W dzisiejszym wielopaku jest różnie. Jednym piwem jestem totalnie rozczarowany, szczególnie że zbierało dosyć pozytywne recenzje. Dwa piwa okazały się do bólu przeciętne, zupełnie niczym się nie wyróżniły, ale biorąc pod uwagę browary, które je wypuściły pozostaje niedosyt. Dwa z opisywanych dziś piw zachwyciły mnie totalnie, a jedno było tego blisko. Za jeden z tych zachwytów dziękuję osobie, która piwo mi poleciła, bo sam bym się na nie nie zdecydował. Wniosek? Słuchać uważnie innych.


Dziś mamy rzemieślników (rzemieślniczych) z Widawy i Profesji oraz rzemieślników (kontraktowych) z Radugi, Pinty, Piwoteki i Kraftwerka w kooperacji z fińskim Humalove.

Pierwszy dzień wiosny stał się idealną okazją do tego, aby wybrać się w góry i przypomnieć sobie jak wygląda zima. Trasa, którą zaproponowałem, jest najbardziej klasyczną z klasycznych beskidzkich pętli - to oznacza, że szlakami robimy kółko i nie idąc po własnych śladach schodzimy z powrotem do zaparkowanego samochodu - i zaczyna się w Żabnicy. Dojazd tam zajął nam godzinę, a wszystko to dzięki wieloletniemu projektowi "Polska w Ruinie", w ramach którego został w tamtym roku otwarty newralgiczny odcinek trasy S69 między Bielskiem a Żywcem. Pozostał jeszcze ostatni na tej drodze kawałek przez Węgierską Górkę do Milówki, który - z tego co się orientuję - zakłada zbudowanie tunelu znacznie dłuższego niż ten w Lalikach (w pobliżu granicy ze Słowacją).

Hala Pawlusia

Nasza trasa biegła od przysiółka Skałka, który jest częścią Żabnicy, zielonym szlakiem na Rysiankę, dalej na Halę Lipowską, a następnie na Halę Boraczą, skąd czarnym szlakiem zeszliśmy z powrotem do Skałki. Nie zabrakło oczywiście świetnego piwa.

A dokładnie rzecz biorąc z łódzkiej. Jeden z dwóch wieczorów w tekstylnym mieście spędziłem, nie planując tego zawczasu, w multitapie Z Innej Beczki. Tak wyszło, bowiem bardzo mi się tam spodobało i jakoś nie miałem ochoty łazić dalej. Z Innej Beczki nie jest zlokalizowane na samej Piotrkowskiej, ale tuż obok, w bardzo przyjemnym zaułku. Problem w tym, że sam przyjemny zaułek znajduje się na ulicy (Moniuszki), która śmiało może służyć za plener filmów wojennych lub dziejących się za głębokiej komuny. Kwintesencja Łodzi w jednej uliczce.

Dosyć szybko zapraszam na kolejny wielopak, a co najmniej trzy kiszą się w przygotowaniu. Tak to jest, gdy ma się nieco więcej czasu na wyskoki na piwo. Tym razem praktycznie za jednym wyjściem do pubu uzbierałem materiał na cały wpis. Praktycznie, bowiem jedno piwo piłem już jakiś czas temu, ale bardzo mi smakowało, więc szkoda byłoby go nie wspomnieć. To wyjątkowo smakowity wielopak. Świeży i soczysty.

Zamieszkała przez ok 2 tys. ludzi wieś tuż obok Karpacza była naszym domem, bazą wypadową, oazą spokoju oraz degustatornią przez okrągły tydzień. Jadąc tam, nie spodziewałem się ile fascynujących historii może nam opowiedzieć okolica. Z każdym krokiem robiło się bardziej mrocznie. Gdybym przyjechał tu późną jesienią lub zimą, z pewnością czułbym się jak bohater opowiadania Lovecrafta przybywający do malutkiego miasteczka w stanie Massachusetts. Tajemnicze budynki, niedzisiejsi ludzie łypiący spode łba, niewyjaśnione historie, zamknięte kopalnie, światła w nocy, plugawe odgłosy... Wszystko to sprawiało, iż nie opuszczało mnie wrażenie, że gdzieś na strychu znajdę Nekronomicon i popadnę w obłęd. Na szczęście wspaniała pogoda i masa piwa uratowały mnie przed szaleństwem.

Zdjęcie bez wiedzy i pozwolenia Łukasza

Zapraszam do lektury o tajemnicach Miłkowa oraz wypitych piwach, których nie udało się upchnąć przy innej okazji. Na koniec jeszcze niespodziewana wizyta w Browarni Sobótka Górka.

Nawet najbardziej wytrawny turysta górski ma takie chwile, gdy nie chce mu się zdobywać szczytów, przedzierać przez ostępy, torować sobie drogi maczetą, odmrażać stóp... Po prostu mu się nie chce. Jak już będę wytrawny, to dam znać jak to jest. Póki co jestem półsłodki i też mi się nie chciało. Na swoją obronę mam tylko to, że innym nie chciało się bardziej, a ja nie byłem kierowcą. Nadszedł więc dzień, gdy dzielna drużyna postanowiła (po raz kolejny, bo już wcześniej próbowaliśmy, ale nie wyszło) zdobyć Zamek Chojnik w Sobieszowie, a następnie spenetrować starożytną kopalnię mithrilu (lub czegoś podobnego) w Kowarach. Oczywiście spakowaliśmy piwo, bo w innym wypadku nie zanudzałbym swoją podróżą. Pasy zapięte? Można ruszać!

Fellowship of the beer

11 kwietnia 1993 roku na torze Formuły 1 Donington w Leicestershire miało miejsce bezprecedensowe wydarzenie w dziejach tego sportu. W fatalnych warunkach pogodowych brazylijski kierowca Ayrton Senna nie dość, że wygrał, to jeszcze zmiażdżył swoich konkurentów, dublując wszystkich poza jednym Damonem Hillem. To właśnie Sennie, który po swojej tragicznej śmierci w 1994, po dziś dzień jest ostatnią ofiarą zawodów Formuły 1, zostało dedykowane piwo Magic Donnington '93 z Browaru Widawa.

Piwo tym razem będące hołdem Wojtka Frączyka dla Ayrtona Senny, to klasyczny angielski Extra Special Bitter. Został nagrodzony 2 miejscem w Konkursie Piw Rzemieślniczych Birofilia 2013.

Tym razem wracam do podwrocławskiego browaru zoologicznego, w którym kuratelę nad nowymi zwierzętami sprawują Tomasz Kopyra i Wojciech Frączyk, piwowar z Widawy. W całkiem już sporej zwierzęcej menażerii, o której pisałem tu, właśnie pojawił się nowy okaz. Jest to Rhino, czyli nosorożec, lecz jego pochodzenia możemy doszukiwać się w USA. Rhino jest bowiem uwarzone w stylu smoked americam pale ale.

Jest to absolutna nowość na rynku, w sklepie pojawiło się w piątek (5. lipca '13) i tego samego dnia znalazło się w mojej paszczy. Jest więc szansa, że kiedy to czytasz, piwo wciąż będzie dostępne;)

Po raz pierwszy pozwalam sobie na małe podsumowanie miesiąca. Takowe będzie się pojawiać, gdy zostanie mi sporo nieopisanego materiału, zabraknie mi weny lub zwyczajnie minie zbyt wiele czasu od degustacji, by móc z pełnym przekonaniem sklecić kilka zdań. Pech chciał, że trafiło w czerwcu na 2 bardzo dobre piwa i jedno dobre. Nie pojawiły się na blogu, bo praca, praca, dużo prac, a człowiek czasem chce zrobić coś innego niż tylko pisać o piwie. Czerwiec był miesiącem obfitym w wydarzenia i degustacje... Jeśli uda mi się utrzymać taką średnią postów, to będę przeszczęśliwy.

Cóż więc nie zmieściło się czasowo? Kliknij dalej...

Przekopałem szybko blog i ze zdumieniem stwierdziłem, że nie zagościło na nim jeszcze żadne piwo warzone we współpracy, czy też kolaboracji, jak określają to sami autorzy, Browaru Widawa i Tomasza Kopyry, znanego i kontrowersyjnego blogera, videoblogera, piwowara domowego, sędziego Polskiego Stowarzyszenia Piwowarów Domowych (kolejność przypadkowa). W kopyrowym zwierzyńcu były już Shark, Sęp, Orka, Czarny Kur, Kangaroo, Kawka, Renifer oraz trzej dzisiejsi bohaterowie - Borsuk, Kuguar oraz Kruk. Nie licząc trzech ostatnich dane mi było spróbować wcześniej jedynie Sharka - ekstremalnie chmielonego słonecznego ale (właśnie zaświtało mi, że wspomniałem o nim przy okazji relacji z Brackiej Jesieni, gdzie przelałem go do paszczy). Był ekstremalny - ekstremalnie pyszny. Wtedy też był tam Borsuk, którym się podjarałem i zawiodłem.