Całkiem niedawno pisałem o dwóch nowych piwach ze świętochłowickiego Browaru Reden, nie minęło wiele czasu i znów dwa nowe piwa z Redenu, tym razem chorzowskiego. Oba niespodziewanie przywiozła mi Piwna Zwrotnica, zmuszając mnie do prędkiego ogarnięcia domostwa, wciągnięcia gaci itd. Piszę o tym dlatego, że etykiety piw zaprojektował Kacper, znacznie brzydsza połówka Zwrotnicy. W moje spragnione łapy wpadł więc coffe milk stout oraz imperial india pale ale.

Nie chce Mahomet przyjść do góry, to góra przyjdzie do Mahometa. Jako że do Trójmiasta jest trochę daleko, nie po drodze do niczego i w dodatku kompletnie nie widzę sensu w spędzaniu czasu nad morzem skoro - nomen omen - góry są fajniejsze, to przebrałem się za boskiego wysłannika i czkałem na przybycie do mnie piw z Browaru Lubrow. Oczywiście się udało. Oto na półkach zaprzyjaźnionego sklepu pojawiły się piwa z Gdańśka. Jakże wygodnie. Każde piwo bardzo mnie zaskoczyło, więc tym bardziej zapraszam do czytania.

20. listopada w gliwickim Mini Browarze MajEr odbyło się kolejne, trzecie już spotkanie z okazji premiery pierwszego piwa pierwszego browaru kontaktowego z Górnego Śląska - Kraftwerk. Browar z dumnej Silesii? Premiera na Śląsku? Oczywiście jako zagłębiowska piąta kolumna musiałem się tam pojawić, szczególnie że zostałem zaproszony. Gliwice kojarzą mi się wybitnie dobrze, ale nigdy do tej pory nie trafiłem do Majera, więc była to dodatkowo świetna okazja na małe zwiedzanie.

Do Browariatu wybierałem się od dawna. A to kasa się kończyła, gdy miesiąc jeszcze nie miał zamiaru czynić tego samego. A to nie było mi specjalnie po drodze z Katowicami. Czas mijał, a piwo odłożone mi przez Roberta leżakowało sobie tam spokojnie. Po powrocie z wakacji nie dość, że zostały mi jeszcze pieniądze, to czas pozwolił mi na możliwość pokibicowania Polakom zdobywającym mistrzostwo świata w siatkówce. Akurat był półfinał. Półfinał ten był wspaniałą okazją, do przyjrzenia się bliżej zmianom jakie zaszły w portfolio piw dostępnych w Browariacie.

W ciągu trwających jeszcze wakacji miało miejsce otwarcie kilku bardzo ciekawych multitapów w Krakowie. W szranki stanęły najlepsze browary rzemieślnicze i do swoich firmowych lokali zaprosiła najpierw Pinta, a z okładem tydzień temu Pracownia Piwa. Co prawda na żadnym otwarciu nie byłem, ale do obu pofatygowałem się w krótkim czasie. Od czasu otwarcia Viva la Pinta byłem tam już zresztą trzy razy, co jak na jeden miesiąc jest jakimś niewiarygodnym dla mnie rezultatem. Szlajam się bowiem sporadycznie - czuję, że w moich żyłach płynie szkocka krew i jako Thomas McGebelus wolę pić taniej w zaciszu własnych czterech ścian. No ale kultura osobista i dobre maniery każą czasem wybrać się gdzieś z kurtuazyjną wizytą. W Tap House byłem dopiero raz, no ale bądźmy szczerzy - knajpa w momencie pisania tych słów działa od dziesięciu dni, a ja nie jestem z Krakowa. Niech ten wpis będzie okazją do zaprezentowanie kilku piw, które jeszcze się tu nie pojawiły.

3 maja tego roku piwosze nie świętowali rocznicy uchwalenia Konstytucji z 1791 roku, ale trzecią rocznicę powstania łódzkiej Piwoteki Narodowej. "Postanowiłem" aby tradycji stało się zadość i nie wziąłem udziału w urodzinach, które po raz kolejny uświetnione zostały przez specjalnie ku temu uwarzone piwo. Załogi AleBrowaru i Pinty (obchodzą urodziny w tym samym czasie) spotkały się z "narodowcami" z Piwoteki. Rok temu powstało weizen ipa - Lądowanie w Bawarii, a w tym  ekipy zmajstrowały B-Day w wersji 2.0, który nosi nazwę Przewrót Mleczny. Dlaczego tak? Ano dlatego, że jest milk stout, a właściwie podwójny czekoladowy milk stout. 

Ja na swój Przewrót Mleczny udałem się do Namaste, gdzie miałem w spokoju popracować, popijając dobre piwo. Na całe szczęście dwaj sympatyczni panowie powstrzymali mnie przed tymi lekkomyślnymi działaniami i zamiast jednego piwa wypiłem trzy, a czas minął na bardzo sympatycznej rozmowie o piwie.

Piątkowy wieczór po męczącym tygodniu to idealny czas na wypicie dwóch delikatnych piw. Nie musiałem się długo zastanawiać na co mam ochotę, gdyż w lodówce pustki, a dwa dni temu zagościły w niej dwa - wyszarpane z lodówki na Mariackiej, po epickiej walce porównywalnej z pojedynkiem Gandalfa z Sarumanem - milk stouty. Za kilka dni minie rok, od kiedy opisywałem pierwszy (i do tej pory właściwie jedyny) sweet stout (bo tak są one również określane) na blogu. Był to sweet cow i tu kryje się link do niego.

nie mam koncepcji na zdjęcie główne, więc wrzucam intrygujące foto (nie moje /niestety/, nie wiem czyje)

Zakupiłem sobie więc Herę z Browaru Olimp oraz Milk Stout z Browaru Reden. W dalszej części tekstu nieco o stylu milk stout oraz wrażenie z degustacji obu mlecznych stoutów.

W 2010 roku miałem ogromną przyjemność odbywać staż zawodowy na przepięknej wysepce zagubionej na Morzu Śródziemnym, z której przy dobrej pogodzie widać Sycylię, a mocno wiejące zimą wiatry powodują uginanie się nielicznie stojących nad brzegami drzew. Malta okazała się miejscem niezwykle urokliwym, interesującym krajobrazowo oraz pełnym przesympatycznych ludzi. Melita - jak wciąż nazywają ją miejscowi - to wysepka (a właściwie 2 główne i kilka mniejszych) wielkości dwóch polskich miast, której domeną są raczej winogrona i powstające z nich wino. Nie mniej jednak znajduje się tam jeden browar - Simons Farsons Cisk. O ile 3 lata temu już byłem zakręcony na punkcie piwa, to na pewno nie aż tak jak obecnie, więc nie dane było mi spróbować wszystkich piw, jakie proponuje lokalny browar. Dzięki szwagrowi i jego wyjazdowi szkoleniowo-rekreacyjnemu mogłem nieco nadrobić zaległości.

Czy powrót na Maltę należał do satysfakcjonujących?

Uff... zdjęcia już od dawna kurzą się w czeluściach dysku. Smak piwa jest już tylko ochłapem wspomnienia, szczęśliwie odegnanego dzięki lepszym piwom. Chcę jednak napisać o Sweet Cow z kilku powodów. A oto one.

Piwo to jest produkcji polskiej (tak wiem, wszyscy zainteresowani to wiedzą, ale liczę na zainteresowanie niezainteresowanych). Powstało w ramach drugiego na naszym rynku piwnym (po projekcie Pinta) browaru kontraktowego - AleBrowaru. Trzech utalentowanych, młodych ludzi postanowiło, korzystając z gościnności i dobrodziejstw Browaru Gościszewo, zaszczepić w Polakach umiłowanie do Ale (czyt. "ejli") - piw górnej fermentacji. Stąd też nazwa browaru. Od początku 2012 roku (bo tyle działają) przybliżyli mi (i nam) kilka stylów piwa, których spróbowanie między Bugiem a Odrą graniczyło z cudem lub było bardzo trudne. Poza tym chwytliwe nazwy (Wiosłujący Jack, Czarna Nadzieja czy właśnie Słodka Krowa) i niecodzienne etykiety niejednokrotnie wprawiają w osłupienie.

Jajo. Panowie podchodzą do swoich dzieł z dystansem. Lady Blanche z ich pierwszego ale - Witbiera ma brodę jak Rumcajs; Amber Boy jest pulchnym superbohaterem (a może superłotrem?) a Naked Mummy (w niedługim czasie to już drugie u nas piwo dyniowe) kusząco odsłania swe ropiejące wdzięki. Dodatkowo ponoć świeci w ciemności (nie widziałem, bo piwo sprzedało się na pniu). Etykiety są ciekawe, mają swój urok. Mnie się bardzo podobają. Można je obejrzeć tu. Poza tym dają nam pełną informację o piwie, stylu, jednostkach IBU, zawartości ekstraktu i alkoholu oraz podają pełny skład - użyte słody i chmiele. Profeska.

Piwo to należy do stylu Milk Stout lub jak kto woli Sweet Stout/Cream Stout. Ta odmiana stoutu zawierają laktozę, która niefermentowana przez drożdże piwne daje stoutowi charakterystyczny mleczno-słodki smak.

Kolor - czarny jak okrężnica szatana, do zdjęcia ustawiłem świeczkę za szklanką, by jakiś prześwit uzyskać ładny, a tu lipa - nic nie widać... Czyli bardzo dobrze.

Pianka - to piwo chyba o niej nie słyszało, zniknęła szybciej niż zadziałała migawka

Pachnie jak dzieciństwo, nie żebym chlał milk stouty jako berbeć, ale zajadałem się krówkami i one właśnie stanęły mi przed oczami po powąchaniu.

Smak - na języku czuję bardzo przyjemne nuty wyraźnie palonej kawy, toffi, ale po przełknięciu dominuje zbyt silna goryczka, po prostu zbyt silna - zabija resztę smaku, podobnie jak krowi placek odbiera przyjemność spacerowania po łące. To samo czyni wykręcająca twarz słodycz. Za dużo tego mlecznego cukru. Dopiero, gdy Krowa się ogrzała przypomniała mi, jak bardzo lubię stouty.

To mój pierwszy milk, jeśli one tak smakują, to już więcej nie chcę. Trzeba będzie zweryfikować. Gorszy od znanych mi stoutów. Mówię mu dobranoc, a Dobry Wieczór innemu...