Zamieszkała przez ok 2 tys. ludzi wieś tuż obok Karpacza była naszym domem, bazą wypadową, oazą spokoju oraz degustatornią przez okrągły tydzień. Jadąc tam, nie spodziewałem się ile fascynujących historii może nam opowiedzieć okolica. Z każdym krokiem robiło się bardziej mrocznie. Gdybym przyjechał tu późną jesienią lub zimą, z pewnością czułbym się jak bohater opowiadania Lovecrafta przybywający do malutkiego miasteczka w stanie Massachusetts. Tajemnicze budynki, niedzisiejsi ludzie łypiący spode łba, niewyjaśnione historie, zamknięte kopalnie, światła w nocy, plugawe odgłosy... Wszystko to sprawiało, iż nie opuszczało mnie wrażenie, że gdzieś na strychu znajdę Nekronomicon i popadnę w obłęd. Na szczęście wspaniała pogoda i masa piwa uratowały mnie przed szaleństwem.

Zdjęcie bez wiedzy i pozwolenia Łukasza

Zapraszam do lektury o tajemnicach Miłkowa oraz wypitych piwach, których nie udało się upchnąć przy innej okazji. Na koniec jeszcze niespodziewana wizyta w Browarni Sobótka Górka.

Jesień 2013 roku to kolejny etap ofensywy Browarów Regionalnych Jakubiak, czyli grupy należącej do Marka Jakubiaka, w skład której wchodziły do tej pory: Browar Ciechan i Browar Lwówek. Wypuszczone zostały wtedy pierwsze piwa z, zakupionego w 2012 r., Browaru Bojanowo. Udokumentowana historia piwowarstwa w regionie sięga oczywiście nawet XVII wieku, ale sam browar w Bojanowie powstał w 1881 roku. W szczytowym okresie produkował 100 tysięcy hektolitrów piwa rocznie. W 1999 roku został postawiony w stan likwidacji i rozpoczęło się jego umieranie. Marek Jakubiak wcielił się w rolę nekromanty i postanowił wznowić w nim warzenie. Do trzech browarów BRJ Niedługo dołączy do nich kupiony niedawno Browar Tenczynek. Jak wychodzi warzenie w reaktywowanym Bojanowie? Czy piwa pozycjonujące się pomiędzy browarnictwem rzemieślniczym a piwami z dużych browarów prezentują poziom stawiający je ponad masowymi eurolagerami i jednocześnie nie odbiegają zbytnio jakością od polskich rzemieślników? Zapraszam do czytania.

Frýdlant nad Ostravicí to przyjemne czeskie, założone na przełomie XIII i XIV w. miasteczko, leżące w zasadzie w u wrót Beskidu Śląsko-Morawskiego. Otoczony przez szczyty Skałki, Nořičí, Kněhyni i Łysej Góry, iglaste lasy i schodzące mgły może kojarzyć się z miasteczkami z lovecraftowej Nowej Anglii. Obrazu dopełnia zimowy pejzaż - samotny kościół w centrum, zasypany cienką warstwą białego puszku plac z parkingiem, opustoszałe chodniki. Wydawać by się mogło, że jedynym jasnym punktem we Frydlancie nad Ostrawicą jest Hotel Beskid. Zlokalizowany w nim od niedawna minibrowar pulsuje ciepłym światłem i dochodzącym z wewnątrz gwarem. Całkiem skutecznie nas do siebie przyciągnął.

Ten wiszący Radegast to okrutna ściema, bo tego piwa na szczęście nie można się w środku napić. Dobrze jednak, że piwowar nie zadziera z pradawnymi bóstwami. Jeśli chcesz wiedzieć, czego można się tam spróbować i jak to smakuje, to zapraszam dalej.

Najdalej wysunięte na zachód państwo Europy. Portugalia. Ponad trzykrotnie mniejsza od Polski, przycupnęła w południowo-zachodniej części Półwyspu Iberyjskiego, ściśnięta między znacznie potężniejszą Hiszpanią i Oceanem Atlantyckim. Na dzisiejszy wygląd kraju Fatimy, Figo i Cristiano Ronaldo wpływ miały kultury starożytnego Rzymu, Maurów, imperialistyczne zapędy Hiszpanii czy wiek ogromnych odkryć geograficznych, w których Portugalia przodowała. Wyspy Atlantyku, kolonizacja Brazylii, wytyczenie morskiej drogi do Indii, odkrycia w Afryce - to zasługa nie tylko Vasco Da Gammy i Henryka Żeglarza, ale całej armii marynarzy i nawigatorów wywodzących się ze szkoły kartografii i astronomii założonej w Sagres przez tego ostatniego i każde z tych odkryć wzbogacało świat portugalskiej kultury.

Dwa tygodnie na północy Portugalii pokazały mi, jak mało wiem o tym kraju. Już sam krajobraz wbijał mnie w fotel pociągu podmiejskiego ekspresowo pokonującego trasę Porto - Guimaraes. Z jednej strony ocean, z drugiej na horyzoncie góry - znacznie wyższe niż mógłbym się spodziewać. Właściwie ich obecność w tle nie opuszczała mnie przez ostatnie dni 2013 roku. Dopiero jednak podróż autobusem z Bragi do jedynego portugalskiego parku narodowego Peneda-Gerês w pełni ukazała mi piękno tych terenów. Góry i doliny, bardzo gęsto zalesione, rzeczki, rzeki i wodospady, a na koniec jezioro ukryte między wysoko położonymi, poszarpanymi szczytami Serra do Gerês. Wszędzie, gdzie tylko jest kawałek miejsca, powciskane są malutkie winnice. Generalnie północ kraju jest wybitnie wyżynna, a gęsto zabudowane miasta pną się ku górze zaczynając od koryt rzek.

Grudzień nie jest może idealny na poznawanie deszczowej wtedy Portugalii, ale temperatury powietrza pomiędzy 12 a 19°C jakoś osładzały mi drobne mżawki. Mogłem więc uskuteczniać swoje piwne podróże i odkrywki.

Rymarzów to bardzo małe miasteczko leżące w kraju morawsko-śląskim na północy Czech. Pewnie nigdy bym o nim nie usłyszał, gdyby nie to, że w drugiej klasie podstawówki spędziłem tam niesamowite dwa zimowe tygodnie na zielonej szkole. Jeszcze w tym roku na spotkaniu klasowym wspominaliśmy, lekko już zatarte w pamięci, wydarzenia z tego wyjazdu. Nigdy nie umknie nam omyłkowy zakup win w kartonach, które miały być sokami, a okazały się czym innym, gdy zaczęło od nas jechać alkoholem. To działo się jeszcze w Czechosłowacji, która niedługo po tym rozpadła się, a ja od tam tego czasu nie gościłem w tej uroczej miejscowości.

Zmienić się to musiało, przy okazji wizyty na Pradziadzie, u stóp masywu którego położony jest Rýmařov. A gdy jeszcze okazało się, że działa tam browar restauracyjny, postanowiłem zrobić wszystko, by namówić ekipę na odwiedziny. Nie było trudno...

Dwudziestego pierwszego dnia września 2013 roku, na I Zagłębiowskiej Giełdzie Birofilów, miała miejsce oficjalna premiera Zagłębiowskiego Piwa. Powstało ono za sprawą kooperacji sosnowieckiego baru RINO, Śląskiego Klubu Birofilów, przy wsparciu Forum dla Zagłębia Dąbrowskiego, a uwarzono je w Browarze na Jurze. Uff... Skomplikowane? Nie. 

W czasie akcji promocyjnej, która poprzedziła wydarzenie, okazało się, że jest to takie "sprawdzanie rynku" i pomimo odwoływania się do tradycji browarniczych Zagłębia, nie jest to tradycyjna receptura, a dobrze znane piwoszom piwo. Do butelek zostało rozlane Jurajskie Jasne Pełne. Jest to takie małe robienie wody z mózgu. Co jednak z tego wyszło? Proszę dalej!

Pomysł spędzenia urlopu na Białorusi pojawił się całkiem nagle i gdy już zadomowił się w mojej głowie, nie chciał jej opuścić. Pomimo bliskości geograficznej, jest to na tyle egzotyczne miejsce, że wyjazdu nie mogłem sobie odmówić. Zaproszenie od mieszkającej tam i pracującej od pół roku Madzi, ciągnęło mnie ku nieznanemu. Sama Białoruś to straszliwie mało skojarzeń, a już niestety żadnego piwnego. Jedną przeszkodą stojącą na drodze piwnej podróży na wschód jest obowiązek wizowy, który na szczęście nie okazał się dotkliwy, bo otrzymałem wizę pozwalającą na dwukrotny wjazd na terytorium naszego sąsiada. Aby zobaczyć Mińsk oraz by móc pojechać do Wilna, a potem do Mińska wrócić.

Chęć wyjazdu zwielokrotniła sama Madzia, jadąc na wakacje do Polski i przywożąc dwa piwa oraz pyszną Chrzanówkę. Kiedy sierpień był w połowie, nastał czas (piwnej) podróży na dziki, w moim przekonaniu, wschód.

A jak było i co piłem, wszak potrzeba poznawcza była ogromna, w dalszej części...

Jakiś czas temu wśród kilku piw, będących w stałym asortymencie sklepu Biedronka, pojawiło się czeskie piwo Bohemia Regent (u mnie ciemny, ponoć gdzie indziej jasny). Miała to być niezwykle odświeżająca bryza, w tym piwnie nudnym, jak bohaterowie Mody na sukces, dyskoncie. Czym się okazało tak ochoczo przywitane przeze mnie piwo, możecie przeczytać na poniższym zrzucie z fanpage'a (komentarz "tanio jak barszcz" nie odnosi się do tego piwa, ale do Bernarda Tmavego, którego Karolina kupiła w Pradze za 17 koron).

Ta sama Karolina zadzwoniła do mnie pewnego pracowitego dnia, że jest w miejscowości Třeboň na południu Czech i stoi w sklepiku w Browarze Regent. Wyczytała wszystko, co mieli, a ja złożyłem zamówienie. Wielkie, letnie pragnienie Wujka* przetrwała niestety tylko jedna butelka. Na szczęście dokładnie to samo piwo Bohemia Regent Tmavy, ale w mniejszej (i ładniejszej) butelce.

Jak smakowało to piwo? I skąd tytuł posta? Zapraszam!

Na koniec czerwca pojawił się na blogu wpis, który mylnie nazwałem Podsumowaniem, bo nim nie był. Był suplementem i ta nazwa pozostanie. Po co suplement? Ano po to, by nie przegapić interesujących piw, które zagościły w mym gardle. Piw, dla których brakło pełnoprawnego miejsca, bo nie były wystarczająco ciekawe, ale nie chciałbym ich zsyłać w niebyt, jak składek do ZUS (choć tu do słowa byt bardziej pasuje przedrostek od-).

Powyższe zdjęcie nie ma nic wspólnego z dzisiejszym postem. To zaginione (i odnalezione) i jedyne zdjęcie dwóch bardzo fajnych piw, które kiedyś miałem opisać, ale zgubiłem zdjęcie. Serdecznie je polecam, ale piłem rok temu, więc nie będę się silił na wrażenia. Do Browaru Anchor wrócę niechybnie.

Do czego jednak chciałbym wrócić na przełomie lipca i sierpnia? Zapraszam do czytania!

Korzystając z jak zwykle fantastycznego pobytu w Cieszynie, gdzie odbywa się festiwal filmowy Wakacyjne Kadry (więcej tu), organizuję sobie we własnym zakresie mini festiwal - wakacyjne warki. W tym roku mój wybór to wizyta w podcieszyńskim gościńcu w Vojkovicach, gdzie znajduje się Pivovar (czyli browar) Konicek.

Wyświetl większą mapę

Vojkovice to malutka miejscowość rzut beretem od Czeskiego Cieszyna. Gdybym nie wiedział, że gościniec znajduje się właśnie tam, to nigdy, powtarzam nigdy, bym tam nie wjechał. Nie znajduje się koło żadnej drogi prowadzącej do choćby małego miasteczka. To po prostu wiocha. A mimo to w godzinach przedpołudniowych w piątek parking był pełen i musieliśmy zostawić auto przy ulicy. Wyglądało to jak stypa, ślub, chrzciny czy komunia, ale w środku okazało się, że Ci ludzie nie są razem, wszyscy siedzieli w swoich grupkach przy osobnych stolikach. Wniosek? Coś ich tam przyciągnęło. Jest dobrze.
A jak smakowało piwo stamtąd?

Svyturys Ekstra przebył wraz ze mną długą drogę (3 km) z pobliskiego Reala do domu. Wziąłem go tylko i wyłącznie dlatego, że nigdy jeszcze go nie próbowałem, a doświadczenia z litewskimi piwami z tego browaru mam dobre. Szwyturys (bo chyba tak się to czyta) to piwo z półki premium (jak sam producent zaznacza) i jest jasnym lagerem.

Czy litewskie piwo będzie jak zdrowie? Czy trzeba je cenić, ten tylko się dowie, kto przeczyta.

Nigdy nie byłem na Seszelach i pewnie nie będę. Znam jednak kogoś kto był i opowiedział mi to i owo. Najważniejsze jednak, że ta osoba - Karolina - przywiozła ze swojej naukowej podróży piwo - SeyBrew Lager. Czyż nie wspaniale wypić piwo z jednej ze 115 wysepek rozrzuconych gdzieś tam na Oceanie Indyjskim? Choć na chwilę przenieść w równikowy klimat, pływać podziwiając rafy koralowe, wylegiwać się podziwiając pustułki seszelskie... Mmmm...

Zaczęło się jak filmie. Dzwoni telefon, ja biorę plecak i od razu biegnę na dworzec.

Uwielbiam takie niespodzianki. Wieczór miał się zakończyć smętnie, gdy z słuchawki wylał się miód na uszy. "Za 20 minut będziemy przejeżdżać przez Sosnowiec i wieziemy Ci z Kijowa piwo" - rzekł głos Pani Doktor Barbary G., która wspólnie z Panią Doktor Anną G. wracają tranzytem przez Warszawę z naukowych wojaży.

Niezmiennie cieszy mnie, raduje, uszczęśliwia i wprawia w zachwyt, że ktoś męczy swoje ręce i plecy, by przywieźć mi piwo z drugiego końca świata/Europy/kraju.

Pewnego pięknego dnia postanowiłem napić się piwa jak człowiek... Naszego, polskiego, zwykłego, jasnego piwa lecz niekoniecznie w najprostszym wydaniu, lecz smaków proponowanych przez kogoś innego niż polscy hegemoni. Padło na przedstawiciela z Konstancina, Gdańska (właściwie to okolic) oraz parkę z Raciborza. Ogólnie jestem zawiedziony lecz jedno skupiło moją uwagę na tyle, że chętnie do niego jeszcze wrócę... 

Gdy w środku mroźnej, białej i przeszywającej do szpiku kości zimy lokuję w swojej lodówce trzy piwa pochodzące z Oceanu Indyjskiego, to mogę to spokojnie uznać za pierwszy podmuch wiosny. Na pierwszy ogień idzie przywiezione przez nieocenioną Karolinę piwo Phoenix. Więcej o przygodach Karoliny i o tym, jak drogę z Reunionu do Polski pokonuje piwo można przeczytać na jej blogu. Mauritius to mała wyspa (2.000 kilometrów kwadratowych to powierzchnie czterech Warszaw i czyni to Mauritius nieco mniejszym od odwiedzanego tu przeze mnie Reunionu) położona 900 km na wschód od Madagaskaru i niecałe 200 kilometrów na północny zachód właśnie Reunionu. Jak smakuje lager warzony w tropikalnych warunkach? Zapraszam dalej!

Pytanie nie tak głupie, jak mogłoby się wydawać, bo oba otrzymane w prezencie Old Bobby to piwa rosyjskie z ich największego browaru Baltika (obecnie w mrocznym władaniu Carlsberga). Tym, którzy dali się nabrać etykiecie na tradycyjne piwo z pubów, wiele wyjaśnia kontretykieta. No może wyjaśniłaby, gdyby nie była zapisana cyrylicą.

Nie byłem specjalnie zaskoczony faktem, że większość otrzymanych prezentów urodzinowych stanowiły piwa. Czasem jako prezent główny, czasem jako dodatek do czegoś ważniejszego. Jednak jeden z prezentów zaskoczył mnie okrutnie, dlatego że takich piw na pewno sam bym sobie nie kupił.

Z wakacyjnych wojaży znajoma Aga przywiozła mi bułgarskie piwo Kamenitza. Zawsze cieszy mnie możliwość poznania czegoś nowego, bo Bułgaria jest jednym z tych miejsc, do których kompletnie nic mnie nie ciągnie. A tu ładnie zapakowane piwo, tłoczona butelka, miła, choć niczym się nie wyróżniającym (poza pismem orków) etykieta i kapsel z zawleczką (tzw. oszczędzacz zębów).

Okazuje się, że Kamenitza to flagowy produkt browaru o tej samej nazwie, który został założony właśnie na wzgórzu Kamenitza w miejscowości Plovdiv (po Polsku to Płowdiw)w 1881 roku przez trzech Szwajcarów. Obecnie browar jest we władaniu belgijskiego koncernu i piwo to jest zdecydowanie bardziej koncernowe niż belgijskie...

Zawleczka zerwana, odliczyłem do trzech... i leję.

Najpierw ukazał mi się kolor w rodzaju Zimnego Lecha, który został jeszcze dla efektu wymieszany z butelką Ustronianki. Zapachu brak, mimo że mój węch został wyostrzony przez siarczysty mróz późnego wieczoru. O smaku chciałbym zapomnieć, gdyby było o czym. Niczym pity tydzień temu w Szczyrku lany Harnaś. Ciekawość - jak się okazało wtedy - to pierwszy stopień do piekła.

Może gdybym był kiedyś w Bułgarii, może gdybym wylegiwał się na plaży, może gdyby nie było nic innego, to napił bym się Kamienitzy, póki co będę pił w kamienicy, ale za to smacznie!

*Nie chodzi mi o dumnego, pięknego ptaka.