Najdalej wysunięte na zachód państwo Europy. Portugalia. Ponad trzykrotnie mniejsza od Polski, przycupnęła w południowo-zachodniej części Półwyspu Iberyjskiego, ściśnięta między znacznie potężniejszą Hiszpanią i Oceanem Atlantyckim. Na dzisiejszy wygląd kraju Fatimy, Figo i Cristiano Ronaldo wpływ miały kultury starożytnego Rzymu, Maurów, imperialistyczne zapędy Hiszpanii czy wiek ogromnych odkryć geograficznych, w których Portugalia przodowała. Wyspy Atlantyku, kolonizacja Brazylii, wytyczenie morskiej drogi do Indii, odkrycia w Afryce - to zasługa nie tylko Vasco Da Gammy i Henryka Żeglarza, ale całej armii marynarzy i nawigatorów wywodzących się ze szkoły kartografii i astronomii założonej w Sagres przez tego ostatniego i każde z tych odkryć wzbogacało świat portugalskiej kultury.

Dwa tygodnie na północy Portugalii pokazały mi, jak mało wiem o tym kraju. Już sam krajobraz wbijał mnie w fotel pociągu podmiejskiego ekspresowo pokonującego trasę Porto - Guimaraes. Z jednej strony ocean, z drugiej na horyzoncie góry - znacznie wyższe niż mógłbym się spodziewać. Właściwie ich obecność w tle nie opuszczała mnie przez ostatnie dni 2013 roku. Dopiero jednak podróż autobusem z Bragi do jedynego portugalskiego parku narodowego Peneda-Gerês w pełni ukazała mi piękno tych terenów. Góry i doliny, bardzo gęsto zalesione, rzeczki, rzeki i wodospady, a na koniec jezioro ukryte między wysoko położonymi, poszarpanymi szczytami Serra do Gerês. Wszędzie, gdzie tylko jest kawałek miejsca, powciskane są malutkie winnice. Generalnie północ kraju jest wybitnie wyżynna, a gęsto zabudowane miasta pną się ku górze zaczynając od koryt rzek.

Grudzień nie jest może idealny na poznawanie deszczowej wtedy Portugalii, ale temperatury powietrza pomiędzy 12 a 19°C jakoś osładzały mi drobne mżawki. Mogłem więc uskuteczniać swoje piwne podróże i odkrywki.

Na koniec czerwca pojawił się na blogu wpis, który mylnie nazwałem Podsumowaniem, bo nim nie był. Był suplementem i ta nazwa pozostanie. Po co suplement? Ano po to, by nie przegapić interesujących piw, które zagościły w mym gardle. Piw, dla których brakło pełnoprawnego miejsca, bo nie były wystarczająco ciekawe, ale nie chciałbym ich zsyłać w niebyt, jak składek do ZUS (choć tu do słowa byt bardziej pasuje przedrostek od-).

Powyższe zdjęcie nie ma nic wspólnego z dzisiejszym postem. To zaginione (i odnalezione) i jedyne zdjęcie dwóch bardzo fajnych piw, które kiedyś miałem opisać, ale zgubiłem zdjęcie. Serdecznie je polecam, ale piłem rok temu, więc nie będę się silił na wrażenia. Do Browaru Anchor wrócę niechybnie.

Do czego jednak chciałbym wrócić na przełomie lipca i sierpnia? Zapraszam do czytania!

Korzystając z jak zwykle fantastycznego pobytu w Cieszynie, gdzie odbywa się festiwal filmowy Wakacyjne Kadry (więcej tu), organizuję sobie we własnym zakresie mini festiwal - wakacyjne warki. W tym roku mój wybór to wizyta w podcieszyńskim gościńcu w Vojkovicach, gdzie znajduje się Pivovar (czyli browar) Konicek.

Wyświetl większą mapę

Vojkovice to malutka miejscowość rzut beretem od Czeskiego Cieszyna. Gdybym nie wiedział, że gościniec znajduje się właśnie tam, to nigdy, powtarzam nigdy, bym tam nie wjechał. Nie znajduje się koło żadnej drogi prowadzącej do choćby małego miasteczka. To po prostu wiocha. A mimo to w godzinach przedpołudniowych w piątek parking był pełen i musieliśmy zostawić auto przy ulicy. Wyglądało to jak stypa, ślub, chrzciny czy komunia, ale w środku okazało się, że Ci ludzie nie są razem, wszyscy siedzieli w swoich grupkach przy osobnych stolikach. Wniosek? Coś ich tam przyciągnęło. Jest dobrze.
A jak smakowało piwo stamtąd?

Chciałbym razu pewnego wybrać się do Słowenii po to, by wspiąć się na posępnego Trygława oraz napić się pysznego, ciemnego, lokalnego piwa. O ile sama wyprawa tam to przyszłość, to piwo przyjechało do mnie przed wakacjami za sprawą nieocenionych siostry i szwagra, jako "łapówka" za opiekę nad Stefanem w czasie ich nieobecności. Opieka nad Stefanem jest wielką przyjemnością, porównywalną z piciem piwa przywożonego z miejsc, w których bywają opiekunowie prawni jego.

Tym razem padło na Słowenię, a piwa przyjechały do mnie aż cztery.

Dwaj reprezentanci Browaru Laško (Pivovarna Laško) z miasta o tej samej nazwie oraz dwaj ze stołecznego Browaru Union (analogicznie Pivovarna Union). W półlitrowych konserwach piwa jasne, a w butelkach o pojemności 0,33 l. piwa ciemne. Pozostaje jedynie żal, że to nie butelki są półlitrowe, a puszki małe.

Oba jasne bardzo przypominały mi piwa czeskie, nieco mocniejsze, lecz zachwycające delikatną goryczką. Można je nazwać kompromisem między tym, co czeskie, a tym co znane z polskich sklepów. Lekkie, łatwe i przyjemne. Dlatego już więcej już po nie nie sięgnę...

Prawdziwym skarbem okazały się oba ciemiaki. Przy czym ten z Uniona (temno pivo) jest na stronie producenta określany jako stout i to nie są czcze przechwałki. Zarówno jego konsystencja jak i ukłony w stronę nut kawowych są tego solidnym poparciem. Piwo jest bardzo smaczne i świetnie się prezentuje.

Na etykiecie piwa Laško znajduje się kozioł. Nie wskazuje on, że piwo to jest koźlakiem. Jest to legendarny Zlatorog (jak pewnie można się domyślić Złoty Róg), którego złote rogi były kluczem do skarbu ukrytego w górach wokół szczytu Trygława. Świetne, palone piwko. Karmelowy posmak i delikatna chmielowa goryczka. To jest to!

Minione wakacje były dosyć obfite w prezenty. Początek jesieni to dobry czas, aby uszczuplić zbiory i opisać zaległości. Dziś padło na Niksicko Tamno, czyli ciemne piwo z czarnogórksiego Nikšić'a, które to przywiozła mi dobra szefowa z wakacyjnych wojaży.

Nikšić to miasto leżące w środkowej części Czarnogóry, u stóp wzgórza Trebjesa - taką nazwę nosi też mieszczący się tam browar (z cyklu poznajemy języki obce "pivara - browar"). Jedyny w Czarnogórze.