Wybierając się w maju w Bieszczady nie zastanawiałem się mocno nad tym, jakie piwo ze sobą wziąć. W magicznym pudle czekały na mnie dwa zestawy piw nowych, jeszcze przeze mnie nie próbowanych i właśnie te siedem butelek wpakowałem do plecaka kosztem butelki z wodą i sandałów. Nie ukrywam, że o mocniejsze drżenie serca przyprawiały mnie szczególnie piwa ze Słodowego Dworu, całkiem nowego mikrobrowaru. Butelki wyraźnie rzuciły mi się w oczy za sprawą swoich etykiet, które swoją stylistyką przypominają secesyjne grafiki Alfonsa Muchy.

20. listopada w gliwickim Mini Browarze MajEr odbyło się kolejne, trzecie już spotkanie z okazji premiery pierwszego piwa pierwszego browaru kontaktowego z Górnego Śląska - Kraftwerk. Browar z dumnej Silesii? Premiera na Śląsku? Oczywiście jako zagłębiowska piąta kolumna musiałem się tam pojawić, szczególnie że zostałem zaproszony. Gliwice kojarzą mi się wybitnie dobrze, ale nigdy do tej pory nie trafiłem do Majera, więc była to dodatkowo świetna okazja na małe zwiedzanie.

Piątkowy wieczór po męczącym tygodniu to idealny czas na wypicie dwóch delikatnych piw. Nie musiałem się długo zastanawiać na co mam ochotę, gdyż w lodówce pustki, a dwa dni temu zagościły w niej dwa - wyszarpane z lodówki na Mariackiej, po epickiej walce porównywalnej z pojedynkiem Gandalfa z Sarumanem - milk stouty. Za kilka dni minie rok, od kiedy opisywałem pierwszy (i do tej pory właściwie jedyny) sweet stout (bo tak są one również określane) na blogu. Był to sweet cow i tu kryje się link do niego.

nie mam koncepcji na zdjęcie główne, więc wrzucam intrygujące foto (nie moje /niestety/, nie wiem czyje)

Zakupiłem sobie więc Herę z Browaru Olimp oraz Milk Stout z Browaru Reden. W dalszej części tekstu nieco o stylu milk stout oraz wrażenie z degustacji obu mlecznych stoutów.

O stoucie jako stylu piwa pisałem już kilka razy (wszystkie posty, w których się on pojawia wyświetlą się, gdy klikniesz na ten tekst). Tym razem, za sprawą sklepu na Mariackiej w Katowicach, wpadł mi w łapy szczególny typ stoutu - stout czekoladowy. Stout czekoladowy to specyficzna odmiana stoutu, czasem określana jako słodki stout, której cechą charakterystyczną są aromat i smak czekolady. W ramionach mych znalazł się Organic Chocolate Stout z angielskiego browaru Samuel Smith. 

Byłem bardzo, ale to bardzo ciekaw, co będzie w środku.

W 2010 roku miałem ogromną przyjemność odbywać staż zawodowy na przepięknej wysepce zagubionej na Morzu Śródziemnym, z której przy dobrej pogodzie widać Sycylię, a mocno wiejące zimą wiatry powodują uginanie się nielicznie stojących nad brzegami drzew. Malta okazała się miejscem niezwykle urokliwym, interesującym krajobrazowo oraz pełnym przesympatycznych ludzi. Melita - jak wciąż nazywają ją miejscowi - to wysepka (a właściwie 2 główne i kilka mniejszych) wielkości dwóch polskich miast, której domeną są raczej winogrona i powstające z nich wino. Nie mniej jednak znajduje się tam jeden browar - Simons Farsons Cisk. O ile 3 lata temu już byłem zakręcony na punkcie piwa, to na pewno nie aż tak jak obecnie, więc nie dane było mi spróbować wszystkich piw, jakie proponuje lokalny browar. Dzięki szwagrowi i jego wyjazdowi szkoleniowo-rekreacyjnemu mogłem nieco nadrobić zaległości.

Czy powrót na Maltę należał do satysfakcjonujących?

Uff... zdjęcia już od dawna kurzą się w czeluściach dysku. Smak piwa jest już tylko ochłapem wspomnienia, szczęśliwie odegnanego dzięki lepszym piwom. Chcę jednak napisać o Sweet Cow z kilku powodów. A oto one.

Piwo to jest produkcji polskiej (tak wiem, wszyscy zainteresowani to wiedzą, ale liczę na zainteresowanie niezainteresowanych). Powstało w ramach drugiego na naszym rynku piwnym (po projekcie Pinta) browaru kontraktowego - AleBrowaru. Trzech utalentowanych, młodych ludzi postanowiło, korzystając z gościnności i dobrodziejstw Browaru Gościszewo, zaszczepić w Polakach umiłowanie do Ale (czyt. "ejli") - piw górnej fermentacji. Stąd też nazwa browaru. Od początku 2012 roku (bo tyle działają) przybliżyli mi (i nam) kilka stylów piwa, których spróbowanie między Bugiem a Odrą graniczyło z cudem lub było bardzo trudne. Poza tym chwytliwe nazwy (Wiosłujący Jack, Czarna Nadzieja czy właśnie Słodka Krowa) i niecodzienne etykiety niejednokrotnie wprawiają w osłupienie.

Jajo. Panowie podchodzą do swoich dzieł z dystansem. Lady Blanche z ich pierwszego ale - Witbiera ma brodę jak Rumcajs; Amber Boy jest pulchnym superbohaterem (a może superłotrem?) a Naked Mummy (w niedługim czasie to już drugie u nas piwo dyniowe) kusząco odsłania swe ropiejące wdzięki. Dodatkowo ponoć świeci w ciemności (nie widziałem, bo piwo sprzedało się na pniu). Etykiety są ciekawe, mają swój urok. Mnie się bardzo podobają. Można je obejrzeć tu. Poza tym dają nam pełną informację o piwie, stylu, jednostkach IBU, zawartości ekstraktu i alkoholu oraz podają pełny skład - użyte słody i chmiele. Profeska.

Piwo to należy do stylu Milk Stout lub jak kto woli Sweet Stout/Cream Stout. Ta odmiana stoutu zawierają laktozę, która niefermentowana przez drożdże piwne daje stoutowi charakterystyczny mleczno-słodki smak.

Kolor - czarny jak okrężnica szatana, do zdjęcia ustawiłem świeczkę za szklanką, by jakiś prześwit uzyskać ładny, a tu lipa - nic nie widać... Czyli bardzo dobrze.

Pianka - to piwo chyba o niej nie słyszało, zniknęła szybciej niż zadziałała migawka

Pachnie jak dzieciństwo, nie żebym chlał milk stouty jako berbeć, ale zajadałem się krówkami i one właśnie stanęły mi przed oczami po powąchaniu.

Smak - na języku czuję bardzo przyjemne nuty wyraźnie palonej kawy, toffi, ale po przełknięciu dominuje zbyt silna goryczka, po prostu zbyt silna - zabija resztę smaku, podobnie jak krowi placek odbiera przyjemność spacerowania po łące. To samo czyni wykręcająca twarz słodycz. Za dużo tego mlecznego cukru. Dopiero, gdy Krowa się ogrzała przypomniała mi, jak bardzo lubię stouty.

To mój pierwszy milk, jeśli one tak smakują, to już więcej nie chcę. Trzeba będzie zweryfikować. Gorszy od znanych mi stoutów. Mówię mu dobranoc, a Dobry Wieczór innemu...