Za nami rok 2019. Był bardzo, bardzo intensywny. Ale nie na blogu. Na pewno widzicie to po mojej aktywności na nim. Z uwagi na brak czasu więcej treści pojawiało się na fanpage'u. Powstały z tego takie Miniaturowe Piwne Podróże. Mój czas na co dzień dzielę między Gosię, Hanię i Lilianę, to bardzo zajmująca i satysfakcjonująca trójka. Cały czas uczę się, jak być najlepszym parterem i ojcem. Także praca zawodowa przyniosła zmianę i progres, a mnie na nowo sprawia dużo przyjemności i znów jest rozwijająca. Te dwa aspekty sprawiły, że hobby związane z blogowaniem musiało zejść na dalszy plan. Pewnie nie wiecie, ale do tej pory wpisy powstawały najczęściej wieczorami albo gdy nudziłem się na szychcie. W 2019 nudy nie było, a i sił po położeniu Hani spać (choć śpi naprawdę dobrze) wystarczało najczęściej na to, by nie usnąć przy serialu. Nie zliczyłbym za to filmów, na których oddałem się Morfeuszowi i nie wróciłem do nich.

Kreta okazała się bardziej obfita w browary rzemieślnicze, niż wskazywałoby na to moje stereotypowe postrzeganie turystycznej wyspy na Morzu Śródziemnym. Posługiwanie się wiedzą potoczną na temat kreteńskiego piwowarstwa sprowadziłaby mnie na manowce piwnych podróży i skończyłbym rozbity o skały Mythosa czy innej Alfy. Krajowe piwo na największej greckiej wyspie nie ogranicza się tych wszechobecnych koncerniaków, których spożywanie jest krzykiem rozpaczy osób pragnących wlać w siebie alkohol, a nie lubiących mocniejszych jego odmian. Zabrałem Was do Browaru Solo, Browaru Notos i Browaru Charma, a to nawet jeszcze nie jest połowa kreteńskich browarów rzemieślniczych. Zdziwieni? Dziś po raz kolejny zapraszam w okolice Chanii, Browar Lafkas w dosłowny sposób zdefiniował mi rodzinny browar rzemieślniczy. Sprawdźcie dlaczego!

Nasza Kreteńska przygoda zaprowadziła nas na zachód największej greckiej wyspy, bo chcieliśmy poszwendać się po Chanii. Z Retymnonu wyjeżdżamy mając na azymucie Góry Białe. Zanim jednak zwiedziliśmy to piękne miasteczko, pojechaliśmy na prowincję, do browaru Charma. Browar nie dość, że położony jest na totalnym pustkowiu, to jeszcze jest największym odwiedzonym przez nas przybytkiem tego typu. Miejscowość Ζουνάκι z trudem zasługuje na osobną nazwę i kropkę na mapie. Poza pojedynczymi domostwami nie ma tam nic. Poza browarem. Niemałym.

Kiedy Pilsner Urquell zaprosił mnie do współpracy, od razu wiedziałem, że wyjazd do Pilzna miał być jej najważniejszym elementem. Wszak dla miłośnika piwnych podróży najciekawsza jest możliwość faktycznego przeniesienia się do krainy piwa, a Pilzno jest jedną z najważniejszych kolebek światowego piwowarstwa. Znajdujący się tam browar – Plzensky Prazdroj od 177 lat warzy piwo, które nie tylko na stałe zagościło w świadomości ludzi na całym świecie, ale przede wszystkim świadomość tą wykreowało. Zapraszam na krótki spacer po Pilźnie, historycznym browarze, a także wspólne przejście przez proces warzenia piwa wraz ze wszystkimi jego niuansami. Tekst będzie więc szczególnie ciekawy dla osób, które nie wiedzą, jak powstaje piwo.

Z czego powstaje piwo? Najprościej mówiąc z wody, słodów, chmielu i drożdży. Zdecydowana większość piw nie jest w stanie obyć się bez żadnego z tych czterech składników (jedynie kilka historycznych stylów zakłada użycie ziół zamiast chmielu). Piwna rewolucja i nowofalowe style piwne w znacznej mierze uwypukliły rolę chmielu w aromacie i smaku piwa oraz jego odbiorze. To właśnie aromatyczne chmiele odpowiadają za dominację piw w stylu IPA na rynku rzemieślniczym. Jednym z celów Origin Tour, na które pojechałem w ramach współpracy z Pilsner Urquell, było chmielobranie. Dziś zapraszam na relację z dnia na plantacji chmielu. Poczytacie o chmielu, jego historii, hodowli, chmielobraniu oraz szczególnym gatunku chmielu - Saaz. Dziś przenosimy się do kraju usteckiego, na północ od Pilzna. Czas na chmielobranie.

Jeśli nie mówi wam nic nazwa miejscowości Jata, czy trochę większe Jeżowe, w pobliżu nieco większego Niska, nie martwcie się. Ja także do niedawna nie potrafiłbym wskazać tych miejsc na mapie Polski. No ale skoro znajduje się tam mały browar rzemieślniczy, to warto odrobić lekcję geografii. W pewnym uproszczeniu rzec można, że Jata położona jest w połowie drogi z Rzeszowa do Janowa Lubelskiego. My tę drogę przemierzaliśmy w czasie lipcowych wojaży, kierując się na Zamość. Browaru Lasowiak nie mieliśmy w planach, bo gdy te czyniłem, nie miałem go jeszcze na mapie. Ledwie pamiętałem, że miał powstać, ale zupełnie nie umiałem go umiejscowić. Dopiero wizyta w Browarze Eureka skierowała mnie do Jaty...

Malta. To jedynie trzy zamieszkałe wyspy na południe od Sycylii. Trzysta kilometrów kwadratowych i poniżej 450 tys. ludności. Nie licząc turystów oczywiście, bo Malta, Gozo i Comino przyciągają ich całe masy. Ludzie przyjeżdżają tu wypoczywać na nielicznych piaszczystych plażach, imprezować w Sliemie i St. Julians, uczyć się języków i przede wszystkim korzystać z wysokich temperatur. Czy są oni skazani na koropolagery rodem z Danii i Holandii? Czy muszą się ograniczać do tych kilku importowanych pszenic i ejli z wielkich niemieckich i brytyjskich browarów?

Ten krótki piwny przewodnik pozwoli wam zorientować się, jak to obecnie wygląda na strategicznie położonej na Morzu Śródziemnym wyspie, która była obiektem pożądania od czasów starożytnych.

Tydzień na Teneryfie to mało. Mówię to z perspektywy osoby, dla której przebywanie na plaży nie jest najbardziej fascynującą aktywnością, nawet gdy większość kobiet przebywa tam topless. Dopóki nie zobaczyłem pierwszych zdjęć z kanaryjskiej wyspy, kojarzyła mi się właśnie z plażami, masą turystów i czymś kompletnie nieciekawym. Punktem zwrotnym był moment, gdy ujrzałem górujący nad Teneryfą wulkan. Kilka przeczytanych tekstów przekonało mnie, że Teneryfa będzie szczególnie fascynująca dla osoby preferującej łażenie po górach. Zapraszam na jedną z wysp określanych mianem "wyspy wiecznej wiosny".

Tydzień na Teneryfie to czas wypełniony krajobrazami zmieniającymi się jak w kalejdoskopie. Pierwsze dni to w ogóle uderzenie obuchem w twarz, na które nie jest w stanie do końca przygotować przewertowany przewodnik po wyspie. Naczytałem się o tym, że wyspa ma dwie twarze - upalną południową i znacznie wilgotniejszą północną. To tylko słowa. Dopiero gdy stanie się na wulkanie, lub próbuje dojechać z Santiago del Teide do nabrzeżnego Garachico, doświadcza się tego na własnej skórze, nawet dosłownie. W oka mgnieniu klimat zmienia się z suchego, gorącego, wymagającego włączonej klimatyzacji, na mokry, deszczowy i wilgotny.

Kiedy po południowej stronie wyspy opalaliśmy się na upalnej, wulkanicznej plaży, na północy trzeba było włożyć sweterek, bo temperatura była znacząco niższa, a jeszcze coś siąpiło. Najlepiej widać to na grani wulkanu, który jest sprawcą tego zamieszania. To właśnie wznoszący się na wysokość 3718 m.n.p.m. Pico del Teide zatrzymuje chłodniejsze powietrze napływające znad Atlantyku, dzięki czemu południowa część wyspy pozostaje w strefie wpływów ciepłego powietrza znad Sahary. Otóż 99,9% chmur zatrzymuje się właśnie na potężnym masywie Teide i otaczającej go kaldery. Na północy są, na południu ich nie ma. Czasem kumulują się wokół szczytu. To trzeba zobaczyć.


Warunki klimatyczne na wyspie warunkują to, jak ona wygląda. Południe jest surowe, skaliste i kamieniste. Podłoże mieni się wszelkimi odcieniami brązu, a roślinność jest szczątkowa. Wydaje się, że jakikolwiek spacer wymagałby czekana. Północ zielona, rozbuchana, porośnięta i zarośnięta. Wydaje się, że jakikolwiek spacer wymagałby maczety.

Najwyższy szczyt na atlantyckiej wyspie, najwyższa góra Hiszpanii, Piekielna Góra - jak nazywali go zamieszkujący niegdyś wyspę Guanczowie - w której mieszkał demon Guayota, był punktem obowiązkowym naszego wyjazdu. Do parku narodowego, złożonego z całej kaldery o średnicy do 15 kilometrów, dojechaliśmy - jak wszędzie - naszą Toyotą Yaris. A pod szczyt dostaliśmy się za pomocą jednego z dwóch kursujących co ok. 10 minut wagoników kolejki linowej. Z dzieckiem nie mogliśmy się nastawiać na kilkugodzinny marsz z przewyższeniem ok. 1700 metrów, ani na zdobywanie samego szczytu, na które trzeba mieć pozwolenie władz parku (generalnie problemem w jego zdobyciu jest tylko czas - rezerwować trzeba wcześnie). Bilet kupiliśmy bez problemu przez internet - strona ma nawet profesjonalną polską wersję.

Na szczęście cała zabawa nie kończy się na wjechaniu na górną stację, a ruszyć można spokojnie w lewo lub prawo do punktów widokowych, z których prowadzą szlaki w dół. Bardzo niewiele osób decyduje się na to, więc początkowy tłok jest szybko wynagradzany. Jeśli wcześniej jeszcze nie poczuliśmy się jak na planie Interstellar lub Marsjanina, to na 3500 metrów ma się wrażenie bycia na innej planecie. Wulkaniczne skały są niesamowite, lekkie i ostre, a w dotyku przypoinają welur. Powietrza też jest jakby mniej, na co organizm szybko reaguje lekką zadyszką. Widoki są dosłownie fantastyczne! Przy okazji - to jest czynny wulkan, ostatnia erupcja miała miejsce w 1909 roku.

Masyw Teide to nie jedyne góry na Teneryfie - odwiedziliśmy jeszcze znajdujące się na samiutkiej północy góry Anaga i góry Teno leżące na zachodzie, blisko miejsca naszego zakwaterowania. Góry Anaga to zupełnie inna bajka niż nagie i skaliste Teide. Anaga jest porośnięta gęstym lasem, miejscami wawrzynowym. Najwyższy szczyt niewiele przekracza 1000 m.n.p.m, ale bujna roślinność i strome dolinki wynagradzają to swoim pięknem.


Jeśli wąwozy gór Anaga były strome i głębokie, to przepaście w górach Teno to prawdziwe wrota piekieł. Dla mnie kluczowym miejscem była Masca. To malutka wioska położona, a właściwie zawieszona na skałach. Domy powciskane są we wszelkie możliwe w miarę płaskie miejsca, górują nad mrocznymi przepaściami i zadziwiają niedostępnością. Do Maski można dojechać bardzo wąską i bardzo (nawet użycie przedrostka mega, nie odda tego, jak pokręcona jest) krętą drogą, oddzieloną od przepaści - jak wszystkie drogi na Teneryfie - kamiennymi barierkami. Wypita w Masce kawa z widokiem na góry, ocean i przepaście była jedną z najsmaczniejszych na całej wyspie, a wiemy wszak, że okoliczności ze smakiem łączą się w stopniu znacznym.


Drogi to kolejna rzecz, która będzie mi się kojarzyła z Teneryfą. Praktycznie cała wyspa jest już otoczona autostradą, która pozwala w ekspresowym tempie dostać się na jej drugą stronę. Drogi ogólnie są bardzo dobre i jeździ się nimi rewelacyjnie. Niemniej jednak w większości są mega kręte, a te w górach dodatkowo bardzo wąskie. Przejazd przez wspomnianą Maskę to prawdziwa szkoła życia za kółkiem. Nie dość, że dwóm samochodom ciężko jest się minąć (dlatego co kilkaset metrów są przygotowane mijanki), to jeszcze co jakiś czas przejeżdża tamtędy autobus. Należy zachować czujność i być skoncentrowanym. Na szczęście kierowcy (nawet turyści) charakteryzują się dużą kulturą jazdy i empatią. Od czasu do czasu zdarzyło nam się podjechać pod tak stromą górę, że miałem wrażenie, że samochód bliski jest oderwania się od asfaltu i runięcia w przepaść. Dobrze że Yariska jest tak zwinnym i sprytnym samochodem.


Mieszkaliśmy w najtańszej opcji (wincyj hajsu na piwo!) - miejscu, które najlepiej określić mianem urocze pueblo. Kwadratowe murowane domki pomalowane na biało, na których dniem i nocą wygrzewały się jaszczurki. Całość pośrodku plantacji bananów, z widokiem na ocean. Nie mieliśmy czasu skorzystać ani z kolacji, ani z basenu - ciągle w drodze. W ogóle architektura Teneryfy jest bardzo charakterystyczna. Określana jest jako kanaryjska i przez setki lat czerpała z wzorców andaluzyjskich i portugalskich. Domy w miasteczkach mają proste fasady, pozbawione finezyjnych ozdób. Wyjątkiem są charakterystyczne drewniane balkony, które zaskakują swoją fantazyjnością. Większość budynków wyposażona jest także w drewniane, pomalowane na kolory wszelakie, okiennice. Miasta jak La Orotava, była stolica - San Cristobal de la Laguna, Garachico, Puerto de Santiago, Arona, Santiago del Teide czy nawet malutkie San Andres z najładniejszą plażą, na jakiej byliśmy, odzwyczaiły mnie od kontynentalnej architektury Europy. Miejscami wyglądają jak przygotowane na pierwszy klaps plany zdjęciowe kolejnych części Piratów z Karaibów. Pięknych zabytków na Teneryfie jest cała masa i nie będę tu o nich pisał.


Oczywiście są też miejsca typowo turystyczne, zabudowane hotelami, resortami, parkingami, centrami handlowymi i osiedlami mieszkalnymi. Byliśmy w takim miejscu tylko raz i ogólne wrażenie było średnie. To jednak z Costa Adeje popłynęliśmy katamaranem w rejs, w czasie którego pokazali nam stada delfinów i wielorybów. Tam też obejrzeliśmy El Clasico kibicując Realowi. Generalnie jednak - poza nielicznymi wyjątkami - nie było nas tam, gdzie wypoczywa większość ludzi, czyli na plażach południa. Nic wam o nich nie napiszę, ale też nie muszę - wszędzie wyglądają tak samo.


Prawie wszędzie. Bardzo chcieliśmy zobaczyć i poczuć pod stopami czarny, wulkaniczny piasek. To diabelstwo w umiarkowanym słońcu Tereryfy nagrzewa się tak cholernie, że kilka razy zdarzyło mi się z przekleństwami uciekać na kocyk po sandały. Nie spodobała mi się jednak czarna plaża. Wolę klasyczną z piaskiem. Na takiej też byliśmy. Playa de las Teresitas w San Andres ma na ten przykład całą masę piasku przywiezionego z Sahary. Tam też mogłem spełnić swój mokry sen o pływaniu w oceanie przy plaży u stóp gór. To miejsce jest nadzwyczaj piękne. Warto podjechać do położonego powyżej punktu widokowego, aby rozkoszować się wspaniałą panoramą, której Playa jest ważnym elementem.

Na Teneryfie działa sześć browarów, ja byłem tylko w jednym z nich. Jest to jednak jedyny, który prowadzi wyszynk i sprzedaż na miejscu. Udało mi się jednak spróbować piw z pięciu. Trzy z nich to duże browary, które warzą głównie eurolagery. Jeśli idzie o takie piwa, to wybieram radlera, który w takich warunkach klimatycznych jest idealny. Zwycięzcą okazał się dla mnie Argus Shandy, którego kupić można wiadomo gdzie, a który to jest warzony akurat w Valencii. Generalnie jednak lepiej napić się wina, niż truć byle czym. Wracamy na Teneryfę. Browar Anaga warzy dwa piwa i to właśnie piwo Reina pokazało mi, że czasem nie jest ważny smak, a okoliczności spożycia.


W czasie rejsu łodzią nawet taki sikacz zdaje się być ambrozją. Nie oszukujmy się jednak, Reina Premium to nijakie słodowe piwo z delikatnie zaznaczoną goryczką. Orzeźwia i chłodzi, podobnie jak woda i soki. Jeśli chodzi o piwo, to można spokojnie przejść obok. 3/10.


Największym browarem na Teneryfie jest Compañia Cervecera de Canarias, który warzy popularną Doradę. Czerwone piwo w wersji Pilsen jest praktycznie niepijalnym i stęchłym ohydztwem. Ostrzegam. Mocne 1/10. Browar poza linią Dorada ma jeszcze markę Tropical. Jako że byłem na Teneryfie kierowcą, to nie miałem wystarczająco czasu, by testować te siki i dobrze. Jest jeszcze na wyspie browar Comercial Jesuman, którzy warzy dwa piwa, w tym jedno bez alkoholu, ale nie rzuciły mi się nigdzie w oczy. Ufff. No to komercyjne szity mamy za sobą. 

Na Teneryfie znajduje się jeden brewpub i tam oczywiście zajechaliśmy. Choć za pierwszym razem był zamknięty, o czym dowiedziałem się dopiero na miejscu - bo kto by wymyślił, że akurat w środę będzie nieczynne? Brewpub Tacoa powstał w już 2001 roku miejscowości El Sauzal, tuż przy ekspresówce okalającej wyspę.


Jak widzicie od frontu nie robi jakiegoś oszałamiającego wrażenia, które dodatkowo jest psute przez parkujące auta. Niemniej jednak parkujące w każdym możliwym miejscu samochody to na Teneryfie normalka, trzeba się przyzwyczaić do ulicznej ciasnoty. 


Tacoa zajmuje sporą część parteru tego budynku. To właściwie jedno wielkie pomieszczenie, które podzielone zostało przepierzeniami. Na wprost od wejścia wita nas bar, tablica z piwami na kranach i cała masa butelek. Zaraz po lewej stronie znajduje się mini sklepik, a za nim w głębi część warzelna. Miedziane kadzie zostały zaizolowane i obudowane. W zamkniętym, chłodzonym pokoju, za szybą znajdują się tanki.


Wnętrze urządzone jest nowocześnie, na sposób hipsterski. Trochę przypomina krakowski Tap House, a trochę jakąś bezglutenową burgerownię. Ogólnie wygląda świetnie. Z każdej strony atakuje nas hasło 0% bullshit, 100% craft beer i od razu ma się ochotę to sprawdzić. Gdyby dzień był cieplejszy, to pewnie siedzielibyśmy na zewnątrz. Z wielkiego, zazielenionego tarasu rozciąga się widok na nieodległe nabrzeże i ocean. Bosko.


Barman jest przesympatyczny, jednak po angielsku nie potrafił nawet słowa powiedzieć. Po polsku zresztą też nie, a ja po hiszpańsku. Po raz kolejny przekonałem się, że nie trzeba znać języków, aby się dogadać. Za sukces uznaję to, że wytłumaczyłem mu, że chcę po jednej butelce każdego piwa, a na miejscu wypiję to, którego w butelce nie ma. Możliwe, że gdyby nie wsparcie lokalsów, to zajęłoby to trzy razy dłużej. Ważne, że sam od siebie przyniósł młodej loda, gdy okazało się, że zamrażarka, przy której stała smutno, zawiera tylko chłodzące się szkło. Wypite na miejscu piwo Cobre to niezbyt udana interpretacja amber lagera. Słodowa, trawiasta i mało smaczna. 3/10. Oczywiście i tak byłem optymistą, po kilku dniach na bezkrafciu.


Bardzo fajne okazało się IPA, niezbyt goryczkowe (jak na IPA), ale bardzo rześkie i owocowe. 6/10. Podobnie Porter, który był miłą odmianą od jasnych piw. 6/10. Czekoladowy i orzechowy. Surf Beer (3/10) i Golden Ale (2/10) nie wzbudziły u mnie zachwytu. Oba żadne.


Bock okazał się bardzo stylowy i całkiem smaczny. 6/10. Tijanaste zbyt zamulające i ziołowe. Najfajniejsza okazała się APA. Lekka, świeża, owocowa. Idealna na klimaty. 7/10. Generalnie miejscówka fajna i osobom stęsknionym za piwem powinna przypaść do gustu. Nie oczekujmy tam jednak piw rewelacyjnych.

Trudno na Teneryfie o dobre piwo. Najlepszy sklep, jaki znalazłem, to było właściwie "schronisko" w miejscu łączącym szlaki, przy całkiem popularnym punkcie widokowym w górach Anaga. Odkryłem tam cały koszyk piw kraftowych z Teneryfy i Gran Canarii. Żyła złota. Oczywiście zostawiłem tam niewielki majątek biorąc po jednej sztuce każdego piwa. A poszliśmy tam tylko dlatego, że mi się strasznie chciało kawy. Oczywiście znajdziesz sklepy z większą liczbą piw, ale się najeździsz, a chyba nie po to jedziesz na Teneryfę na wakacje? Ja nie. Po kolei.

W La Lagunie znajduje się browar rzemieślniczy Cerveza Chutney, którego dwa piwa dopadłem. Jedno to APA, a drugie to brown ale. Po kolorze jednak nie zgadniecie.


Po lewej stronie Willie Sutton czyli american pale ale. Pachnie delikatnie grejpfrutem, jest rześki, a w posmaku pozostawia ziemiste odczucie goryczki. Niezły i wciąż znacznie lepszy niż większość piw. 6/10. Po prawej Ronnie Biggs czyli (niezbyt) brown ale. Pomimo braków w pigmencie pachnie karmelem i skórką chlebową. Słodowy charakter zwieńczony jest pasującą tu ziemistą goryczą. Fajne. 6,5/10. 

Z browaru Cerveza Tierra De Perros z La Zamory znalazłem dwa piwa. Oba były zdecydowanie najsmaczniejszymi piwami z Teneryfy, jakie piłem w ciągu całego tygodnia.


Na plaży de las Teresitas wypiłem Tizziri. Duża butelka rulez! Ah! W takim miejscu pije się świetnie, szczególnie dobre piwo. To mocne (wreszcie!), siedmioprocentowe amber ale. Bardzo fajne owocowe nuty kojarzące się z mango, nuta słodkich cukierków i przyjemna pełnia. Dodatkowo jest rześkie i szybko znika. 7,5/10. W domu machnąłem Summer Ale, które okazał się leciutkie, nieco wodniste, ale za to przyjemnie goryczkowe i delikatnie owocowe. 6,5/10. Gdybym był dłużej, to bez żenady bym je powtarzał.


Piwa z nieodległej Gran Canarii zrobiły na mnie bardzo fajne wrażenie. Jaira T-IPA  i Jaira Kaffir eksplorują temat piw z dodatkami. T-IPA zawiera dodatek w postaci czerwonej opuncji a Kaffir oczywiście liści kafiru. Oba są bardzo smaczne i mega aromatyczne. Aż pożałowałem, że nasi kraftowcy tak szybko porzucili dodawanie kafiru do piwa. Oba 7/10.

Przygotowanie tego wpisu było dla mnie wielką frajdą. Fajnie jest wracać pamięcią do ostatnich dni kwietnia, gdy w Polsce zima atakowała po raz kolejny, a Teneryfa rozkwitała wieczną wiosną. Wyspę polecam każdemu, bo każdy znajdzie tam coś dla siebie. Fanom piwa polecam zapoznać się z wpisami kolegów Kuby i Marcina na temat Teneryfy. Przewodnik Kuby to prawdziwa baza informacji i ciekawych spostrzeżeń:


A Marcin jak zwykle spenetrował browary, o których niektórzy nawet nie wiedzą:

Spisz to historyczna kraina zajmująca niemały fragment Karpat Zachodnich, położona w większości na terenie dzisiejszej Słowacji. Mniej zorientowanym zobrazuję to tak - wyobraźcie sobie zielone pagórki, z których obserwować możecie (w maju ciągle jeszcze) ośnieżone szczyty Tatr Wysokich i Bielskich, Tatry Niżne, niższe Słowackie Rudawy (to właśnie tu znajduje się fantastyczny Słowacki Raj) i Pieniny (to niewielki kawałek Spiszu leżący po stronie Polski). Dziś postaram się was zachęcić do spędzenia kilku dni w uroczych i niespiesznych okolicach Popradu.

W pogodny dzień tak właśnie wyglądają Tatry ze Słowackiego Raju

Do napisania tego wpisu skłoniły mnie trzy rzeczy. Pierwszą był zbliżający się festiwal piwny Silesia Beer Fest III, na którym opowiem nieco o Piwnych Podróżach. Drugą książka, a właściwie audiobook, którego sobie ostatnio przesłuchałem w samochodzie. Samochodowej refleksji sprzyjało słuchanie Karola Wernera (z blogu Kołem Się Toczy), który swoim własnym głosem zabrał mnie w "Twoją samodzielną podróż". Trzecią i najważniejszą kilka osób które spotkałem ostatnio odwiedzając browary. Przemierzając około godzinną trasę Jaworzno-Cieszyn i Cieszyn-Jaworzno zastanawiałem się, co sprawia, że jakieś piwne miejsca szczególnie zapadają nam w pamięci? Z czym wyrycie silnych wspomnień się wiąże? A także jakie są najciekawsze piwne miejscówki?

W Sopocie na Monciaku

Gdy już się nad tym głębiej zastanowiłem, postanowiłem nie ograniczać się tylko do przemyśleń własnych i podobne pytania zadałem kilku osobom. Takim osobom, które mnie i nie tylko mnie kojarzą się z piwnymi podróżami. Pewnie nawet bardziej niż ja. Są to wojażer Kuba Niemiec z blogu The Beervault, który pił piwo na niejednym kontynencie i znany jest z ciętego języka i trafnych spostrzeżeń, obieżyświat Marek Puta z łódzkiej Piwoteki, właściciel browaru, multitapu i sklepu, kojarzący się z intensywnymi dyskusjami na temat piwa, globtroter Marcin "abernacka" Bieńkowski - absolutnie niedoścignione źródło podróżniczych inspiracji, autor bloga Piwny Turysta, mający na koncie już ponad 1000 odwiedzonych browarów,  oraz wagabunda Tomek Janiak, szerzej znany jako Browarnik Tomek, jeden z pierwszych polskich blogerów piwnych. Cztery głosy, cztery spojrzenia, dużo ciekawych rzeczy!

Częste wyjazdy do Cieszyna i kontakty z osobami będącymi na co dzień bliżej Czech, czy nawet mieszkających za naszą południową granicą, sprawiają, że kraj naszych sąsiadów kojarzy mi się nie tylko z knedlami i Krecikiem, ale też z normalnością. Takim spokojem i zwyczajnością dnia powszedniego, rozsądkiem i logiką. To oczywiście pobieżne obserwacje osoby z boku, ale i te nieco bardziej dogłębne (świetna proza Mariusza Szczygła) potwierdzają to. Pewnie dlatego tak bardzo lubię choćby krótkie wypady do Republiki Czeskiej. Nie umiem tego dokładnie wytłumaczyć, ale na południe od Olzy coś się zmienia - może to tylko układ dróg i znaków, może uporządkowanie przestrzeni publicznej. Na pewno to cała masa nieopisywalnych niuansów. Tego samego po raz kolejny doświadczyłem na jednodniowym wypadzie do Štramberka. Ale także znacznie więcej. I nie chodzi mi o piwo, choć ono też był ważne.

Ten banalny zdawałoby się temat chodził za mną już od dawna, aż wreszcie w krótkim odstępie czasu spotkałem kilka osób, które zadały mi pytanie „jak?”. W dzisiejszym wpisie znajdziecie kilka wskazówek, od czego zacząć i jak zaplanować wycieczkę w miejsce piwne.

Dziś na blogu debiutuje Daniel. Kumpel z wioski (Maczki to totalnie odjechana i zupełnie oderwana od rzeczywistości wszelako rozumianej dzielnica Sosnowca), który niedawno wybrał się z ekipą do Budapesztu i przywiózł piwa z zamiarem wspólnej degustacji. Bardzo to miłe, więc zaproponowałem mu napisanie wstępniaka do recenzji. Ochoczo przystał na debiut na „tak poczytnych łamach”, żartowniś. „Blog jest dla mnie bardzo ważnym miejscem w czeluściach internetu - napisał jeszcze - i bez zbędnej przesady mogę nawet powiedzieć, że w istotny sposób zmienił moje życie, to ucieszyłem się mogąc dołożyć do niego swoją cegiełkę”. To już nie jest żart. Wiem, bo blog zmienił też moje życie, szczególnie w aspekcie ilości i jakości spożywanego alkoholu. Daniel to człowiek-pamięć. Jeśli powiedziałeś coś przy nim 8 lat temu, to możesz być pewien, że zacytuje kiedyś i nagle. Pamięta wszystkie mecze i wyniki, szczególnie NBA i futbolu. Do tego jeszcze chodzi po górach, a ostatnio nawet tam biega.

Dziś więc kilka wrażeń Daniela ze stolicy Węgier i naszych wspólnych z degustacji sześciu, dość przypadkowo wybranych piw. Ale o tym dalej. Oddaję głos Danielowi.

Nowa Kaledonia, francuskie terytorium zamorskie, którego mieszkańcy w ciągu najbliższych lat powinni zdecydować o swojej niepodległości, to część Melanezji, zachodniej części Oceanii. To jakieś 1500 km. na wschód od Australii, mniej więcej w połowie drogi na Fidżi. Dla większości Europejczyków to terra incognita, słusznie kojarząca się z rajem. Wszystkie wyspy wchodzące w skład Nowej Kaledonii zajmują powierzchnię niewiele większą niż województwo podkarpackie. Sądzę jednak, że po obejrzeniu zdjęć stamtąd mało kto powie: "a może rzucić to wszystko i wyjechać w Bieszczady", wstawiając w miejsce nazwy pasma górskiego na przykład "na Ile des Pins". Błękitne wody, złote zachody słońca, palmy, egzotyczne kwiaty i owoce morza, a przede wszystkim klimat (najzimniejszym miesiącem jest zimowy lipiec, średnia temperatura wynosi wtedy 22°C) - to może zachęcać do Nowej Kaledonii. Na pewno powyższych słów nie wypowiedzą jednak miłośnicy piwa. Dlaczego? O tym dalej.

Przejdźmy się ponownie deszczowymi ulicami Anglii. Wyobraźcie sobie nadmorski kurort, którego czasy świetności minęły, z morzem znikającym kompletnie w czasie odpływów. Nikt już tu nie wybiera Miss Anglii, ale zbudowany w stylu Art Deco, stojący przy samym molo, Midland Hotel robi ekskluzywne wrażenie. Obok stoi zabytkowy budynek byłej stacji kolejowej. To sam środek ciągnącej się wzdłuż całego Morecambe promenady, dzięki której nie wygląda ono jak każde inne miasto. Deszczowa i wietrzna pogoda zdaje się nie przeszkadzać biegaczom, rolkarzom, rowerzystom i innym sportowcom, najczęściej seniorom. Nad morzem czuć ducha miejscowości wypoczynkowej. Wakacyjna pogoda niejednokrotnie zmuszała nas do ucieczki przed deszczem (lub czekania z rowerami pod wiaduktem) i dzięki temu wiemy, gdzie zostało ukute określenie pogoda barowa. Dziś bardzo nietypowy bar.

Eric Bartholomew znajduje się niedaleko promenady, na głównym deptaku Morecambe. Główny deptak pomimo ciekawej architektury nie jest zbyt okazały, ale to głównie za sprawą panoszącego się remontu.

Wracam do Anglii. Blisko dwutygodniowy urlop spędziliśmy w ciekawej okolicy hrabstwa Lancashire. Mieszkaliśmy w Heysham, słynącym z elektrowni atomowej i mieszkającego tam Tysona Fury (nie dostałem strzała znikąd). Heysham leży obok bardzo znanego niegdyś ośrodka wypoczynkowego Morecambe. To tam przez całe lata wybierano Miss Anglii. To musiały być niełatwe wybory, gdy nie było tam Polek, Rosjanek, Litwinek, Łotyszek, Ukrainek... Dziś, choć miasto przeżywa trudne czasy, to jest typowym angielskim miasteczkiem, ale o nim będzie innym razem. Warto wspomnieć jeszcze o sąsiednim Lancaster, historyczną i obecną siedzibą królowej Anglii. W takich oto historycznych rejonach przyszło nam wypoczywać i pić piwo.

Dziś zabieram was do klasycznego angielskiego pubu. Takiego najbardziej tru. Pomimo tego, że znajduje się przy samej promenadzie, tuż nad morzem i zaraz przy powyższym pomniku, to nie rzuca się w oczy i nie wyróżnia. Wciśnięta między inne kamienica pokryta białą elewacją z dużym lecz skromnym napisem The Royal Bar nie przyciągnęłaby mojego wzroku, gdyby nie potykacz z napisem "cask ale". To tych dwóch słów, wymiennie z "real ale", szukałem szwendając się po północy Anglii.

Rzut PETem od Cieszyna znajduje się Minipivovar Konicek, w którym byłem już nie raz (klik!). Wielu z Was go zna, bo warzył tam polski kontraktowiec, a niezłe piwa często goszczą w naszych sklepach. Restauracja i browar cieszą się dużą popularnością, co zobaczyliśmy w sobotnie wczesne popołudnie, kiedy to plac i taras był wypełniony ludźmi, masą rowerów, a droga wzdłuż browaru zastawiona samochodami. Nie Konicek był jednak celem naszej wycieczki, a położony całkiem niedaleko (właściwie to nawet bardzo blisko) Pivovar Kohutka.

Kiedyś sądziłem, że Minipivovar Třinec Karpentná (klik) jest położony ładnie, ale Kohutka deklasuje tamte widoki.