Browar PINTA na dobre wrócił na usta wszystkich beergeeków. Jakby nie dość było szykujących się nowości związanych z przeprowadzką do nowego browaru w Wieprzu (obecnie trwa jego rozruch), dosłownie rzut beretem od Browaru Arcyksiążęcego w Żywcu, gdzie swoją piwną przygodę rozpoczynał Grzegorz Zwierzyna, PINTA zaskoczyła po raz kolejny. Oto 6 maja odpalony zostanie crowdfunding, którego celem jest zebranie części funduszy na osobny browar specjalizujący się jedynie w piwach postarzanych w beczkach. Projekt ma być oficjalnie ogłoszony w czasie belgijskiego święta piwa Toer de Gueze 2019, na który PINTA została po raz pierwszy zaproszona, a swoistym wstępem do niego jest premiera dwóch kooperacyjnych, oczywiście beczkowych piw. Oto one...

Wreszcie! Zapraszam na degustację trzynastu lambików prosto z Belgii. Na panel o uroczej nazwie "Zatopieni w kwasie" zaprosiła w połowie października katowicka Absurdalna, a ja od razu zgłosiłem akces do udziału w wydarzeniu. Nie dość, że liczba dzikusków - jak są nazywane lambiki - była zacna, to jeszcze cena - pozbawiona jak się okazało marży Absurdalnej - bardzo, ale to bardzo zachęcająca. W ostatniej chwili z zabawy wypadł Remik, właściciel absurdalnego przybytku, więc musieliśmy nieco dopłacić, by cieszyć się piwem w większej ilości na głowę. Pod jego nieobecność zostałem głównodowodzącym, a przyboczny Maciej - większy znawca tematu - ułożył piwo w potencjalnie odpowiedniej kolejności - na przemian pić mieliśmy piwa wymagające mniej i więcej RiGCzu*. Przeczytajcie więc, które są najdziksze, które najkwaśniejsze, za które warto się zabierać, a które odpuszczać - bo i takie niestety tu były. Browarów było sześć - Boon, Gueuzerie Tilquin, 3 Fonteinen, Cantillon, Hanssens i Girardin. Panie i Panowie, pierwszy wpis od "wcholerę" czasu.

To nie jest kolejność picia. To tylko fotografia poglądowa.

Jak już kiedyś wspomniałem, piąte urodziny bloga były dla mnie okazją do zakupienia sobie kilku (pierwszym zamysłem było sześć) dobrych piw. Zwróciłem się więc z prośbą do Damiana z katowickiego Bierlandu o pomoc w wyborze. Nie chciałem bowiem po prostu wywalić kasy na drogie piwo, a zakupić takie, gdzie stosunek ceny do jakości jest szczególnie korzystny, a piwo ciekawe i nietuzinkowe. Damian jest ogarnięty, dużo degustuje, pisze o tym (Piwny Donosiciel), ma kontakt z ludźmi, rozmawia z nimi, więc wie, co może być dobre, a co jest przereklamowane. Taki wzór sprzedawcy piwa.


Kiedy już byłem w sklepie wyszło nieco więcej niż 6 piw, ale generalnie zasada, by za bardzo nie przekraczać ceny 20 złotych za butelkę, została zachowana. Wyraźnie wyłamało się tylko jedno piwo (28 zł. chyba). Jak widzicie piwa są przeróżne. Jest więc belgijski "blond" leżakowany w dębinie, słynny szkocki Ola Dubh (21), Pannepot Vintage 2011 od Strusi, beczkowy porter ze Swannay Brewery i niebeczkowy z holenderskiego Kees, Mort Subite nie ma jednak (będzie jeszcze w tym tygodniu), a w zamian jest amerykańskie barley wine , norweski pszeniczny RIS, Mout & Mocca z kawy Holandii utkany, hiszpański dubbel, japoński kawowy stout i włoski blend dwóch beczkowych quadrupli. Opisałem je w kolejności spożycia (poza ostatnim, dodatkowym). To co nie jest sztosem, to mój wybór.

Mam ogromny sentyment do belgijskiego piwowarstwa, bo to od niego rozpoczęła się moja własna piwna rewolucja. To właśnie piwa z Belgii wydobyły dla mnie bogactwo tego świata i przyczyniły się do powstania bloga. Belgia to piwa klasztorne, szczególnie trappistowskie, dziesięcioprocentowi mocarze, witbiry, saisony, oczywiście wszelakie lambiki, ale także inne kwaśne piwa. Bardzo lubię "pielgrzymki" z kielichem w ręku do kraju Flamandów i Walonów. Czasem to ekspedycje w nieznane, a czasem wojaże w swojskie rejony.

Osiem miesięcy temu pisałem, jak fantastycznym miejscem jest Brugia (klik). Zachwalałem wtedy lokalne knajpki i genialny sklepik na starym mieście. Malownicze miasto-muzeum jest tak piękne, że z zazdrością mówią o nim mieszkańcy innych pięknych miejsc - o tym też pisałem. Nie napisałem, a jedynie zasygnalizowałem, o najistotniejszym miejscu z mojego punktu widzenia, którym jest Browar De Halve Maan (oraz muzeum). Dziś więc o tym, czy warto go odwiedzić i dlaczego bilet do Belgii powinien być zabukowany jeszcze przed zakończeniem czytania tego tekstu.

W połowie drogi pomiędzy belgijskim Ypres a francuską Dunkierką, w zachodniej Flandrii, znajduje się malutka miejscowość Oostvleteren. Nikt poza tysiącem mieszkańców nie zawracałby sobie nią głowy, gdyby nie znajdujący się tam browar. No i może bliskość Westvleteren, bo to nie o klasztorze dziś piszę. De Struise Brouwers, którego historia sięga jedynie 2001 roku, cieszy się jednak podobną estymą, co słynne piwo klasztorne warzone nieopodal. Dla piwowarów Strusia, bo tak trzeba tłumaczyć nazwę browaru, celem jest wysoka jakość, a drogą do jej osiągnięcia jest leżakowanie piwa w beczkach po mocnych alkoholach. Zapraszam na trzy doskonałe piwa.

Zapomnij o Rzymie, Madrycie, Barcelonie, Wenecji, Florencji, Wiedniu, Sosnowcu, Petersburgu, Pradze, Paryżu i innych molochach i pogódź się z tym, że nie ma na starym kontynencie piękniejszego miasta niż Brugia. To dama wśród flandryjskich miast. Jedyna w swoim rodzaju. Od pozostałych odróżnia ją to, że "w innych miastach poszukuje się malowniczych miejsc, ale trudno je znaleźć, natomiast w Brugii szuka się miejsc, które nie byłyby malownicze, lecz znaleźć je niełatwo".

Brugia nazywana jest miastem-muzeum i można się tam poczuć jak na planie filmu historycznego, spodziewając się nadejścia francuskich muszkieterów lub zrzutu wojsk alianckich. Ja niestety nie spotkałem Colina Farrela uciekającego przed otyłym Amerykaninem.

Takie przedwiośnie - niby świeci słońce, ale ciągle jest zimno, dmucha złem, pada, przymarza, topi się - to świetna pora, aby wieczorem rozgrzewać się przy kominku buteleczką gęstego, dobrego piwa. Jeśli, podobnie jak ja, nie posiadasz jeszcze kominka, to jego rolę świetnie spełnia piekarnik, w którym piecze się coś dobrego. W marcu przyszła kolej na spożycie otrzymanych trzy miesiące wcześniej na urodziny piw belgijskich.Zacny zestaw zawierał dwie butelki piwa Corsendonk oraz dedykowane, przepiękne szkło.

Koleżanka z Oblężonego Miasta pracująca w krakowskim Tap House to dobra motywacja, aby odwiedzić miasto smogu i maczet. Gdy jeszcze okazało się, że tego dnia odbędzie się mikro kranoprzejęcie "polsko-belgijskiego" browaru Gzub, to chęć ta znacznie urosła. 

Nie zmógł mnie nawet brak siedzących miejsc w busie relacji Sosnowieś -> Kraków, który tylko do Dąbrowy jechał nieco ponad pół godziny. Nie ma jak zdjąć kurtki, między nogami plecak, bo przecież nie ma przestrzeni, aby trzymać go w miejscu do tego przeznaczonym. Nawet jakbym zdjął kurtkę, to nie miałbym jej gdzie położyć, bo cały bus został zaanektowany przez grupę zorganizowaną (tu chętnie napisałbym kilka słów o tej wycieczce, ale niestety dogryzanie grupom defaworyzowanym to u nas faux pas i nawet ja tego nie uczynię publicznie, pedagogom nie wypada; chętnie rozwinę myśl w cztery oczy). Po plecach cieknie pot, bo kierowca grzeje jak powalony, a z nieszczelnego okna na dachu wciąż coś kapie. Dzieci drą ryje. Opiekunki siadły jak najdalej od nich mogły. Uratowały mnie słuchawki, ale co chwilę miła starsza pani szarpała mnie za rękę pytając "ile jest?" (Polska przegrała z "Katarem" /a właściwie swoistym połączeniem francy, kiły, kaszlu, anginy i tyfusa skompletowanych przez katarskich miliarderów/. Na taki Katar nie ma lekarstwa).

Wieczór zapowiadał się obiecująco, mimo że nie mogłem siedzieć zbyt długo. Starość nie radość, a komunikacja również. 

Gandawa to piękne miasto, spacerowanie po nim to prawdziwa przyjemność. Zwiedzanie zwiedzaniem, ale naturalnym było, że musiałem odwiedzić jedyny w mieście browar restauracyjny. Otwarty był od rana, ale odbywało się wtedy zaplanowane zwiedzanie. Przewodnik zgromadzonej przy stolikach gawiedzi perorował coś w języku jakimś plugawym, a sympatyczna pani powiedziała, że mogę coś kupić na wynos, jak i wrócić później, bo niechybnie później będzie miejsce...

Browar Gruut mieści się w tej ciemnej kamienicy. W miejscu nieco ustronnym, ale to wciąż rzut beretem od rynku.

Gandawa powitała nas mocnym, wczesnojesiennym słońcem, jak zwykle punktualnym pociągiem oraz pianistą muzykującym przed budynkiem dworca. Przed stacją Sint Peters znajduje się spory plac, przystanek tramwajowy oraz część zielona, która zwyczajowo służy za parking dla rowerów dla osób, które muszą dojechać gdzieś dalej. Takiej ilości rowerów w jednym miejscu nie widziałem nigdy wcześniej, wliczając wszelkie masy krytyczne. Zatrważająca ilość bicyklów kazała mi się zastanowić, co bym zrobił, gdybym nie pamiętał, przy którym drzewie/stojaku/słupku zostawiłem swojego dwukołowca. Masakra...

Gandawa to piękne miasto. W dalszej części tekstu zabiorę Cię do najciekawszych miejsc, najfajniejszych knajp i spróbujesz smacznych piw...

Poprzedni wpis był pierwszą częścią wędrówki po Antwerpii. Dziś spaceru ciąg dalszy. Po zwiedzeniu wszystkiego, co było do zwiedzenia przyszedł czas na kolejne wizyty w knajpkach oraz dalsze degustacje. Dziś będzie o barze legendarnym, drugim nie gorszym, lokalnym alkoholu mocnym i wreszcie o tym kocie.

Antwerpia. Z wizytą tam wiązała się pewna istotna obawa. Kilka osób, w tym jedna zupełnie przypadkowa w czasie piwnych zakupów w Brukseli, poinformowało mnie, że jest to jedyne miasto w Belgii, gdzie nie można spożywać alkoholu w miejscu publicznym. Hetram, nasz pierwszy host, ograniczył ten zakaz do okolic centrum, ale to wciąż bardzo duży obszar. Jak więc pić piwo w Antwerpii, skoro nie można na świeżym powietrzu? Gdzie się udać? Co zwiedzić? I dlaczego Antwerpia mi się podobała?

Na koniec domowa (ale wciąż w Antwerpii) degustacja dwóch piw z zacnej piwniczki Kristofa oraz mruczenie kota.

W Brukseli liczące się browary są dwa. Znajdują się po przeciwnych stronach miasta i na dwóch biegunach piwnej kultury. Tradycyjny Cantillon jest mocno zakotwiczony w historycznym kontekście i wciąż warzy piwo dokładnie tak, jak robiło się to sto lat temu. Jego zbuntowanym dzieckiem jest Brasserie de la Senne - nowofalowe dziecko piwnej rewolucji. Czy takie piwa mają rację bytu w pełnej wspaniałych i zróżnicowanych piw Belgii?

Jeśli próbując piwa wykrzywisz z obrzydzeniem twarz, język zesztywnieje Ci od kwaśności, twój nos wypełni się zapachem sugerującym jakieś okropne miejsce pełne spoconych zwierząt gospodarczych, a gardło będzie cierpieć od cierpkości, to znaczy, że najprawdopodobniej pijesz piwo w stylu lambic. To piwa dla prawdziwych fanatyków, szaleńców, wariatów. Romantyczne warki, które w dalszym ciągu powstają dokładnie tak samo jak setki lat temu, są samoistnie zarażane przez drobnoustroje. Produkcją piwa nie sterują komputery i nie leżakuje ono w tankofermentorach. Lambic jest najbardziej tradycyjnym z tradycyjnych piw. Dziś zabieram was do leżącego w sercu Brukseli rodzinnego Browaru Cantillon, którym jestem oczarowany.

Po wizycie w Cantillon nikt nie pozostanie obojętny na lambika. Albo go pokochasz, albo znienawidzisz.

Dwa dni spędzone na upajaniu się Brukselą to przede wszystkim powtarzane jak litania "no, thank you" hałaśliwym i natarczywym kelnerom, proponującym aby najbliższy posiłek spożyć właśnie w restauracji, przed którą rozlega się ich terytorium łowieckie. Powinienem oczywiście odpowiadać im "merci, je n'ai pas faim", ponieważ przeważająca część brukselczyków posługuję się językiem francuskim. Nie mogłem sobie pozwolić jednak na przejedzenie mojego wakacyjnego budżetu, bowiem cel miałem bardziej światły - przepić go. O to miało nie być trudno. Bruksela to nie tylko serce Europy, ale serce jakże piwnej Belgii. Przepływająca tędy rzeka Senne niesie w nurcie echo browarów słynących z warzenia lambików, czyli piw fermentacji spontanicznej. O tym, jak smakują prawdziwe, czystej krwi lambiki, można przekonać się praktycznie w sercu biurokratycznej hydry nienasyconej, w słynnym Browarze Cantillon w dzielnicy Anderlecht.

Kliknij dalej, a przeniesiesz się w świat najlepszego piwa, najciekawszych piwnych stylów i bardzo klimatycznych lokali.

W momencie gdy czytacie te słowa, ja spełniam jedno ze swoich marzeń. Lecę do Belgii aby poczuć na własnej skórze dokonania tamtejszego piwowarstwa. Przyjrzeć się ciekawym miastom, zwiedzić jakiś browar, napić się lambika czy piwa trapistów w ich ojczyźnie. Wiele ciekawych belgijskich piw jest oczywiście dostępnych u nas, bo skąd mógłbym wiedzieć jak bardzo są dobre? W ramach zasady "myśl globalnie, pij lokalnie" mam zamiar znaleźć kilka piw, których jeszcze nie próbowałem. Póki co na blogu trzy bardzo dobre piwa, które przywiozłem z... Węgier. Tam kosztowały naprawdę śmieszne pieniądze, ale u nas też nie są drogie, a całkowicie warte swojej ceny, bo tak różne od naszego rozumienia piwa.

Tematów do pisania mam nadmiar, pomimo tego że w lipcu odpoczywałem od alkoholu. Zupełnie inaczej mam z górami. Brak wyjazdów i spacerów zaowocował tym, że gdy tylko Daniel, wykańczający mnie akurat w Magię i Miecz, odebrał telefon z zaproszeniem w góry, nie pozostało mi nic innego jak wprosić się kulturalnie na wspólny wypad. Było mi tak bardzo obojętne gdzie pojadę, że nawet wizja zatłoczonych pociągów i dróg do i z Wisły nie odwiodła mnie od tego pomysłu. Jak się okazało trasę szlifowaliśmy pędząc Suzuki - pewne było wdrapanie się na Stożek. Dalej okazało się, że zrobiliśmy bardzo przyjemne i przede wszystkim malownicze kółko czeską stroną Beskidów. Oczywiście nie obyło się bez piwa, ale tytuł wyjaśnia wszystko. Zapraszam!

Rok 2013 to bez wątpienia warszawska ofensywa nowopowstających tam multitapów (Chmielarnia, Kufle i Kapsle, Cuda na Kiju, Piw Paw), czyli lokali serwujących lane piwo z więcej niż kilku kranów. Daleki jestem od wnikania w to, ile kranów musi liczyć szynk, aby być już multi - niektórzy mówią że 10. Nie chodzi jednak o ilość, a o jakość piwa, które jest tam podawane. Czy ktoś będzie mówił o multitapie, kiedy ten będzie serwował tylko piwo koncernowe? Nie. Inne miasta także zapragnęły mieć swoje multitapy. Specyficznym przypadkiem takiego miasta są Tychy. 130-tysięczne miasto słynące z produkcji samochodów marki FIAT oraz Browarów Książęcych ma multitapy dwa - bo drugi z nich wystartował właśnie w piątek. I ja tam się wybrałem...