W jaki sposób sprawić aby czas świąteczny istotnie wyróżniał się w roku? Tradycja nakazuje ubranie choinki (najlepiej w Wigilię rano), smażenie karpia w migdałach (nie mam pojęcia, z jakiego powodu to zadanie przypada zawsze mnie), pakowanie prezentów, oglądanie Kevina Samego w Domu lub – najbardziej świątecznego filmu wszech czasów – Szklanej Pułapki („Now I have a machinegun, ho ho ho!”). Inna tradycja nakazuje kłócenie się na potęgę, rozdrapywanie ran rodzinnych, wytykanie sobie potknięć sprzed lat, jątrzenie, pretensje i gorzkie żale. Gdy druga tradycja zaczyna górować nad pierwszą, to znak (niczym pierwsza gwiazdka na niebie), że należy pójść na balkon, gdzie pomiędzy wigilijnymi smakołykami poupychane są chłodzące się piwa świąteczne. 

W tamtym roku było nijak (klik!), w tym zapraszam na pięć piw świątecznych, bardziej ortodoksyjnych, mniej ortodoksyjnych, typowych i nietypowych. Na początek zaznaczę jeszcze, że fanem nadmiernego przyprawiania ingrediencjami rozmaitemi nie jestem. Chyba że to chmiel, tego można sypać na potęgę.