Pierwszy raz byłem tam właśnie zimą. Nigdy nie zapomnę tego wyjazdu, bo już nigdy później zimowe góry nie wyglądały jak powierzchnia innej planety. Wtedy oddzieleni od reszty świata  potężną warstwą chmur, spoglądaliśmy na czyste niebo i kroczyliśmy wśród form lodowego ogrodu. Surowe i zmrożone kształty kontrastowały z tabunami ludzi (głównie Czechów) spędzających czas w okolicach Równi pod Śnieżką. To bardzo popularne okolice (wszak Śnieżka jest dla naszych południowych sąsiadów najwyższym szczytem) nie tylko latem, o czym znów mieliśmy okazję się przekonać.

Zapraszam w rejony, gdzie Karkonosze osiągają swoje imperialne stany. Na Śnieżkę, do schroniska tuż pod nią, do najbliższego czeskiego schroniska i browaru jednocześnie oraz do bajecznych polskich schronisk poniżej Równi - Strzechy Akademickiej i Samotni. Choćby dla zdjęć warto.

Gdybym chciał być błahy, napisałbym felieton o tym, jak to fajnie zabrać piwo w góry. Szkoda stawów w palcach na klepanie w klawisze, by pisać o oczywistych oczywistościach. Kocham góry i uwielbiam piwo, więc czy mogę sobie wyobrazić lepsze połączenie? Zwykle trzeba to piwo, w pocie czoła, uwieraniu odcisków i skrzypieniu kręgosłupa, wtachać na górę. Czasami bywa jednak tak, że nie trzeba go wnosić, a można się napić. I dziś będzie o tym. Będzie także o tym, że ile by tego piwa na górze już nie czekało, zawsze warto zabrać coś dodatkowo. Pojawią się też tajemnicze duchy.

Dom Śląski - widok ze Śnieżki