Nie wiem, czy jest to odprysk piwnej rewolucji i rosnącego popytu na szeroko rozumiane piwa inne na świecie, ale fakt jest następujący - od trzech lat każdego roku działalność swoją rozpoczyna kolejny browar klasztorny, mogący pochwalić się znakiem Authentic Trappist Product. Do 2012 r. właściwie jednym tchem wymienialiśmy sześciu Trapistów w Belgii i jednego w Holandii, wtedy też działalność swoją rozpoczął pierwszy browar Trapistów w Austrii - Stift Engelszell. Klasztorny browar warzy trzy piwa i o wrażeniach z picia wszystkich trzech napisałem poniżej.

Poprzedni wpis był pierwszą częścią wędrówki po Antwerpii. Dziś spaceru ciąg dalszy. Po zwiedzeniu wszystkiego, co było do zwiedzenia przyszedł czas na kolejne wizyty w knajpkach oraz dalsze degustacje. Dziś będzie o barze legendarnym, drugim nie gorszym, lokalnym alkoholu mocnym i wreszcie o tym kocie.

Nawet najbardziej wytrawny turysta górski ma takie chwile, gdy nie chce mu się zdobywać szczytów, przedzierać przez ostępy, torować sobie drogi maczetą, odmrażać stóp... Po prostu mu się nie chce. Jak już będę wytrawny, to dam znać jak to jest. Póki co jestem półsłodki i też mi się nie chciało. Na swoją obronę mam tylko to, że innym nie chciało się bardziej, a ja nie byłem kierowcą. Nadszedł więc dzień, gdy dzielna drużyna postanowiła (po raz kolejny, bo już wcześniej próbowaliśmy, ale nie wyszło) zdobyć Zamek Chojnik w Sobieszowie, a następnie spenetrować starożytną kopalnię mithrilu (lub czegoś podobnego) w Kowarach. Oczywiście spakowaliśmy piwo, bo w innym wypadku nie zanudzałbym swoją podróżą. Pasy zapięte? Można ruszać!

Fellowship of the beer

Ostatni weekend stycznia zaproponował kawałek zimy, o jakiej od dawna marzą miłośnicy białego szaleństwa, przynajmniej tak to wyglądało u naszych południowych sąsiadów. Całkiem spore ilości śniegu, bardzo niska temperatura szczypiąca w policzki, jak dawno niewidziana ciocia oraz wiatry godne sekcji dętej batalionu reprezentacyjnego wojska polskiego raczonego przez dwa tygodnie fasolką po bretońsku. Naszą ekipę los poniósł w Beskid Śląsko-Morawski, gdzie pomiędzy malowniczymi szczytami ciągną się zadbane wsie i miasteczka, a w nich lokalni piwowarzy chuchają i dmuchają, by kufle wieczorem nie pozostawały puste. Palec na mapie wskazał całkiem dobrze mi już znany Radhost, co dawało spore możliwości wyboru miejsca spożycia jasnego pełnego w drodze powrotnej, ale o tym następnym razem...

Istotne było kolejne piwne szczytowanie, na które zabrałem piwo, które okazało się wyśmienite.