Jarosław Grzędowicz to doskonale znany miłośnikom gatunku polski pisarz fantastyki. I ja także go znam, bowiem na szeroko rozumianej fantastyce się wychowałem - w ósmej klasie byłem już po Diunie, a do niej musiałem dojrzeć łykając po drodze wszystko co wychodziło w Wydawnictwie Prószyński w serii Nowa Fantastyka. Wtedy też poznałem Panów, którzy zawładnęli moją wyobraźnią - Gene Wolfe i Philip K. Dick są mistrzami gatunku nie mniejszymi niż Heinlein (uwielbiam) i Clark (ubóstwiam). Piszę o tym nie tylko po to, by dla czytelnika zyskać ludzką twarz, inną niż ta przepita hektolitrami alkoholu, ale by zbudować interesujące wprowadzenie do opisu jednego browaru i trzech piw z niego, które skojarzyły mi się z tytułem powieści Grzędowicza, której podtytułem posłużyłem się w tytule tego wpisu. 

Nigdy nie byłem na Seszelach i pewnie nie będę. Znam jednak kogoś kto był i opowiedział mi to i owo. Najważniejsze jednak, że ta osoba - Karolina - przywiozła ze swojej naukowej podróży piwo - SeyBrew Lager. Czyż nie wspaniale wypić piwo z jednej ze 115 wysepek rozrzuconych gdzieś tam na Oceanie Indyjskim? Choć na chwilę przenieść w równikowy klimat, pływać podziwiając rafy koralowe, wylegiwać się podziwiając pustułki seszelskie... Mmmm...

Długie weekendy to wyjazdy, nawet jeśli nie własne, to różnych osób z najbliższego otoczenia. Osoby te napotykają zwykle mój wzrok błagalny oraz ręce złożone niczym do pacierza, a ciało całe zdaje się mówić: "Przywieź mi proszę piwo stamtąd". W sytuacji gdy mowa ciała niedostatecznie wyraża tę prośbę, robi to za nią paszcza. Tym oto sposobem trafiły do mnie dwa długoweekendowe piwa wprost z Transylwanii.

Rumunia, jak można wyczytać w przeróżnych przewodnikach, zobaczyć w albumach lub po prostu usłyszeć w relacjach osób, które tam bywają, to kraj przepiękny, zarówno jeśli chodzi o krajobrazy, tak gdy mówimy o niesamowicie sympatycznych i otwartych - ponoć szczególnie na Polaków - Rumunach. Krótka degustacja dwóch piw każe mi przypuszczać, że browarnictwo rumuńskie pozostaje daleko w tyle za tymi zaletami.

Piwa powyższe to jedne z najpopularniejszych piw w Rumunii, coś jakby Lech i Żywiec u nas. Skojarzenie o tyle uprawnione, że Browar Miercurea Ciuc należy do Grupy Heineken (jak GŻ), a Browar Ursus do SABMiller (jak KP). Oba piwa nalane do zielonych butelek przywodzą na myśl różne piwa, których nazw już nie wymienię, a które nie smakują mi okrutnie. Liczyłem, że te mile mnie zaskoczą. Niedoczekanie...

Oba piwa należą do stylu określanego jako Pale Lager - Lager, czyli piwo górnej fermentacji, a Pale bo blade, jasne. Sądzę, że oba zadowolą miłośników piwa lubujących się w spożywaniu złocistego trunku w dużych ilościach. Ich prawie przezroczysta (jasnosłomkowy jest przy nich bardzo intensywnym kolorem) barwa, delikatniutkie nachmielenie, bardzo niewielka słodowość i niewyróżniający się zapach byłyby - przy odpowiedniej reklamie i dystrybucji - gwarantem sprzedaży w dużych ilościach. Właściwie idealnie wpisują się w style Pale Lager. Można powiedzieć, że nic im nie brakuje. Dla przeciętnego piwosza w Polsce będzie to znaczyło, że oba piwa będą smakowały praktycznie tak samo jak każde inne jasne piwo, tak popularne w naszym kraju. Bez smaku, bez zapachu, bez koloru.

Największą ciekawostką jest zdecydowanie kapsel z piwa Ciuc, z charakterystycznym dla soków owocowych sposobem otwierania - zawleczką. Niestety bez wesołych sentencji pod spodem.