzieliśmy na rozświetlonym tarasie, dokoła nie było nic, tylko góry.

Miedzianka to dziś malutka wieś, ale ma za sobą bogatą (w przenośni i dosłownie) historię. Przez ponad 800 lat kwitło tu górnictwo, przynosząc mieszkańcom dobrobyt. To samo górnictwo przyczyniło się do upadku Miedzianki. Komuna niszczyła wszystko co mogła, a za sprawą dzikiego wydobycia uranu i szkód górniczych przyczyniła się do zagłady Miedzianki. W 1972 roku z powodu groźby kolejnych zawałów zaczęto wysiedlać ludność miejscowości i wyburzać budynki. Nie udało się jednak zetrzeć Miedzianki z kart historii. W Miedziance jak w każdym bogatym mieście działał znany browar, który przez lata przyciągał do miasteczka turystów swoim "Złotem Kupferbergu". Czy znalazł godnego następcę?