Nagroda za najlepsze piwo miesiąca nie umarła, przeszła w wakacyjny stan hibernacji. W czerwcu nie było czego podsumowywać, bowiem ukazał się jeden wpis, w którym opisywałem rynkowe piwa. Lipiec i sierpień przyniosły za to masę podróży, wyjazdów w góry i wszystkich innych, które starałem się w miarę na bieżąco wam przedstawiać. We wrześniu "roztopiłem się bezmyślnie w otoczeniu" i postanowiłem wybrać najlepsze piwo ostatnich miesięcy. Nazwałem to Wakacje 2016 i tak jest dobrze.

Fajnie jest pisać o dobrych i ciekawych piwach. Nie mam konieczności dodatkowego motywowania się do tego, nie szukam innych zajęć byle tylko nie pisać o czymś, co mi nie smakowało, nie odkładam tego na wieczne jutro. W ten bowiem sposób przepadło mi już wiele piw i miejsc i pewnie już do nich nie wrócę. W takiej sytuacji jest jednak inaczej. Nie dość że piwa przyszły do mnie niespodziewanie drogą pocztową, to jeszcze smaki zaskoczyły mnie niebywale i na odwrót. To piwo, po którym spodziewałem się najwięcej, nie sprawiło mi takiej frajdy jak piwa, które początkowo potraktowałem lekce. 

Zapraszam na trzy piwa z puckiego Browaru Spółdzielczego, w którym byłem niecały rok temu (klik!). Jedno z nich w pełni autorskie, jedno uwarzone w kooperacji z Browarem Hopkins, a jedno w kooperacji z Browarem Gzub. Pewnie już się domyślacie, na które szczególnie warto się połaszczyć.

Koleżanka z Oblężonego Miasta pracująca w krakowskim Tap House to dobra motywacja, aby odwiedzić miasto smogu i maczet. Gdy jeszcze okazało się, że tego dnia odbędzie się mikro kranoprzejęcie "polsko-belgijskiego" browaru Gzub, to chęć ta znacznie urosła. 

Nie zmógł mnie nawet brak siedzących miejsc w busie relacji Sosnowieś -> Kraków, który tylko do Dąbrowy jechał nieco ponad pół godziny. Nie ma jak zdjąć kurtki, między nogami plecak, bo przecież nie ma przestrzeni, aby trzymać go w miejscu do tego przeznaczonym. Nawet jakbym zdjął kurtkę, to nie miałbym jej gdzie położyć, bo cały bus został zaanektowany przez grupę zorganizowaną (tu chętnie napisałbym kilka słów o tej wycieczce, ale niestety dogryzanie grupom defaworyzowanym to u nas faux pas i nawet ja tego nie uczynię publicznie, pedagogom nie wypada; chętnie rozwinę myśl w cztery oczy). Po plecach cieknie pot, bo kierowca grzeje jak powalony, a z nieszczelnego okna na dachu wciąż coś kapie. Dzieci drą ryje. Opiekunki siadły jak najdalej od nich mogły. Uratowały mnie słuchawki, ale co chwilę miła starsza pani szarpała mnie za rękę pytając "ile jest?" (Polska przegrała z "Katarem" /a właściwie swoistym połączeniem francy, kiły, kaszlu, anginy i tyfusa skompletowanych przez katarskich miliarderów/. Na taki Katar nie ma lekarstwa).

Wieczór zapowiadał się obiecująco, mimo że nie mogłem siedzieć zbyt długo. Starość nie radość, a komunikacja również.