Krótko po tzw. odmrożeniu postanowiłem rzucić wszystko i wyjechać w Beskidy. Tym samym kilka minut po 6 rano ruszaliśmy w trasę do Rycerki Górnej. Tam swój początek i koniec zarazem ma jedna z najbardziej klasycznych pętli w Beskidzie Żywieckim. Chodzi o taki szlak, z którego idziecie w jedną stronę, robicie kółeczko przez góry i schodzicie w to samo miejsce z innej strony. Niepodważalną zaletą pętelek jest możliwość powrotu do zaparkowanego auta bez konieczności szukania sposobu powrotu do niego. Pogoda tego dnia miała być idealna do szwendania, a że nie byłem kierowcą, to spakowałem do plecaka dwa mocne piwa, w tym jedno najmocniejsze w domu (21%). Serdecznie zapraszam na Wielką Raczę i Przegibek.

Po raz pierwszy z piwem z serii Nevermind spotkałem się jakoś na początku roku w sosnowieckiej Cesarskiej. To fajna zabawa przykładać naładowaną kartę do elektronicznego barmana i lać sobie dokładnie tyle piwa, ile potrzeba. Zawsze można dolać. Wtedy jeszcze nie udało mi się spotkać żadnego z tych piw w sklepie, a tym bardziej w coraz popularniejszej - i słusznie, gdy dobrze wykonana - puszce. Wychodzę z założenia, że jeśli jakiegoś piwa nie ma w Bierlandzie, to albo go nie ma, albo ktoś bardzo nie chce go sprzedać. Przyszedł jednak taki moment w czasie "szalejącej" pandemii, że puszki pojawiły się na półkach, a ja mając w pamięci bardzo dobre wspomnienie, poprosiłem o odłożenie wszystkich. (Nie)wszystkich pięciu. 

Jak widzicie brakuje Vol. 4. Może jeszcze kiedyś uda się zakupić. Tymczasem zapraszam na przegląd pięciu ipek z Browaru Maryensztadt. 

Czasami jest tak, że człowiek musi. Inaczej się udusi. O tym jak bardzo brakuje mi chodzenia po górach, zdałem sobie sprawę będąc w nich. Brzmi jak paradoks. Tydzień wcześniej wybrałem się z rodziną na Trzy Kopce Wiślańskie. To niezbyt duży szczyt pomiędzy Wisłą a Brenną, na którym przez całe lata funkcjonowała kultowa Telesforówka - przytulisko z jakimś podstawowym jadłem i ciepłym napitkiem, klepiskiem, ale przede wszystkim z klimatem. Od raczej niedawna (rok temu nie było) czynne jest nowe schronisko. Po dwóch godzinach w samochodzie zaczęliśmy wspinaczkę dość stromym jak na beskidzkie warunki, ale łatwym szlakiem z centrum Wisły. Ja obarczony całym dobrem w plecaku, Gosia ze znacznie cenniejszym ładunkiem w nosidełku. Po godzinie z hakiem byliśmy u celu, ale ja się dopiero rozkręciłem. Miałem ochotę na więcej, na porządne górskie zmęczenie, zbułowanie, przejście sporego dystansu, nacieszenie się powietrzem i widokami... Stało się to ciałem już tydzień później. Musiałem.

Okolice Zawoi słusznie kojarzą się w pierwszej kolejności z Babią Górą. Kapryśna Królowa Niepogody jest najwyższym szczytem Beskidu Żywieckiego i tym samym przyćmiewa inne okoliczne górki. Najlepszym przykładem tego niech będzie bardzo ciekawy szczyt - Polica. Traci głównie na tym, że nie oferuje dobrego punktu widokowego. Innym pobliskim wzniesieniem godnym uwagi jest Jałowiec, z którego widoki są już całkiem zacne. Gdy na wycieczkę rusza nasza Parszywa (zawsze) Ósemka (tym razem), piwne okoliczności są zawsze interesujące.

W tegoroczny Dzień Babci po raz drugi obchodziliśmy Święto Porteru Bałtyckiego. Nie mam pojęcia, z jakiego powodu było ono reklamowane jako Baltic Porter Day - wszak Polacy nie gęsi i nie tylko swe piwo, ale i język mają. Inicjatywa zapoczątkowana i rozkręcona przez Marcina "Masona" Chmielarza ma na celu popularyzację stylu piwa kojarzonego z Polską i rejonem Morza Bałtyckiego. W sobotę w wielu knajpach naszego kraju szerokim strumieniem polały się więc portery, często specjalnie przygotowane na ten dzień. I choć przez dłuższy czas nie było przesłanek by sądzić, że któraś katowicka knajpa przyłączyła się do tej inicjatywy, to ostatecznie swoją ofertą najprawdopodobniej niczym nie odstawały od innych dużych miast. 

Wielopak jest takim tworem, który na dobrą sprawę mógłby pojawiać się na blogu raz w tygodniu. Aby tak się działo, nie muszę wcale więcej spożywać, piję wystarczająco. Muszę mieć więcej czasu na stukanie palcami w klawiaturę. Wakacje są takim okresem, w którym mogę robić to z częstotliwością Najmana klepiącego w matę. Póki co robię wszystko, by nie podsumowywać swoich wakacji w Anglii. Po trosze dlatego, że układam sobie wszystko w głowie, a częściowo nie chcę jeszcze w pełni stamtąd wracać.

Dziś na blogu pięć piw nie tylko dla mnie nowych i jedno, które bardzo dobrze wspominam z festiwalu spod Krakowa i koniecznie chciałem odświeżyć w dzień upalny. Kolejno są: Browar Maryensztadt, dwukrotnie Browar Kaszubski Bytów, Artezan, Gentleman i Faktoria. Niespodzianek brak.

Nie mam na pisanie bloga tyle czasu, ile bym chciał. Powtarzam to jak mantrę, ale to prędko się nie zmieni i troszkę mi z tym źle. Dziś kolejny wielopak, następny już od dawna gotowy, a piw ostatnio tyle, że uzbierało by się jeszcze na pięć wielopaków. Może zacząć pisać tylko o tych dobrych piwach? Wyróżniających się? Może jeszcze zaskakująco słabych? A może... A może przestać marudzić i brać się za pisanie?

Dziś jest i ciekawie i zaskakująco. Browar Hajer dał nam białe IPA, Perun kolejne Dziedzictwo, Maryensztadt mlecznego stouta, Brokreacja american IPA, które co prawda już piłem, ale chciałem wrócić, Olimp dał "kwaśne" pale ale, a Faktoria podwójne czarne IPA.

Trudny to dla mnie okres na pisanie bloga. Oblężony zostałem pracą zawodową i naukową, trwam w swym przyczółku pomysłów na kolejne wpisy wykraczające nieco poza recenzje, ale czasu na faktyczną ich realizację praktycznie brak. Jeszcze miesiąc z hakiem i wróci czas beztroski i piwnych wakacyjnych podróży. Tymczasem zapraszam na kolejny Wielopak, cobyście nie mieli wrażenia, że praca powoduje abstynencję. Co to to nie! Wieczorne piwo jest najsmaczniejsze. Hitem było wieczorne piwo wypite rano (w całości) i było bardzo dobre - o nim innym razem.

Dziś na tapecie orientalnie usposobiona Raduga, Solipiwko w ogrodzie dobra i zła, poczwórny Oktawio, Polska Nadzieja ze Zwolenia, bytowski Chopin bez C i dysonans poznawczy Pinty. Dziś na blogu debiutuje drugi zawierciański browar.

Pomysł świątecznej ucieczki z miasta nie jest konceptem nowym. Praktykowałem go jeszcze długo zanim bardziej profesjonalnie zainteresowałem się piwem. Bardziej profesjonalnie to oznacza, że przestałem je (no nie zawsze) chlać, zacząłem zgłębiać wiedzę, czytać, degustować, poszukiwać i odkrywać, co w konsekwencji doprowadziło do powstania Piwnych Podróży. Same podróże jednak były pierwsze. Obchodzenie świąt (z daleka) w górach także. Te święta z różnych powodów także chciałem ominąć. W pełni mi się to udało, a na dodatek pogoda okazała się wymarzona z punktu widzenia górskiego eskapisty. Piwne szczytowanie sprawiło także, że było mi mokro. Nie mniej mokro było trzem zarąbistym laskom, które były ze mną.

Ostatnio piję więcej. Nie, nie jest to wyznanie alkoholika na jego drodze do abstynencji, ale zwyczajne stwierdzenie faktu. Zamiast pić co wieczór jedno piwo, otwieram dwa i piję po pół. Drugie połówki wypija druga połówka. Brzmi to trochę jak autoliza piwa, ale de facto jest rozwiązaniem, które pozwala kolejnym Wielopakom pojawiać się częściej. Wszyscy są zadowoleni poza moim doradcą inwestycyjnym, doradcą finansowym i maklerem... 

 

Dziś kolejny ponadprzeciętny (zakładając, że średnia ocena za średnie piwo to 5/10, co oznacza nie mniej nie więcej piwo przeciętne, bez wad, ale i bez zachwytów*) zestaw piw. Po długiej przerwie wracają Piwowarownia i Nepomucen (razy dwa), po znacznie mniejszej rzemieślniczy Maryensztadt, znów jest Raduga, a z debiutanckim piwem debiutuje nierzemieślniczy Browar Gentlemen. Zapraszam dalej!