Nieczęsto zdarza kooperacja polskiego browaru rzemieślniczego z tak uznanym w świecie piwowarstwa rzemieślniczego browarem, jakim jest De Molen. Ten mieszczący się w starym młynie holenderski browar przez dwanaście lat działalności wyrobił sobie markę przede wszystkim warząc potężne i degustacyjne piwa. Tamtejsze imperialne stouty można brać w ciemno, szczególnie że ceny zwykle zachęcają. Podejmujący współpracę z Holendrami Browar Piwoteka, trzecia odnoga działalności Marka Puty, także ma niemałe zasługi, tym razem w polskim krafcie. Wspólnie z AleBrowarem i Pintą uwarzyła pierwsze polskie kooperacyjne piwo - B-Day i co rusz zaskakuje piwoszy nietypowymi, by nie powiedzieć harcore'owymi, dodatkami do piwa (m.in. sól, glony, śledzie, chrzan, boczek). Co mogło powstać z takiego zamieszania?

Zapraszam na relację prosto z Piwoteki, w której 27. października odbyła się prapremiera imperialnego stoutu uwarzonego we kooperacji z De Molenem. Obecni byli na niej przyjaciele Piwoteki i bardzo mi miło, że i ja mogłem być w ty gronie.

Szyndzielnia jest bez wątpienia jedną z największych atrakcji Bielska-Białej, a także bardzo popularnym celem wycieczek w Beskidzie Śląskim. Bardziej świadomy łazik górski będzie zdobywał ją od strony Bystrej Śląskiej, gdzie może jeszcze zahaczyć o sympatyczne schronisko Stefanka na Koziej Górze lub Cygańskiego Lasu (dzielnica BB), a nawet od strony zbiornika w Wapienicy. Mniej wytrawny będzie się starał podejść od strony bielskiego Dębowca (tu też jest urocze schronisko, ale nisko) ryzykując przemieszczanie się w tłumie ludzi, co ma miejsce zawsze przy dobrej pogodzie. Użytkownik sandałów, weselnych lakierek, hiper przyczepnych japonek, butów na koturnie czy obcasach zdecyduje się na wjazd linową kolejką gondolową. Dla każdego coś miłego.

Russian imperial stout to królewski styl. Niewiele browarów jest w stanie porwać się na jego uwarzenie, bo nie każdy sprzęt jest w stanie to ugotować, sam proces bardziej czasochłonny, surowców trzeba znacznie więcej, a – przede wszystkim – czas leżakowania tak gęstego i tym samym mocnego alkoholowo piwa jest bardzo długi, co w największym stopniu podnosi koszt gotowego piwa. Potwierdzeniem tych słów niech będzie wyliczenie Piwnej Zwrotnicy, które jasno pokazuje, że w 2015 roku uwarzono w Polsce 1164 całkiem nowe piwa, a tylko 18 z nich to imperialne stouty, mimo że ludzie się o nie zabijają. Niewielka ilość nowych risów, jak w skrócie nazywa się tych mocarzy, jaka pojawiła się w ubiegłym roku i tak wywołała zupełnie niepotrzebny, dziecinny hejt kilku frustratów, którzy poczuli się oszukani, że kilka browarów wypuściło stosunkowo lekkie imperialne stouty. W moim przekonaniu, o ile mieszczą się one w szeroko przyjętych widełkach dla tego stylu, to nie ma o czym mówić – każdy robi jakiego chce, każdy jakiego chce kupuje. Dla mnie zupełną kichą jest np. wypuszczanie piw niegotowych, niedoleżakowanych – dla mnie takimi były np. tegoroczne Birbanty leżakowane w beczkach. Alkohol i klej do tapet. 

Piszę o tym w ramach koniecznego wstępu do noworocznego przeglądu piw w tym stylu. Zaczynam nim nowy rok na blogu podobnie jak zaczynałem rok 2015 (klik). Podobnie jak w zeszłym roku dobór piw jest zupełnie przypadkowy – są więc risy z Ameryki, są i z Polski, jest mleczny imperial stout domowy (z tego samego domowego browaru co w ubiegłym roku), są przedstawiciele potężni i doświadczeni jak Sandor Clegane, którzy zetrą się z lekkimi naturszczykami pokroju Aryi Stark, rzutem na taśmę trafił do zestawienia belgijski imperial, są nowofalowe chmiele, jest nawet jeden leżakowany w beczce. Ostatecznym celem nie było porównanie tych piw między sobą, ale nie ukrywam, że kilka pojedynków może być ciekawych.

Stouty imperialne to piwa prawdziwie królewskie. Perły w koronie godne dworu carskiego. Najtęższe z najtęższych, najmocniejsze z najmocniejszych i - niczym Eric Roberts - najlepsze z najlepszych. Piwa o tak potężnej zawartości alkoholu okazują się być wymarzonymi piwami na długie zimowe wieczory, ciągnące się od piętnastej trzydzieści do pierwszej w nocy, gdy mróz trzaska za oknem, piana na piwie zamarza, a wysłużony diesel nie odpala. W takich okolicznościach przyrody, po niezwykle pracowitej końcówce roku, która spowodowała spadek ilości wpisów na blogu, pomyślałem sobie, że wynagrodzę sobie ciężką pracę przeglądem russian imperial stoutów. Było mi łatwiej, bowiem kilka z nich już leżało w chłodnym i ciemnym miejscu. Co ciekawe tylko jedno z tych piw zostało zakupione poza Zagłębiem Dąbrowskim. Wszystkie pozostałe pochodzą ze sklepów w Sosnowcu, Będzinie i Czeladzi. Nie liczę tu zamówionego Hadesa Gone Wild, którego najbliżej mogłem odebrać w Krakowie. Niemniej jednak zapraszam do czytania, wpis miał początkowo zawierać 8 poniższych piw. A na czym się skończyło?

Całkiem niedawno otrzymałem od nowo poznanego piwowara domowego - Leszka Jasińskiego - piwa do degustacji. Znajomość wzięła się z rozmowy, jaka odbyła się na fanpage'u sklepu, w którym obaj zaopatrujemy się w piwo, a w której Leszek zaoferował poczęstunek własnym piwem - to był bodaj stout imperialny. Oczywiście napaliłem się niesamowicie, bo nie dość że jestem fanem stoutów, to określenie imperialne idealnie pasuje do każdego rodzaju piwa. Do spotkania doszło na Zagłębiowskim Piwobraniu, co jest kolejnym potwierdzeniem faktu, że warto takie imprezy organizować. Nasze spotkanie to była także okazja, by zadać Leszkowi kilka pytań. Dalej przeczytasz więc o tym, czym mnie uszczęśliwił oraz dowiesz się o jego przygodzie z piwem.

To się prędzej czy później musiało stać. Bardzo szybko rozwijająca się Pracownia Piwa uwarzyła piwa w stylach, o których powiedzieć, że są mało popularne, to nic nie powiedzieć. Mr. Hard to pierwsze polskie piwo w stylu barley wine, a spokrewniony Mr. Hard Rocks to piąty polski imperial stout czasem określany dodatkowo przedrostkiem russian. To oczywisty kolejny krok dla wytyczającego nowe ścieżki browaru z Modlniczki... Oby kolejne browary ruszyły tą drogą...

Poniedziałek, 9 czerwca. Od 6 rano nie da się spać, żar leje się z nieba. To świetnie, bo poranna kawa z widokiem na Sudety nastraja bardzo pozytywnie. Część ekipy zmęczona wczorajszymi górami potrzebuje odpoczynku, więc pada hasło: „na Śnieżkę idziemy jutro”. Szybko wymyśliłem, aby poświęcić ten dzień na wizytę w niedalekim Harrachovie. Można będzie zobaczyć skocznię, odwiedzić browar restauracyjny i wypełnić lodówkę tanim, czeskim piwem. Jeśli sądzicie, że pojawiła się choćby jedna wątpliwość, to źle sądzicie. Kogut nie zdążył zapiać trzy razy (de facto w ogóle nie piał), a wiatr już chłodził mój zimny łokieć w drodze na zachód Europy. 

Browar Olimp kontraktujący warzenie w nakielskim Krajanie, po średnio przyjętych Prometeuszu i Afrodycie, w moim odczuciu praktycznie nieobecnym Hermesie i ciut cieplej powitanej Herze, sięga po greckiego boga, strażnika świata umarłych – Hadesa i styl piwa, który zawsze wywołuje gorące emocje – russian imperial stout. Hades to surowy i sprawiedliwy bóg, którego zadaniem było prowadzenie umarłych. Był bratem Zeusa, ale – w przeciwieństwie do Posejdona – nigdy nie miał wątów do niego, że ten otrzymał we władanie niebo.

Czy Hades z polskiego Olimpu okaże się równie litościwy i łagodny? Mam nadzieję, że nie...

Zwykle jest tak, że przemierzam piwną pustynię niczym Mad Max, albo niczym ostatni rewolwerowiec Roland poszukuję swojej piwnej Mrocznej Wieży. Zwykle sosnowieckie sklepy prezentują ofertę przeznaczoną dla pana Mietka, co to lubi w autobusie machnąć dwa mocne przed pracą, albo dla Typowego Bartka, studenta geologii, dla którego piwo z Łomży jest najwyższą emanacją ducha craft z browaru regionalnego. Zwykle jestem niepocieszony. Zwykle nie znajduję nic ciekawego i sapię z wściekłości, że znowu trzeba będzie jechać do bardziej cywilizowanych Katowic po coś smacznego, a przede wszystkim nowego. Tak, nowego. Bo próbowanie nowych piwnych smaków cieszy mnie najbardziej. Dlatego właśnie gdy zobaczyłem poniższe piwa na półce sklepu, który jest ode mnie rzut beretem, postawiłem oczy w słup i krzyknąłem: "Shut up and take my money!"

Końcem lutego przez zasyfione wody Rawy do katowickiego Browariatu wprost z Londynu przypłynął Mintaj... tfu Meantime. Nie oznaczało to oczywista, że zaczęły się tam podłe czasy, wręcz przeciwnie nowy browar spod znaku craft, to okazja by rozszerzyć znajomość portfolio tego browaru. Nie mogłem sobie odmówić wizyty, szczególnie że nie wszystko z londyńskiego Meantime piłem, a dotychczasowe doświadczenia pokazują, że warto się nad tymi piwami pochylić.

W Browariacie brytyjskie caski (czyli ichniejsze kegi) gościły po raz pierwszy i właściciele przeżyli popołudniowy szok, gdy tegoż dnia okazało się, że mają one inne gwinty niż nasze i nie da rady ich podłączyć - w sukurs przyszedł ktoś z zaprzyjaźnionej knajpy. Tak czy siak nie udało się podłączyć dwóch beczek, ale ta jedna podłączona rekompensowała wszystko - był to russian imperial stout.