11 kwietnia 1993 roku na torze Formuły 1 Donington w Leicestershire miało miejsce bezprecedensowe wydarzenie w dziejach tego sportu. W fatalnych warunkach pogodowych brazylijski kierowca Ayrton Senna nie dość, że wygrał, to jeszcze zmiażdżył swoich konkurentów, dublując wszystkich poza jednym Damonem Hillem. To właśnie Sennie, który po swojej tragicznej śmierci w 1994, po dziś dzień jest ostatnią ofiarą zawodów Formuły 1, zostało dedykowane piwo Magic Donnington '93 z Browaru Widawa.

Piwo tym razem będące hołdem Wojtka Frączyka dla Ayrtona Senny, to klasyczny angielski Extra Special Bitter. Został nagrodzony 2 miejscem w Konkursie Piw Rzemieślniczych Birofilia 2013.

Po raz pierwszy pozwalam sobie na małe podsumowanie miesiąca. Takowe będzie się pojawiać, gdy zostanie mi sporo nieopisanego materiału, zabraknie mi weny lub zwyczajnie minie zbyt wiele czasu od degustacji, by móc z pełnym przekonaniem sklecić kilka zdań. Pech chciał, że trafiło w czerwcu na 2 bardzo dobre piwa i jedno dobre. Nie pojawiły się na blogu, bo praca, praca, dużo prac, a człowiek czasem chce zrobić coś innego niż tylko pisać o piwie. Czerwiec był miesiącem obfitym w wydarzenia i degustacje... Jeśli uda mi się utrzymać taką średnią postów, to będę przeszczęśliwy.

Cóż więc nie zmieściło się czasowo? Kliknij dalej...

Po ogromnym sukcesie Kormorana, jakim było wprowadzenie na rynek bardzo ciepło przyjętego Weizenbocka (koźlaka pszenicznego), olsztyński browar w ramach swoich Podróży Kormorana postanowił zawędrować w rejony, do tej pory odwiedzane przez browary rzemieślnicze. Podróżnik-smakosz tym razem ląduje u brzegów Stanów Zjednoczonych, by tam skosztować najbardziej charakterystycznego amerykańskiego piwa. Na etykiecie kultowość tego stylu piwnego zestawiona jest z rozpoznawalnością nowojorskich taksówek, Statui Wolności, Wodospadu Niagara czy jazzu z St. Louis. Stylem, z którym postanowił się zmierzyć Browar Kormoran, jest American IPA, czyli północnoamerykańska wariacja na temat stylu Indian Pale Ale. 

Czy Podróże Kormorana mogą z czystym sumieniem stanąć w szranki z Atakiem Chmielu (piwo roku 2011*) i Rowing Jackiem (piwo roku 2012*)? Czy jest to piwo smaczne?

Z okazji 20 lecia olsztyńskiego Browaru Kormoran oraz Roku Kopernikowskiego powołano do życia całkiem nowe piwo o wdzięcznej nazwie Gruit Kopernikowski. Gruit to piwo, w którym nie ma jednego z typowych składników - chmielu. Tak, piwo nie jest z chmielu, jest on tam dodawany w celu uzyskania goryczki lub określonych smaków i aromatów. Jakiś rok temu miałem okazję wypić Fraoch Heather Ale z dodatkiem wrzosu zamiast chmielu i po prostu nie smakowało mi to. W naszym gruicie miejsce chmielu zajęła lawenda. Lawenda, spytasz? Tak.

I da się to pić? Poczytaj!

Pewnego pięknego dnia postanowiłem napić się piwa jak człowiek... Naszego, polskiego, zwykłego, jasnego piwa lecz niekoniecznie w najprostszym wydaniu, lecz smaków proponowanych przez kogoś innego niż polscy hegemoni. Padło na przedstawiciela z Konstancina, Gdańska (właściwie to okolic) oraz parkę z Raciborza. Ogólnie jestem zawiedziony lecz jedno skupiło moją uwagę na tyle, że chętnie do niego jeszcze wrócę... 

Zielonogórski Minibrowar Haust uraczył nas najczarniejszym z czarnych i najmroczniejszym z mrocznych - porterem. Jak smakuje piwo o niełatwej do odszyfrowania nazwie Robust Porter? Co kryje w smaku? I dlaczego nie jest piwem dla nudnych ludzi? Zapraszam do lektury.

Proszę Państwa oto piwo, którego pojawienie się jest częścią szerzej zakrojonej akcji Browaru Kormoran z Olsztyna. W ramach całkiem nowej serii Podróży Kormorana olsztyński browar zabiera nas do Niemiec, skąd wywodzi się koźlak pszeniczny, czyli Wizenbock (Bock = koźlak, Weizen = pszenica). Inny przedstawiciel tego stylu piwa jest jednym z najlepszych piw, jakie kiedykolwiek piłem. Mówię o piwie Schneider Aventinus. Dlaczego Podróże Kormorana tak bardzo mi się spodobały?

Dziadek Mróz - tak, to nazwa piwa - jest przedstawicielem odmiany stylu, która do tej pory była całkowicie nieobecna w polskim świecie piwnym. Mowa o mocno alkoholowym stoucie, który rzekomo tak dobrze przyjął się na osiemnastowiecznym carskim dworze, że został ochrzczony russian imperial stoutem. Dlaczego do tej pory właściwie go nie było u nas? Jak smakuje Dziadek Mróz? Nic prostszego - czytaj dalej!

Uff... zdjęcia już od dawna kurzą się w czeluściach dysku. Smak piwa jest już tylko ochłapem wspomnienia, szczęśliwie odegnanego dzięki lepszym piwom. Chcę jednak napisać o Sweet Cow z kilku powodów. A oto one.

Piwo to jest produkcji polskiej (tak wiem, wszyscy zainteresowani to wiedzą, ale liczę na zainteresowanie niezainteresowanych). Powstało w ramach drugiego na naszym rynku piwnym (po projekcie Pinta) browaru kontraktowego - AleBrowaru. Trzech utalentowanych, młodych ludzi postanowiło, korzystając z gościnności i dobrodziejstw Browaru Gościszewo, zaszczepić w Polakach umiłowanie do Ale (czyt. "ejli") - piw górnej fermentacji. Stąd też nazwa browaru. Od początku 2012 roku (bo tyle działają) przybliżyli mi (i nam) kilka stylów piwa, których spróbowanie między Bugiem a Odrą graniczyło z cudem lub było bardzo trudne. Poza tym chwytliwe nazwy (Wiosłujący Jack, Czarna Nadzieja czy właśnie Słodka Krowa) i niecodzienne etykiety niejednokrotnie wprawiają w osłupienie.

Jajo. Panowie podchodzą do swoich dzieł z dystansem. Lady Blanche z ich pierwszego ale - Witbiera ma brodę jak Rumcajs; Amber Boy jest pulchnym superbohaterem (a może superłotrem?) a Naked Mummy (w niedługim czasie to już drugie u nas piwo dyniowe) kusząco odsłania swe ropiejące wdzięki. Dodatkowo ponoć świeci w ciemności (nie widziałem, bo piwo sprzedało się na pniu). Etykiety są ciekawe, mają swój urok. Mnie się bardzo podobają. Można je obejrzeć tu. Poza tym dają nam pełną informację o piwie, stylu, jednostkach IBU, zawartości ekstraktu i alkoholu oraz podają pełny skład - użyte słody i chmiele. Profeska.

Piwo to należy do stylu Milk Stout lub jak kto woli Sweet Stout/Cream Stout. Ta odmiana stoutu zawierają laktozę, która niefermentowana przez drożdże piwne daje stoutowi charakterystyczny mleczno-słodki smak.

Kolor - czarny jak okrężnica szatana, do zdjęcia ustawiłem świeczkę za szklanką, by jakiś prześwit uzyskać ładny, a tu lipa - nic nie widać... Czyli bardzo dobrze.

Pianka - to piwo chyba o niej nie słyszało, zniknęła szybciej niż zadziałała migawka

Pachnie jak dzieciństwo, nie żebym chlał milk stouty jako berbeć, ale zajadałem się krówkami i one właśnie stanęły mi przed oczami po powąchaniu.

Smak - na języku czuję bardzo przyjemne nuty wyraźnie palonej kawy, toffi, ale po przełknięciu dominuje zbyt silna goryczka, po prostu zbyt silna - zabija resztę smaku, podobnie jak krowi placek odbiera przyjemność spacerowania po łące. To samo czyni wykręcająca twarz słodycz. Za dużo tego mlecznego cukru. Dopiero, gdy Krowa się ogrzała przypomniała mi, jak bardzo lubię stouty.

To mój pierwszy milk, jeśli one tak smakują, to już więcej nie chcę. Trzeba będzie zweryfikować. Gorszy od znanych mi stoutów. Mówię mu dobranoc, a Dobry Wieczór innemu...