Takie przedwiośnie - niby świeci słońce, ale ciągle jest zimno, dmucha złem, pada, przymarza, topi się - to świetna pora, aby wieczorem rozgrzewać się przy kominku buteleczką gęstego, dobrego piwa. Jeśli, podobnie jak ja, nie posiadasz jeszcze kominka, to jego rolę świetnie spełnia piekarnik, w którym piecze się coś dobrego. W marcu przyszła kolej na spożycie otrzymanych trzy miesiące wcześniej na urodziny piw belgijskich.Zacny zestaw zawierał dwie butelki piwa Corsendonk oraz dedykowane, przepiękne szkło.

Nie wiem, czy jest to odprysk piwnej rewolucji i rosnącego popytu na szeroko rozumiane piwa inne na świecie, ale fakt jest następujący - od trzech lat każdego roku działalność swoją rozpoczyna kolejny browar klasztorny, mogący pochwalić się znakiem Authentic Trappist Product. Do 2012 r. właściwie jednym tchem wymienialiśmy sześciu Trapistów w Belgii i jednego w Holandii, wtedy też działalność swoją rozpoczął pierwszy browar Trapistów w Austrii - Stift Engelszell. Klasztorny browar warzy trzy piwa i o wrażeniach z picia wszystkich trzech napisałem poniżej.

Koleżanka z Oblężonego Miasta pracująca w krakowskim Tap House to dobra motywacja, aby odwiedzić miasto smogu i maczet. Gdy jeszcze okazało się, że tego dnia odbędzie się mikro kranoprzejęcie "polsko-belgijskiego" browaru Gzub, to chęć ta znacznie urosła. 

Nie zmógł mnie nawet brak siedzących miejsc w busie relacji Sosnowieś -> Kraków, który tylko do Dąbrowy jechał nieco ponad pół godziny. Nie ma jak zdjąć kurtki, między nogami plecak, bo przecież nie ma przestrzeni, aby trzymać go w miejscu do tego przeznaczonym. Nawet jakbym zdjął kurtkę, to nie miałbym jej gdzie położyć, bo cały bus został zaanektowany przez grupę zorganizowaną (tu chętnie napisałbym kilka słów o tej wycieczce, ale niestety dogryzanie grupom defaworyzowanym to u nas faux pas i nawet ja tego nie uczynię publicznie, pedagogom nie wypada; chętnie rozwinę myśl w cztery oczy). Po plecach cieknie pot, bo kierowca grzeje jak powalony, a z nieszczelnego okna na dachu wciąż coś kapie. Dzieci drą ryje. Opiekunki siadły jak najdalej od nich mogły. Uratowały mnie słuchawki, ale co chwilę miła starsza pani szarpała mnie za rękę pytając "ile jest?" (Polska przegrała z "Katarem" /a właściwie swoistym połączeniem francy, kiły, kaszlu, anginy i tyfusa skompletowanych przez katarskich miliarderów/. Na taki Katar nie ma lekarstwa).

Wieczór zapowiadał się obiecująco, mimo że nie mogłem siedzieć zbyt długo. Starość nie radość, a komunikacja również. 

Prawdziwa inwazja wikingów na blogu! Aż trzy potężne drakkary przycumowały na Czarnej Przemszy i dokonały najazdu na sosnowiecką Pogoń. Norweski Aegir Bryggeri już gościł kilkukrotnie na moim blogu, nawet pod postacią widocznego poniżej Natt'a (ale w wersji zwykłej - kilk), ale Ania ponownie przekonała Heimdala, by otworzył dla niej tęczowy Bifrost. W ten pogański sposób łupem moim padły leżakowany w beczce imperialny porter, dubbel i baleywine. Przyznacie, że wyglądają uroczo...

Gambrinus mniej obeznanym osobom bez wątpienia kojarzy się z przeciętnym czeskim piwem typu pilzner. To wielkokoncernowe piwo warzone jest w Pilznie i dostępne wszędzie. Szaleni histo(e)rycy kojarzą polski browar o tej samej nazwie, który znajdował się całkiem niedaleko miejsca, z którego piszę, w dzielnicy Będzina - Gzichów. Działał tam blisko sto lat, a zrównany z ziemią został w 1973 roku. Chciałoby się napisać "wina Tuska", ale to "wina Tyska-cza". Tak naszego koncernu. Pierwotnie Gambrinus to legendarny król flamandzki, uważany za wynalazcę piwa i jego patron. Legendarny, a wiecie jak to bywa z legendami. Niektórzy utożsamiają z nim Jana I Zwycięskiego (Jan Primus). Portret tego towarzyskiego i skorego do zabaw księcia Brabancji zdobił siedzibę cechu piwowarów, gdzie przekazywany był z pokolenia na pokolenie. A mogli trzymać tam malunek nagiej freli, dziś piwosze mieliby fajną patronkę. Jeszcze inni widzą w Gambrinusie Jana bez Trwogi, księcia Burgundii. Legendy... 

Nie legendą a najprawdziwszą prawdą jest to, że od 2013 roku w Tychach działa Gambrinus - Multi Tap Bar, dokąd udałem się na spotkanie i piwo w ostatni piątek.

12 stycznia 2014 r., drugi weekend, a ja już po sześciu dniach wracam w góry. Dobrzy byłoby utrzymać tę częstotliwość, wszak jechać raz w tygodniu w góry, to nie jest zbyt wygórowane marzenie. Tym razem zmontowana dzień wcześniej ekipa postanowiła, pomimo nie najlepszej pogody, dojechać do Skawicy i wdrapać się na Policę.

Wyświetl większą mapę

Piwny Podróżnik potraktował to jako wyśmienitą okazję do skonsumowania kolejnego piwa belgijskiego, gdyż jest jego ogromnym fanem. Wybór padł na Affligem Dubbel. Co prawda Brouwerij Affligem należy do koncernu Heineken, ale nie jest to nietypowe w Belgii, więc wysokie oczekiwania wobec piwa nie zostały zachwiane ani na moment. Czy to był dobry wybór?

Do tej pory z Piwnymi Podróżami gościłem w dwóch klasztorach Trapistów. "Odwiedziłem" Rochefort oraz Opactwo Scourmont w miasteczku Chimay. Dzięki Najcudowniejszej Karolinie Świata przybyły do mnie kolejne belgijskie smakołyki (jak wczoraj opisany Lambic Pecheresse). Dziś ugoszczę więc trzeci smakowo poznany klasztor Trapistów - Westmalle. Sam nie wiem, jak to się stało, że nie opisałem jeszcze wielbionego przeze mnie Orvala. Jest cel najbliższych zakupów.

Dziś Westmalle Dubbel. Następnym razem jego mocniejszy brat.

W grudniu ubiegłego roku w me nienasycone łapki wpadły aż dwa egzemplarze belgijskiego piwa trapistów z Opactwa Scourmont, znajdującego się w miejscowości Chimay, od której wzięły swoją nazwę. Zły los chciał, że oba takie same. Czerwone. Ale dzięki temu miałem okazję spróbować czerwonego Chimay'a dwukrotnie i jeszcze kogoś poczęstować. Dziś jeszcze kilka słów o piwach trapistów i o smaku tego konkretnego - Chimay Rouge.